Ādi-parva Adhyāya 98 — Paraśurāma’s kṣatriya suppression; Dīrghatamas, Bali, Sudēṣṇā, and the birth of Aṅga
पुण्यकर्मकृदेवासीच्छान्तनु: कुरुसत्तम: । प्रतीप: शान्तनु पुत्रं यौवनस्थं ततो5न्वशात्,अपने सत्कर्मोद्वारा उपार्जित अक्षय पुण्यलोकोंका स्मरण करके कुरुश्रेष्ठ शान्तनु सदा पुण्यकर्मोंके अनुष्ठानमें ही लगे रहते थे। युवावस्थामें पहुँचे हुए राजकुमार शान्तनुको राजा प्रतीपने आदेश दिया--
puṇyakarmakṛd evāsīc chāntanuḥ kurusattamaḥ | pratīpaḥ śāntanu-putraṃ yauvanasthaṃ tato 'nvaśāt ||
বৈশম্পায়নে ক’লে—কুৰুশ্ৰেষ্ঠ শান্তনু নিশ্চয় পুণ্যকৰ্মকাৰী আছিল; তেওঁ সদা ধৰ্মাচৰণত নিবিষ্ট হৈ সৎকৰ্মে অৰ্জিত অক্ষয় ফলৰ স্মৰণ কৰি থাকিছিল। তাৰ পাছত ৰজা প্ৰতীপে যৌৱনপ্ৰাপ্ত পুত্ৰ শান্তনুক উপদেশ দিলে আৰু তেওঁক ৰাজধৰ্ম আৰু শৃঙ্খলাবদ্ধ সদাচাৰৰ পথত নিযুক্ত কৰিলে।
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the ethical ideal of a ruler: sustained commitment to puṇya (meritorious, dharmic action) and the transmission of disciplined conduct through parental/royal instruction, implying that kingship is grounded in moral practice rather than mere power.
Vaiśampāyana describes Śāntanu as a consistently virtuous Kuru prince/king, and then notes that King Pratīpa, seeing Śāntanu come of age, issues him an instruction—marking a transition into adult responsibilities and royal duty.