Ādi Parva 117 — Pāṇḍu’s Obsequies, Escort of the Pāṇḍavas, and Reception at Nāgasāhvaya
Hastināpura
दीर्घबाहुर्महाबाहुर्व्यूडोरु: कनकध्वज: । कुण्डाशी विरजाश्वैव दुःशला च शताधिका
vaiśampāyana uvāca |
dīrghabāhur mahābāhur vyūḍhoruḥ kanakadhvajaḥ |
kuṇḍāśī virajāś caiva duḥśalā ca śatādhikā ||
দীৰ্ঘবাহু, মহাবাহু, ব্যূঢ়োৰু, কনকধ্বজ, কুণ্ডাশী আৰু বিরজা; লগতে দু্ঃশলা নামৰ এগৰাকী কন্যাও আছিল—সেইদৰে সংখ্যা শতাধিক হ’ল।
वैशम्पायन उवाच
This verse is primarily genealogical rather than doctrinal: it highlights the vastness of Dhṛtarāṣṭra’s progeny. In the Mahābhārata’s ethical arc, such catalogues foreshadow how unchecked dynastic expansion and attachment to lineage can intensify rivalry and complicate the pursuit of dharma.
Vaiśampāyana continues reciting the names of Dhṛtarāṣṭra’s children, listing several sons and noting Duḥśalā as the daughter, with the total exceeding one hundred. It is part of the broader enumeration of the Kaurava offspring within the Adi Parva’s genealogical and origin-setting material.