Shloka 41
Bhaṅgāśvanopākhyāna — On comparative affection in strī–puruṣa union (भङ्गाश्वनोपाख्यानम्)
इन्द्रं दृष्टवा तु राजर्षि: पादयो: शिरसा गत: । प्रसीद त्रिदशश्रेष्ठ पुत्रकामेन स क्रतुः
indraṃ dṛṣṭvā tu rājarṣiḥ pādayoḥ śirasā gataḥ | prasīda tridaśaśreṣṭha putrakāmena sa kratuḥ ||
ইন্দ্ৰক দেখি ৰাজৰ্ষিয়ে তেওঁৰ চৰণত মস্তক নত কৰি প্ৰণাম কৰিলে। পুত্ৰকামনাৰে সেই যজ্ঞকাৰী ক্ৰতুৱে বিনীতভাৱে প্ৰাৰ্থনা কৰিলে—“হে ত্ৰিদশশ্ৰেষ্ঠ, প্ৰসন্ন হওক।”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse underscores dharmic humility and proper reverence: even a powerful rājarṣi seeks legitimate aims (like progeny) through respectful supplication and ritual merit, recognizing that outcomes depend on divine favor rather than entitlement.
A royal sage, identified as the sacrificer Kratu (or a sacrificer), meets Indra, bows at his feet, and requests Indra’s grace because he desires a son.