Shloka 5
अथैनमन्रुवन् देवा: शान्तक्रोधं जितेन्द्रियम् । असुरैरिषुभिर्विद्धौ चन्द्रादित्याविमावुभौ
atha enam anruvan devāḥ śāntakrodhaṁ jitendriyam | asurair iṣubhir viddhau candrādityāv imāv ubhau ||
ভীষ্মে ক’লে— তেতিয়া দেৱতাসকলে শান্তক্ৰোধ আৰু জিতেন্দ্ৰিয় মহৰ্ষি অত্রিক ক’লে— “অসুৰসকলে নিজৰ বাণে চন্দ্ৰ আৰু সূৰ্য—দুয়োটাকেই বিদ্ধ কৰিছে। ভয়ংকৰ অন্ধকাৰ বিয়পি পৰিছে; সেয়ে শত্ৰুৱে আমাকো বধ কৰিছে। আমাৰ একো শান্তি নাই। প্ৰভু, কৃপা কৰি আমাক ৰক্ষা কৰক।”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical power of self-mastery: the gods approach a sage described as śāntakrodha (free from anger) and jitendriya (sense-conquered), implying that inner discipline and tapas are sources of protection and restoration of cosmic order when force alone fails.
The gods, distressed by Asuras who have wounded the Sun and Moon—causing darkness and making the gods vulnerable—go to the ascetic Atri and petition him for refuge and protection.