Shloka 46
भीष्मस्योत्तरायणप्रतीक्षा तथा युधिष्ठिरागमनम् | Bhīṣma’s uttarāyaṇa moment and Yudhiṣṭhira’s arrival
दिवि श्रेष्ठो हि भगवान् हरिनारायण: प्रभु: । वन्दितो हि स वन्देत मानितो मानयीत च । अहहितश्चाहयेन्नित्यं पूजित: प्रतिपूजयेत्
divi śreṣṭho hi bhagavān harinārāyaṇaḥ prabhuḥ | vandito hi sa vandeta mānito mānayīta ca | ahahitaś cāhayen nityaṃ pūjitaḥ pratipūjayet |
দেৱলোকত ভগৱান হৰি-নাৰায়ণেই শ্ৰেষ্ঠ প্ৰভু। যিয়ে তেওঁক বন্দনা কৰে, তেওঁও তাক বন্দনা কৰে; যিয়ে তেওঁক মান-সম্মান কৰে, তেওঁও তাক মান দিয়ে। যিয়ে তেওঁৰ প্ৰতি হিতভাব ৰাখে, তেওঁ নিত্য তাৰ প্ৰতি হিতৈষী থাকে; আৰু যিয়ে তেওঁক পূজা কৰে, তেওঁ প্ৰতিপূজাৰূপ অনুগ্ৰহ দিয়ে—ভক্তিৰ উত্তৰ তেওঁ অনুৰূপ কৃপাৰে দিয়ে।
ईश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches reciprocity in devotion: honoring, praising, and worshipping the Lord is met with corresponding divine favor and regard. It frames bhakti as a relationship in which sincere reverence draws a responsive grace.
Īśvara (the Lord) speaks, declaring Hari-Nārāyaṇa’s supremacy and describing how the Lord responds to human acts of reverence—praise, respect, and worship—by returning honor and benevolence to the devotee.