Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 7
Mārkaṇḍeya Ṛṣi Tested by Indra and Blessed by Nara-Nārāyaṇa
प्राप्तद्विजातिसंस्कारो मार्कण्डेय: पितु: क्रमात् । छन्दांस्यधीत्य धर्मेण तप:स्वाध्यायसंयुत: ॥ ७ ॥ बृहद्व्रतधर: शान्तो जटिलो वल्कलाम्बर: । बिभ्रत् कमण्डलुं दण्डमुपवीतं समेखलम् ॥ ८ ॥ कृष्णाजिनं साक्षसूत्रं कुशांश्च नियमर्द्धये । अग्न्यर्कगुरुविप्रात्मस्वर्चयन् सन्ध्ययोर्हरिम् ॥ ९ ॥ सायं प्रात: स गुरवे भैक्ष्यमाहृत्य वाग्यत: । बुभुजे गुर्वनुज्ञात: सकृन्नो चेदुपोषित: ॥ १० ॥ एवं तप:स्वाध्यायपरो वर्षाणामयुतायुतम् । आराधयन् हृषीकेशं जिग्ये मृत्युं सुदुर्जयम् ॥ ११ ॥
prāpta-dvijāti-saṁskāro mārkaṇḍeyaḥ pituḥ kramāt chandāṁsy adhītya dharmeṇa tapaḥ-svādhyāya-saṁyutaḥ
পিতৃকৃত বিধিপূৰ্বক দ্বিজাতি-সংস্কাৰ লাভ কৰি মাৰ্কণ্ডেয় ক্ৰমে বেদীয় ছন্দসমূহ অধ্যয়ন কৰিলে আৰু ধৰ্মমতে নিয়ম পালন কৰিলে; তপস্যা আৰু স্বাধ্যায়ত যুক্ত হৈ তেওঁ জীৱনভৰ নৈষ্ঠিক ব্ৰহ্মচাৰী ৰ’ল। তেওঁ আছিল অতি শান্ত, জটাধাৰী আৰু বাকলবস্ত্ৰধাৰী; কমণ্ডলু, দণ্ড, যজ্ঞোপবীত আৰু মেখলা ধাৰণ কৰিছিল, আৰু নিয়মবৃদ্ধিৰ বাবে কৃষ্ণাজিন, জপমালা আৰু কুশাঘাসো ৰাখিছিল। সন্ধ্যা-সময়ত অগ্নি, সূৰ্য, গুৰু, ব্ৰাহ্মণ আৰু হৃদয়স্থ পৰমাত্মা—এই পাঁচ ৰূপত হৰিক নিত্য আৰাধনা কৰিছিল। পুৱা-গধূলি ভিক্ষা আনি মৌনে গুৰুক অৰ্পণ কৰিছিল; গুৰুৰ অনুমতি থাকিলে দিনে এবাৰ আহাৰ, নতুবা উপবাস। এইদৰে অগণিত কোটি বছৰ হৃষীকেশ ভগৱানক আৰাধনা কৰি তেওঁ অজেয় মৃত্যুক জয় কৰিলে।