Shloka 366
नायं वदति मिथ्येति प्रत्ययं कृतवांस्त्वयि । आचार्यने यह समझकर आपपर विश्वास किया था कि पाण्डुनन्दन युधिष्ठिर सब धर्मोके ज्ञाता और मेरे शिष्य हैं। ये कभी झूठ नहीं बोलते हैं
nāyaṁ vadati mithyeti pratyayaṁ kṛtavāṁs tvayi | ācāryeṇa yathā jñātvā tvayi viśvāsaḥ kṛtaḥ—pāṇḍunandanaḥ yudhiṣṭhiraḥ sarvadharmajñaḥ mama śiṣyaś ca; sa kadācit mithyā na vadati iti |
মই তোমাৰ বিষয়ে নিশ্চিত হৈছিলোঁ—‘ই কেতিয়াও মিছা নকয়।’ আচার্যও তোমাক তেনেকৈ বুজি তোমাৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰাখিছিল—এই ভাৱে যে পাণ্ডুনন্দন যুধিষ্ঠিৰ সকলো ধৰ্মৰ জ্ঞাতা আৰু মোৰ শিষ্য; সি কেতিয়াও মিছা কথা নক’ব।
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of truthfulness (satya) and the social-moral consequences of trust: a reputation for dharma creates reliance in others, and in wartime that reliance becomes a decisive moral pressure.
Arjuna reflects on the trust placed by Droṇa (the teacher) in the belief that Yudhiṣṭhira—renowned as a knower of dharma—would never lie; this frames the surrounding dilemma where truth, strategy, and the teacher’s confidence collide in the battlefield context.