Abhimanyu’s Śrāddha; Vyāsa’s Assurance of the Unborn Heir (अभिमन्योः श्राद्धं तथा गर्भरक्षणोपदेशः)
आर्ये क््व दारका: सर्वे द्रष्टमिच्छामि तानहम् । “उस वीरके मारे जानेपर मेरी यह बहिन सुभद्रा दुःखसे आतुर हो पुत्रके पास जाकर कुररीकी भाँति विलाप करने लगी और द्रौपदीके पास जाकर दुःखमग्न हो पूछने लगी --'आर्ये! सब बच्चे कहाँ हैं? मैं उन सबको देखना चाहती हूँ!
“আৰ্যে! সকলো ল’ৰা-ছোৱালী ক’ত আছে? মই তেওঁলোক সকলোকে চাব বিচাৰোঁ।” সেই বীৰৰ মৃত্যু-সংবাদ শুনি মোৰ ভনী সুভদ্ৰা দুখে ব্যাকুল হৈ পুত্ৰৰ ওচৰলৈ গৈ কুৰৰী পখীৰ দৰে বিলাপ কৰিবলৈ ধৰিলে; তাৰ পাছত দ্ৰৌপদীৰ ওচৰলৈ গৈ শোকমগ্ন হৈ সুধিলে—“আৰ্যে! সকলো ল’ৰা-ছোৱালী ক’ত আছে? মই তেওঁলোক সকলোকে চাব বিচাৰোঁ।”
वैशम्पायन उवाच