Shloka 46
Aṣṭāvakra’s Visit to Kubera: Hospitality, Temptation, and the Ethics of Restraint (अष्टावक्र-वैश्रवणोपाख्यानम्)
युधिष्ठिर महायोगी वीर्यवानक्षयोडव्यय: । 'सावर्णिक मन्वन्तरके समय जो सृष्टि होगी
Māṇḍavya uvāca—acauras tvaṁ caurasaṅkāyāṁ śūle bhinno hāhaṁ tadā.
মাণ্ডব্য ক’লে— হে নৰেশ্বৰ! মই চোৰ নাছিলোঁ, তথাপি চুৰিৰ সন্দেহত মোক শূলে বিদ্ধ কৰা হৈছিল। সেই ঠাইৰ পৰাই মই মহাদেৱ শংকৰক স্তৱ কৰিলোঁ। তেতিয়া তেওঁ মোক ক’লে— “বিপ্ৰবৰ! তুমি শূলৰ পৰা মুক্ত হ’বা আৰু দহ কোটি বছৰ জীয়াই থাকিবা। শূল দেহত বিদ্ধ থাকিলেও তোমাৰ কোনো বেদনা নহ’ব; তুমি আধি-ব্যাধিৰ পৰা মুক্ত হ’বা।”
माण्डव्य उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the ethical danger of punishing on mere suspicion and the endurance of an innocent ascetic who turns suffering into devotion; it also presents divine grace as a response to steadfast praise and purity, granting freedom from pain and affliction.
Māṇḍavya recounts to Yudhiṣṭhira that he was wrongly impaled as a suspected thief; while on the stake he praised Śiva, who then promised his release, extraordinary longevity, and freedom from pain, disease, and mental distress.