Shloka 33
कर्मणा सुनृशंसेन तस्य नाथो व्यवस्थित: । द्रपदकुमार धृष्टद्युम्नने जिनपर आक्रमण करके अत्यन्त क्रूरतापूर्ण कर्मके द्वारा जिन्हें अनाथके समान मार डाला था, उन्हींका यह रक्षक या सहायक उठ खड़ा हुआ है || ३२६ || गुरु मे यत्र पाउचाल्य: केशपक्षे परामृशत्
karmaṇā sunṛśaṃsena tasya nātho vyavasthitaḥ | drupadakumāra dhṛṣṭadyumnena yenāparākrameṇa ākrāmya atyanta-krūratāpūrṇa-karmaṇā anāthavat nihato 'bhūt, tasyaiva eṣa rakṣitā sahāyakaḥ utthitaḥ | guru me yatra pāñcālyaḥ keśapakṣe parāmṛśat ||
অত্যন্ত নিষ্ঠুৰ কৰ্মে তেওঁক যেন অনাথৰ দৰে কৰি পেলোৱা হৈছিল; তথাপি সেইজনৰ বাবেই আজি এজন ৰক্ষক উঠি থিয় হৈছে। দ্ৰুপদপুত্ৰ ধৃষ্টদ্যুম্নে শত্রুভাৱে আক্রমণ কৰি নিৰ্দয় কৰ্মে তেওঁক নিৰাশ্ৰয়ৰ দৰে বধ কৰিছিল; আৰু তাতেই পাঞ্চালকুমাৰে মোৰ গুৰুক কেশ ধৰি টানিছিল।
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical tension of war: acts done with cruelty (sunṛśaṃsa karma) create moral outrage and calls for accountability, especially when they involve violating reverence owed to a teacher. It contrasts helplessness created by violence with the sudden appearance of a ‘protector,’ underscoring how alliances and retaliation can invert roles of victim and defended party.
Arjuna recalls the brutal killing/striking down carried out by Drupada’s son Dhrishtadyumna and emphasizes the indignity of the Panchala prince seizing Arjuna’s teacher (Drona) by the hair. He points out that despite such cruelty, a defender has now arisen for that very person, sharpening the sense of injustice and the emotional stakes in the Drona Parva conflict.