Arjuna’s request to Krishna and the opening of the Kāśyapa–Brāhmaṇa mokṣa discourse (Āśvamedhika-parva 16)
गतागते सुबहुशो ज्ञानविज्ञानपारगम् लोकतत्त्वार्थकुशलं ज्ञातार्थ सुखदु:खयो:
gatāgate subahuśo jñāna-vijñāna-pāragam loka-tattvārtha-kuśalaṃ jñātārthaṃ sukha-duḥkhayoḥ | prācīna-samaye kāśyapa-nāmakaḥ dharmajñaḥ tapasvī brāhmaṇaḥ kasyacid siddha-maharṣeḥ samīpaṃ jagāma; yaḥ dharma-viṣaye śāstra-sampūrṇa-rahasya-jñaḥ bhūta-bhaviṣya-jñāna-vijñāne pravīṇaḥ loka-tattva-jñāne kuśalaḥ sukha-duḥkha-rahasya-vedī janma-mṛtyu-tattva-jñaḥ pāpa-puṇya-jñaḥ ucca-nīca-prāṇināṃ karma-anusāra-prāptāyā gatyāḥ pratyakṣa-draṣṭā cāsīt ||
তেওঁ ভূত-ভৱিষ্যৰ জ্ঞান-বিজ্ঞানত পাৰদৰ্শী, লোকতত্ত্বৰ অৰ্থ-বিচাৰত কুশল আৰু সুখ-দুখৰ মর্মজ্ঞ আছিল। প্ৰাচীন কালত ধৰ্মজ্ঞানী আৰু তপস্বী ব্ৰাহ্মণ কাশ্যপ এনে এজন সিদ্ধ মহর্ষিৰ ওচৰলৈ গ’ল—যি কেৱল শ্ৰুতি-বিদ্যাত সীমাবদ্ধ নহয়, তত্ত্বজ্ঞানতেই প্ৰতিষ্ঠিত; জন্ম-মৃত্যুৰ সত্য জানে; পাপ-পুণ্যৰ বিবেক কৰে; আৰু কৰ্মানুসাৰে উচ্চ-নীচ দেহধাৰীৰ গতি প্ৰত্যক্ষ দেখে।
ब्राह्मण उवाच
Dharma is best understood through a guide who unites śāstric mastery with direct insight into karma’s consequences—how actions shape pleasure and pain, birth and death, and the destinies of beings.
An ascetic Brāhmaṇa named Kāśyapa approaches a spiritually perfected great sage renowned for comprehensive knowledge—scriptural, experiential, and ethical—setting up a consultation on dharma and the workings of karma.