Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 19
Mārkaṇḍeya Ṛṣi Tested by Indra and Blessed by Nara-Nārāyaṇa
तदाश्रमपदं पुण्यं पुण्यद्रुमलताञ्चितम् । पुण्यद्विजकुलाकीर्णं पुण्यामलजलाशयम् ॥ १८ ॥ मत्तभ्रमरसङ्गीतं मत्तकोकिलकूजितम् । मत्तबर्हिनटाटोपं मत्तद्विजकुलाकुलम् ॥ १९ ॥ वायु: प्रविष्ट आदाय हिमनिर्झरशीकरान् । सुमनोभि: परिष्वक्तो ववावुत्तम्भयन् स्मरम् ॥ २० ॥
tad-āśrama-padaṁ puṇyaṁ puṇya-druma-latāñcitam puṇya-dvija-kulākīrṇaṁ puṇyāmala-jalāśayam
মাৰ্কণ্ডেয় ঋষিৰ সেই পবিত্ৰ আশ্ৰম পুণ্য গছ-লতাৰে শোভিত আছিল। তাত বহু সাধু ব্ৰাহ্মণ বাস কৰি নিৰ্মল, পবিত্ৰ জলাশয়ৰ আনন্দ ল’লে। মত্ত ভ্ৰমৰৰ গুঞ্জন আৰু উল্লাসিত কোকিলৰ কূজন আশ্ৰমক মুখৰ কৰিছিল; আনন্দিত ময়ূৰ নাচিছিল আৰু উন্মত্ত পক্ষীকুলে ভিৰ কৰিছিল। ইন্দ্ৰে পঠোৱা বসন্ত-বায়ু নিকটৱৰ্তী জলপ্ৰপাতৰ শীতল ছিটা লৈ ভিতৰলৈ সোমাল; বনফুলৰ সুগন্ধে আলিঙ্গিত সেই বায়ুৱে কামদেৱৰ উন্মাদনা জগাবলৈ ধৰিলে।
FAQs
It portrays a sanctified hermitage filled with auspicious natural sounds—bees humming, cuckoos singing, peacocks dancing, and many birds—signaling purity, joy, and a sattvic atmosphere conducive to devotion.
To convey the spiritual mood of the sacred place being visited/depicted in the narrative—showing how a holy environment naturally supports remembrance of the Lord and elevates the mind beyond worldly distraction.
Create a “tīrtha-like” space by choosing uplifting surroundings—cleanliness, natural beauty, and sacred sound (kīrtana/recitation)—so the mind becomes joyful and steady for bhakti.