Shloka 273
अलंबलवधः (Alaṃbala-vadhaḥ) / The Slaying of Alaṃbala and the Advance toward Karṇa
सैन्धवं निहतं दृष्टवा राधेय: समुपाद्रवत् । सव्यसाची अर्जुन कृपाचार्यके लिये विलाप कर ही रहे थे कि सिंधुराजको मारा गया देख राधानन्दन कर्णने उनपर धावा कर दिया
saindhavaṁ nihataṁ dṛṣṭvā rādheyaḥ samupādravat |
সঞ্জয়ে ক’লে— সাইন্ধৱ (সিন্ধুৰাজ) নিহত হোৱা দেখি ৰাধেয় কৰ্ণ ধাৱি আহিল। সব্যসাচী অৰ্জুন কৃপাচাৰ্যৰ বাবে এতিয়াও বিলাপ কৰি আছিল; তেনে সময়তে জয়দ্ৰথবধ দেখি ৰাধানন্দন কৰ্ণে তেওঁৰ ওপৰত আক্রমণ কৰিলে।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how quickly sorrow and shock in war can harden into retaliatory action. It implicitly questions the ethical cost of a battlefield culture where loyalty and vengeance compel immediate violence, even when grief is still fresh.
After Jayadratha (the Sindhu king) is killed, Karna sees the fall and immediately charges forward to attack, escalating the conflict at a critical moment in the Drona Parva battle sequence.