परिक्षिद्वृत्तान्तप्रश्नः
Inquiry into Parīkṣit’s Conduct and the Beginnings of His Downfall
तस्य मे दु:खमुत्पन्नं दृष्टवा युष्मानधोमुखान् । कृच्छुमापदमापन्नान् प्रियं कि करवाणि व:,“आपको इस प्रकार नीचे मुँह किये लटकते देख मेरे मनमें बड़ा दुःख हो रहा है। आपलोग बड़ी कठिन विपत्तिमें पड़े हैं। मैं आपलोगोंका कौन प्रिय कार्य करूँ? आपलोग मेरी इस तपस्याके चौथे, तीसरे अथवा आधे भागके द्वारा भी इस विपत्तिसे बचाये जा सकें तो शीघ्र बतलावें
tasya me duḥkham utpannaṃ dṛṣṭvā yuṣmān adhomukhān | kṛcchram āpadam āpannān priyaṃ kiṃ karavāṇi vaḥ ||
তক্ষকে ক’লে—“তোমালোকক এইদৰে মুখ তললৈ কৰি ওলমি থকা দেখি মোৰ অন্তৰত গভীৰ দুখ জাগে। তোমালোক কঠিন বিপদত পৰিছা। তোমালোকৰ বাবে মই কি প্ৰিয় কাৰ্য কৰোঁ?”
तक्षक उवाच
The verse foregrounds compassion as an ethical impulse: on seeing others in acute distress, one should feel concern and actively ask what beneficial help can be offered.
Takṣaka addresses a group he sees hanging head-down and afflicted by a severe calamity, expressing sorrow and offering to do something beneficial for their relief.