Shloka 31
विन्ध्यो धातुविचित्राड्रस्तीर्थवानौषधान्वित: । मेरुम॑हेन्द्रो मलय: श्वेतश्न॒ रजतावृत:
bhīṣma uvāca |
vindhyo dhātuvicitrāḍras tīrthavān auṣadhānvitāḥ |
merur mahendro malayaḥ śvetaś ca rajatāvṛtaḥ ||
ভীষ্মে ক’লে—বহুবৰ্ণ ধাতুৰে বিচিত্ৰ বিন্ধ্য পৰ্বত—তীৰ্থসমৃদ্ধ আৰু ঔষধিসম্পন্ন; লগতে মেৰু, মহেন্দ্ৰ, মালয় আৰু ৰূপেৰে আৱৃত শ্বেত পৰ্বত—এই সকলোয়ে আমাক ৰক্ষা কৰক। ইয়াত পৰ্বত আৰু তীৰ্থক ধৰ্মৰ স্থিৰ আধাৰ বুলি সোঁৱৰণ কৰা হৈছে, যাতে সেই সোঁৱৰণেই ৰক্ষাকবচ হয়।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse treats sacred geography as morally efficacious: mountains bearing tīrthas and healing herbs symbolize the sustaining order of the world. Remembering and invoking such sanctified supports is presented as a means of protection—aligning oneself with dharma and the auspicious powers embedded in creation.
Bhishma is reciting a protective invocation (a remembrance-list) in which revered natural and cosmic landmarks are named. Here he specifically calls upon major mountains—Vindhya, Meru, Mahendra, Malaya, and the silver-clad white mountain—to act as guardians.