Shloka 180
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
पशुपतिवचनाद् भवामि सद्य: कृमिरथवा तरुरप्यनेकशाख: । अपशुपतिवरप्रसादजा मे त्रिभुवनराज्यविभूतिरप्यनिष्टा
paśupativacanād bhavāmi sadyaḥ kṛmir athavā tarur apy anekaśākhaḥ | apaśupativarprasādajā me tribhuvanarājyavibhūtir apy aniṣṭā ||
বাসুদেৱে ক’লে—ভগৱান পশুপতিৰ বাক্যত মই তৎক্ষণাৎ আনন্দসহ কৃমিও হ’ব পাৰোঁ, বহু শাখাযুক্ত গছো হ’ব পাৰোঁ। কিন্তু পশুপতি (শিৱ) ব্যতীত আন কাৰোবাৰ বৰ-প্ৰসাদে যদি মোৰ ওচৰলৈ ত্ৰিভুৱনৰ ৰাজ্য-ঐশ্বৰ্য আহে, তেন্তে সেয়াও মোৰ কাম্য নহয়।
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
True devotion values the deity’s will and grace above worldly attainment: even the highest sovereignty is rejected if it is not aligned with, or granted by, the revered Lord (here, Paśupati/Śiva).
Vāsudeva declares his readiness to accept any form—lowly like a worm or inert like a tree—if it is by Śiva’s command, while refusing even cosmic kingship if it comes through the boon of anyone other than Śiva.