Shloka 37
राजन्! तदनन्तर धृष्टद्युम्नने प्रजलित अग्निके समान तेजस्वी द्रोणपुत्रको तिरसठ बाणोंसे बींध डाला ।। सारथिं चास्य विंशत्या स्वर्णपुड्खै: शिलाशितै: । हयांश्व चतुरो<विध्यच्चतुर्भिनिशितै: शरै:
sañjaya uvāca |
rājan! tadanantaraṃ dhṛṣṭadyumnena prajvalitāgnisama-tejasvinā droṇaputro triṣaṣṭibhir bāṇair viddhaḥ ||
sārathiṃ cāsya viṃśatyā svarṇapuṅkhaiḥ śilāśitaiḥ |
hayāṃś ca caturo ’vidhyac caturbhi niśitaiḥ śaraiḥ ||
সঞ্জয়ে ক’লে—হে ৰাজন! তাৰ পিছত জ্বলন্ত অগ্নিৰ দৰে দীপ্ত তেজে ধৃষ্টদ্যুম্নে ত্ৰেষষ্ঠি বাণে দ্ৰোণপুত্ৰক বিদ্ধ কৰিলে। সোনালী পুচ্ছযুক্ত আৰু শিলাত শাণিত বিশটা বাণে তেওঁৰ সাৰথিকো আঘাত কৰিলে, আৰু চাৰি তীক্ষ্ণ শৰে চাৰিটা ঘোঁৰাকো বিদ্ধ কৰিলে।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma as expressed in war: decisive action, tactical targeting (warrior, charioteer, horses), and unwavering engagement in one’s assigned duty, even when it entails harsh violence.
Dhrishtadyumna attacks Aśvatthāmā (Droṇa’s son), piercing him with sixty-three arrows, then striking his charioteer with twenty gold-adorned, stone-sharpened arrows, and finally wounding the four horses with four sharp shafts—an attempt to weaken his opponent’s fighting capacity and mobility.