Srimad Bhagavatam — Ekadasha Skandha, Shloka 31
The Disappearance of the Yadu Dynasty and Lord Kṛṣṇa’s Departure
बिभ्रच्चतुर्भुजं रूपं भ्राजिष्णु प्रभया स्वया । दिशो वितिमिरा: कुर्वन् विधूम इव पावक: ॥ २८ ॥ श्रीवत्साङ्कं घनश्यामं तप्तहाटकवर्चसम् । कौशेयाम्बरयुग्मेन परिवीतं सुमङ्गलम् ॥ २९ ॥ सुन्दरस्मितवक्त्राब्जं नीलकुन्तलमण्डितम् । पुण्डरीकाभिरामाक्षं स्फुरन्मकरकुण्डलम् ॥ ३० ॥ कटिसूत्रब्रह्मसूत्रकिरीटकटकाङ्गदै: । हारनूपुरमुद्राभि: कौस्तुभेन विराजितम् ॥ ३१ ॥ वनमालापरीताङ्गं मूर्तिमद्भिर्निजायुधै: । कृत्वोरौ दक्षिणे पादमासीनं पङ्कजारुणम् ॥ ३२ ॥
bibhrac catur-bhujaṁ rūpaṁ bhrājiṣṇu prabhayā svayā diśo vitimirāḥ kurvan vidhūma iva pāvakaḥ
প্ৰভুৱে নিজৰেই প্ৰভাৰে দীপ্তিমান চতুৰ্ভুজ ৰূপ ধাৰণ কৰি, ধোঁৱাহীন অগ্নিৰ দৰে সকলো দিশৰ অন্ধকাৰ দূৰ কৰিলে। বক্ষস্থলত শ্ৰীবৎসচিহ্ন; দেহ ঘনশ্যাম মেঘবৰ্ণ, আৰু কান্তি গলিত সোণৰ দৰে ঝলমল; ৰেশমী বস্ত্ৰযুগলে তেওঁ মঙ্গলময় ৰূপে আৱৃত। পদ্মমুখত মধুৰ হাসি, নীল কেশে শিৰ মণ্ডিত, পদ্মসম মনোহৰ নয়ন, আৰু মকৰাকৃতি কুণ্ডল জ্বলি উঠিছিল। কটিসূত্ৰ, যজ্ঞোপবীত, কিৰীট, কটক-অঙ্গদ, কৌস্তুভমণি, হাৰ, নূপুৰ আৰু ৰাজচিহ্নে তেওঁ বিরাজিত। বনমালাৰে পৰিত অঙ্গ আৰু মূর্তিমান নিজ অস্ত্ৰে পৰিবৃত হৈ, সোঁ উৰুৰ ওপৰত পদ্মলাল তল থকা বাঁও পা ৰাখি তেওঁ আসীন হৈছিল।