Shloka 82
कालनेमिनिहा वीर: शौरि: शूरजनेश्वर: । त्रिलोकात्मा त्रिलोकेश: केशव: केशिहा हरि:
kālaneminihā vīraḥ śauriḥ śūrajaneśvaraḥ | trilokātmā trilokeśaḥ keśavaḥ keśihā hariḥ ||
ভীষ্মে ক’লে—তেওঁ কালনেমিনিহা—কালনেমি নামৰ অসুৰবধক; বীৰ; শৌৰি—শূৰবংশজাত; শূৰজনেশ্বৰ—শূৰসকলৰো অধীশ্বৰ। তেওঁ ত্ৰিলোকাত্মা—তিন লোকৰ অন্তৰ্যামী আত্মা; ত্ৰিলোকেশ—তিন লোকৰ স্বামী; কেশৱ; কেশিহা—কেশী অসুৰবধক; আৰু হৰি—স্মৰণমাত্ৰে পাপ হৰণকাৰী।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches devotional recollection and theological recognition: Kṛṣṇa is praised as both a heroic protector who destroys demonic forces and as the indwelling Self and sovereign of the cosmos; remembering Hari is presented as ethically purifying, removing sin and strengthening dharmic orientation.
Bhīṣma, in the Anuśāsana Parva’s devotional and instructional context, recites a chain of divine epithets for Kṛṣṇa/Viṣṇu—linking mythic deeds (slaying Kālanemi and Keśin) with cosmic lordship (trilokātmā, trilokeśa) to extol him as the supreme refuge.