Srimad Bhagavatam — Ekadasha Skandha, Shloka 29
The Disappearance of the Yadu Dynasty and Lord Kṛṣṇa’s Departure
बिभ्रच्चतुर्भुजं रूपं भ्राजिष्णु प्रभया स्वया । दिशो वितिमिरा: कुर्वन् विधूम इव पावक: ॥ २८ ॥ श्रीवत्साङ्कं घनश्यामं तप्तहाटकवर्चसम् । कौशेयाम्बरयुग्मेन परिवीतं सुमङ्गलम् ॥ २९ ॥ सुन्दरस्मितवक्त्राब्जं नीलकुन्तलमण्डितम् । पुण्डरीकाभिरामाक्षं स्फुरन्मकरकुण्डलम् ॥ ३० ॥ कटिसूत्रब्रह्मसूत्रकिरीटकटकाङ्गदै: । हारनूपुरमुद्राभि: कौस्तुभेन विराजितम् ॥ ३१ ॥ वनमालापरीताङ्गं मूर्तिमद्भिर्निजायुधै: । कृत्वोरौ दक्षिणे पादमासीनं पङ्कजारुणम् ॥ ३२ ॥
bibhrac catur-bhujaṁ rūpaṁ bhrājiṣṇu prabhayā svayā diśo vitimirāḥ kurvan vidhūma iva pāvakaḥ
প্ৰভুৱে নিজৰ প্ৰভাৰে দীপ্তিমান চতুৰ্ভুজ ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল; ধোঁৱাবিহীন অগ্নিৰ দৰে সেই কান্তিয়ে সকলো দিশৰ অন্ধকাৰ দূৰ কৰিছিল। তেওঁৰ বৰ্ণ ঘনশ্যাম মেঘৰ দৰে, আৰু দীপ্তি গলিত সোণৰ দৰে; বক্ষস্থলত শ্ৰীৱৎসচিহ্নে সৰ্বমঙ্গলময় ৰূপ শোভিত। ৰেশমি বসনযুগল পিন্ধি, পদ্মমুখত সুন্দৰ হাঁহি, নীল কেশৰাশি, মনোহৰ পদ্মনয়ন আৰু ঝলমল মকৰাকৃতি কুণ্ডল। কটিবন্ধ, যজ্ঞোপবীত, মুকুট, কটক, অঙ্গদ, হাৰ, নূপুৰ আৰু ৰাজচিহ্নসমূহ, লগতে কৌস্তুভমণিয়ে তেওঁক বিভূষিত কৰিছিল। বনমালাৰে অলংকৃত দেহৰ চাৰিওফালে তেওঁৰ নিজ অস্ত্ৰসমূহ মূর্তিমান হৈ অৱস্থান কৰিছিল; তেওঁ সোঁ উৰুৰ ওপৰত বাঁ পা—পদ্মাৰুণ তলাসহ—ৰাখি আসীন আছিল।