Shloka 39
सुप्रसाद: प्रसन्नात्मा विश्वधृग विश्वभुग् विभु: । सत्कर्ता सत्कृत: साधुर्जह्लुनरायणो नर:
suprasādaḥ prasannātmā viśvadhṛg viśvabhug vibhuḥ | satkartā satkṛtaḥ sādhur jahlur nārāyaṇo naraḥ ||
ভীষ্মে ক’লে—তেওঁ পৰম কৃপাময়, সদা প্ৰসন্নচিত্ত; জগত ধাৰণ কৰা আৰু পালন কৰা, সৰ্বব্যাপী প্ৰভু। তেওঁ ভক্তসকলক সৎকাৰ কৰে আৰু নিজে পূজ্যসকলৰ দ্বাৰাও পূজিত; সাধুসকলৰ কাৰ্য সিদ্ধ কৰে; প্ৰলয়কালত জীৱসমূহক লয়ত লীন কৰে; নাৰায়ণৰূপে মহাজলত শয়ন কৰে; আৰু নৰৰূপে ভক্তসকলক পৰমধামলৈ লৈ যায়।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the Divine is simultaneously compassionate and sustaining: serene in nature, all-pervading, honoring the virtuous, and guiding devotees to the highest good. It encourages trust in dharma and devotion by portraying God as the ultimate support of the world and the moral order.
Bhīṣma is describing and praising the Lord through a sequence of epithets (names/attributes), presenting a theological portrait: protector of the cosmos, recipient of worship, accomplisher of devotees’ aims, and the one who withdraws creation at dissolution—identified as Nārāyaṇa and Nara.