Shloka 196
धृष्टद्युम्नस्य द्रोणाभिमुख्यं तथा सात्यकि-कर्ण-समागमः
Dhṛṣṭadyumna’s advance toward Droṇa and the Sātyaki–Karṇa confrontation
वयस्यैरथ मित्रैश्व ते च बाहुं समाश्रिता: । क्षत्रियलोग अपने-अपने भाई, पिता, पुत्र, सम्बन्धी, बन्धु-बान्धवों, समान अवस्थावाले साथी और मित्रोंसे घिरकर शत्रुओंके साथ युद्ध करते हैं। वे सब लोग उस प्रधान योद्धाके बाहुबलके अश्रित होते हैं
vayasyair atha mitraiś ca te ca bāhuṃ samāśritāḥ | kṣatriyāḥ sva-sva-bhrātṛ-pitṛ-putra-sambandhi-bandhu-bāndhavair samānavayaskaiḥ sakhībhiś ca mitraiś ca parivṛtāḥ śatrubhiḥ saha yuddhaṃ kurvanti | te sarve tasya pradhāna-yoddhuḥ bāhubalam āśritāḥ ||
অৰ্জুনে ক’লে— নিজ নিজ ভ্ৰাতা, পিতা, পুত্ৰ, আত্মীয়-স্বজন, কুলবংশীয়, সমবয়সীয়া সঙ্গী আৰু মিত্ৰেৰে পৰিবেষ্টিত হৈ ক্ষত্ৰিয়সকলে ৰণক্ষেত্ৰত শত্রুৰ সৈতে যুদ্ধত প্ৰৱেশ কৰে। কিন্তু তেওঁলোক সকলোৱে সেই অগ্ৰগণ্য যোদ্ধাৰ বাহুবলৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰ কৰে; তেওঁৰ পৰাক্ৰমকেই আশ্ৰয় মানে।
अर्जुन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how warriors, though surrounded by their own kin and allies, often rely on the prowess of a single foremost champion. Ethically, it points to the weight of leadership in war: the strength and choices of a principal warrior can determine the fate and conduct of many who take shelter in him.
Arjuna describes the battlefield reality in the Drona Parva context: kṣatriyas fight alongside their family networks and companions, yet their effectiveness and confidence are anchored in the might of a leading hero. This frames the dynamics of armies organized around eminent warriors.