Shloka 113
तां स मेघादिवोद्धूतां बाणवृष्टिं समन््ततः । जलवृष्टिं महाघोरां तपान्त इव चिन्तयन्,वर्षाकालमें मेघसे होनेवाली अत्यन्त घोर जलवृष्टिके समान चारों ओरसे होनेवाली अश्वत्थामाकी उस बाण-वर्षापर विचार करते हुए भयंकर पराक्रमी भीमसेनने द्रोणपुत्रके वधकी इच्छा की और वे बरसातके बादलोंके समान बाणोंकी बौछार करने लगे
tāṃ sa meghādivoddhūtāṃ bāṇavṛṣṭiṃ samantataḥ | jalavṛṣṭiṃ mahāghorāṃ tapānta iva cintayan |
সঞ্জয়ে ক’লে—মেঘে উৰুৱাই অনা যেন, চাৰিওফালৰ পৰা পৰি থকা সেই বাণবৃষ্টি—অতি ভয়ংকৰ জলবৃষ্টিৰ দৰে—এমন ভাবি, ভীমসেনে দ্ৰোণপুত্ৰ-বধৰ সংকল্প কৰিলে; আৰু বৰ্ষাকালৰ মেঘৰ দৰে প্ৰতিউত্তৰ স্বৰূপে তীৰৰ বৃষ্টি বৰষাবলৈ ধৰিলে।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in war, overwhelming aggression provokes an answering resolve; it frames retaliation as a deliberate choice made under pressure, raising the ethical tension between righteous duty in battle (kṣatriya-dharma) and the escalating cycle of violence.
Aśvatthāmā unleashes a terrifying, all-encompassing rain of arrows. Observing this, Bhīma forms the intention to kill Droṇa’s son and begins to counter with his own cloud-like volleys of arrows.