Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 31
Mārkaṇḍeya’s Request to See Māyā and the Vision of the Cosmic Deluge
तस्मिन् पृथिव्या: ककुदि प्ररूढं वटं च तत्पर्णपुटे शयानम् । तोकं च तत्प्रेमसुधास्मितेन निरीक्षितोऽपाङ्गनिरीक्षणेन ॥ ३१ ॥ अथ तं बालकं वीक्ष्य नेत्राभ्यां धिष्ठितं हृदि । अभ्ययादतिसङ्क्लिष्ट: परिष्वक्तुमधोक्षजम् ॥ ३२ ॥
tasmin pṛthivyāḥ kakudi prarūḍhaṁ vaṭaṁ ca tat-parṇa-puṭe śayānam tokaṁ ca tat-prema-sudhā-smitena nirīkṣito ’pāṅga-nirīkṣaṇena
সেই বিশাল সাগৰত তেওঁ পুনৰ সৰু দ্বীপত গজোৱা বটগছ আৰু তাৰ পাতৰ কোটৰত শুই থকা শিশুটিক দেখিলে। প্ৰেমামৃতভৰা হাঁহিৰে শিশুটিয়ে চকুৰ কোণেদি তেওঁক চালে; আৰু মাৰ্কণ্ডেয়ই সেই দৃষ্টিৰে তেওঁক হৃদয়ত স্থাপন কৰিলে। অতিশয় ব্যাকুল হৈ তেওঁ অধোক্ষজ ভগৱানক আলিঙ্গন কৰিবলৈ দৌৰিলে।
FAQs
The child is the Supreme Lord (often identified as Bāla-Nārāyaṇa), revealing Himself to Mārkaṇḍeya Ṛṣi in a wondrous vision.
It signifies the Lord’s affectionate, grace-filled acknowledgment of His devotee—His glance carries divine mercy, and His smile expresses loving intimacy.
By cultivating steady remembrance and devotion, trusting that the Lord reciprocates—even a single moment of sincere turning toward Him invites His merciful “glance” in the form of guidance and inner assurance.