Go-dāna-stuti and Ghṛta-Japa
Praise of cow-gift and ghee-centered recitation
इति नृप सतत गवां प्रदाने यवशकलान् सह गोमयै: पिबान: । क्षितितलशयन: शिखी यतात्मा वृष इव राजवृषस्तदा बभूव
iti nṛpa satataṃ gavāṃ pradāne yavaśakalān saha gomayaiḥ pibānaḥ | kṣititalaśayanaḥ śikhī yatātmā vṛṣa iva rājavṛṣas tadā babhūva, nareśvara! |
বৈশম্পায়নে ক’লে—নৰেশ্বৰ! এইদৰে ৰাজাসকলৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ যুধিষ্ঠিৰ সদায় গোদানত তৎপৰ থাকি, গোময়ৰ সৈতে যৱৰ কণা অল্প আহাৰ হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছিল, মাটিতেই শয়ন কৰিছিল আৰু মন-ইন্দ্ৰিয় সংযমত ৰাখিছিল। তেওঁৰ জটা বাঢ়ি উঠিল; সেই সময়ত তেওঁ যেন ধৰ্মস্বৰূপ, ৰাজবৃষভৰ দৰে দীপ্তিমান হৈ উঠিল।
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights royal dharma expressed through sustained charity (especially go-dāna) and personal austerity: a ruler’s moral authority is strengthened by self-restraint, simplicity, and commitment to giving rather than indulgence.
Vaiśaṃpāyana describes Yudhiṣṭhira’s disciplined way of life during this period: he is continually engaged in donating cows, eats only scant barley (even with cow-dung, emphasizing extreme simplicity), sleeps on the bare ground, grows matted hair, and is portrayed as shining like Dharma—‘a bull among kings.’