ततस्ते विव्यधु: सर्वे द्रौणिं राजन् महारथा: । युगपच्च पृथक् चैव रुक्मपुड्खै: शिलाशितै:,राजन! तत्पश्चात् उन सब महारथियोंने एक साथ और अलग-अलग भी शिलापर तेज किये हुए सुवर्णमय पंखवाले बाणोंद्वारा द्रोणकुमारको घायल करना आरम्भ किया
tataste vivyadhuḥ sarve drauṇiṃ rājan mahārathāḥ | yugapac ca pṛthak caiva rukmapuṅkhaiḥ śilāśitaiḥ ||
সঞ্জয়ে ক’লে—হে ৰাজন! তাৰ পাছত সেই সকলো মহাৰথীয়ে একেলগেও আৰু পৃথক পৃথকভাৱেও, শিলাত শান দিয়া সোণালী পাখিযুক্ত বাণে দ্ৰোণপুত্ৰক বিদ্ধ কৰিবলৈ ধৰিলে।
संजय उवाच
The verse highlights how, in war, coordinated strategy (yugapat) and individual valor (pṛthak) operate together; ethically, it reflects the Mahābhārata’s recurring tension between kṣatriya duty and the grim reality that skill and unity can intensify violence against a single target.
Sañjaya reports that multiple elite warriors begin wounding Drauṇi (Aśvatthāman) with stone-sharpened, golden-fletched arrows—some attacking him simultaneously as a group and others engaging him one-on-one.