Shloka 30
Ādi Parva, Adhyāya 115 — Mādri’s request; invocation of the Aśvins; birth and naming of the Pāṇḍavas
समानीय बहून् विप्रान् भीष्मं विदुरमेव च । अन््यांश्व सुह्ृदो राजन् कुरून् सर्वास्तथैव च,बड़े जोरकी आँधी चलने लगी। सम्पूर्ण दिशाओंमें दाह-सा होने लगा। राजन्! तब राजा धुृतराष्ट्र भयभीत-से हो उठे और बहुत-से ब्राह्मणोंको, भीष्मजी और विदुरजीको, दूसरे-दूसरे सुहृदों तथा समस्त कुरुवंशियोंको अपने समीप बुलवाकर उनसे इस प्रकार बोले --
samānīya bahūn viprān bhīṣmaṁ viduram eva ca | anyāṁś ca suhṛdo rājan kurūn sarvāṁs tathaiva ca ||
হে ৰাজন, তেওঁ বহু ব্ৰাহ্মণক, ভীষ্ম আৰু বিদুৰক, আন সুহৃদসকলক আৰু সকলো কুৰুকো মাতি একত্ৰ কৰিলে। তেওঁলোক সকলোৱে ওচৰত উপস্থিত হোৱাৰ পাছত, ভয়ত বিচলিত ধৃতৰাষ্ট্ৰে পৰামৰ্শ বিচাৰি কথা ক’বলৈ আৰম্ভ কৰিলে।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
When danger or moral crisis approaches, a ruler should seek counsel from the wise (brāhmaṇas, elders like Bhīṣma, and discerning advisors like Vidura). The verse highlights responsible kingship: gathering those committed to dharma and the common good rather than acting from fear alone.
Amid foreboding circumstances, Dhṛtarāṣṭra calls together brāhmaṇas, Bhīṣma, Vidura, other well-wishers, and the Kurus. The assembly sets the stage for the king’s anxious inquiry and the counsel that follows.