Shloka 6
Ādi Parva, Adhyāya 68 — Sarvadamana’s Childhood and Śakuntalā’s Claim at Court
न वर्णसंकरकरो न कृष्याकरकृज्जन: । न पापकृत् कश्चिदासीत् तस्मिन् राजनि शासति,उस राजाके शासनकालनमें कोई मनुष्य वर्णसंकर संतान उत्पन्न नहीं करता था; पृथ्वी बिना जोते-बोये ही अनाज पैदा करती थी और सारी भूमि ही रत्नोंकी खान बनी हुई थी, इसलिये कोई भी खेती करने या रत्नोंकी खानका पता लगानेकी चेष्टा नहीं करता था। पाप करनेवाला तो उस राज्यमें कोई था ही नहीं
na varṇasaṅkarakaro na kṛṣyākarakṛj janaḥ | na pāpakṛt kaścid āsīt tasmin rājani śāsati ||
বৈশম্পায়নে ক’লে—সেই ৰজা শাসন কৰোঁতে কোনোেও বৰ্ণসংকৰ সন্তান জন্ম দিয়া নাছিল; কোনোেও কৃষিকাৰ্য বা খনি-কাৰ্যত প্ৰবৃত্ত হোৱা নাছিল; আৰু পাপ কৰোঁতা এজনো নাছিল। আচৰণ আছিল সুসংযত, সমৃদ্ধি আছিল অনায়াসলভ্য—সেয়ে শোষণমূলক শ্ৰম আৰু অধৰ্মৰ প্ৰয়োজনেই নাছিল।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Righteous kingship sustains dharma: when governance is just and society follows moral discipline, social disorder (varṇa-saṅkara) and sinful behavior disappear, and prosperity becomes natural rather than forced through anxious labor or exploitation.
Vaiśampāyana describes an ideal period under a particular king’s rule: the subjects neither commit sins nor engage in farming or mining, implying that the land yields abundance on its own and that the realm is orderly and ethically stable.