छादयामास समरे द्रोणपुत्रं परंतप: । फिर तो शत्रुओंको संताप देनेवाले भीमसेनने क्रोधमें भरे हुए विषधर सर्पोंके समान सैकड़ों तीखे बाणोंद्वारा समरांगणमें द्रोणपुत्र अश्वत्थामाको आच्छादित कर दिया ।। ८७३६ || ततो द्रौणिर्महातेजा: शरवर्ष निहत्य तम्
sañjaya uvāca |
chādayāmāsa samare droṇaputraṃ parantapaḥ |
krodhabhareṇa bhīmasenaḥ viṣadhara-sarpān iva śataśas tīkṣṇaiḥ śaraiḥ samara-aṅgaṇe droṇaputram aśvatthāmānam ācchādayat ||
তেতিয়া শত্রুসন্তাপক ভীমসেনে সমৰত দ্ৰোণপুত্ৰ অশ্বত্থামাক আচ্ছাদিত কৰি পেলালে।
संजय उवाच
The verse highlights how wrath (krodha) intensifies violence in war: a warrior’s skill becomes a blinding barrage, suggesting that even justified martial duty can be ethically compromised when driven by uncontrolled anger.
Sanjaya describes Bhima, enraged, unleashing a dense shower of sharp arrows that ‘covers’ Ashvatthama on the battlefield, momentarily overpowering him through sheer volume and ferocity of attack.