Shloka 29
Akrūra’s Journey to Vraja and His Devotional Vision of Kṛṣṇa and Balarāma
ददर्श कृष्णं रामं च व्रजे गोदोहनं गतौ । पीतनीलाम्बरधरौ शरदम्बुरुहेक्षणौ ॥ २८ ॥ किशोरौ श्यामलश्वेतौ श्रीनिकेतौ बृहद्भुजौ । सुमुखौ सुन्दरवरौ बलद्विरदविक्रमौ ॥ २९ ॥ ध्वजवज्राङ्कुशाम्भोजैश्चिह्नितैरङ्घ्रिभिर्व्रजम् । शोभयन्तौ महात्मानौ सानुक्रोशस्मितेक्षणौ ॥ ३० ॥ उदाररुचिरक्रीडौ स्रग्विणौ वनमालिनौ । पुण्यगन्धानुलिप्ताङ्गौ स्नातौ विरजवाससौ ॥ ३१ ॥ प्रधानपुरुषावाद्यौ जगद्धेतू जगत्पती । अवतीर्णौ जगत्यर्थे स्वांशेन बलकेशवौ ॥ ३२ ॥ दिशो वितिमिरा राजन्कुर्वाणौ प्रभया स्वया । यथा मारकत: शैलो रौप्यश्च कनकाचितौ ॥ ३३ ॥
dadarśa kṛṣṇaṁ rāmaṁ ca vraje go-dohanaṁ gatau pīta-nīlāmbara-dharau śarad-amburahekṣaṇau
অক্ৰূৰে ব্ৰজত গোধন কৰিবলৈ যোৱা শ্ৰীকৃষ্ণ আৰু বলৰামক দেখিলে। কৃষ্ণ পীতাম্বৰধাৰী, বলৰাম নীলাম্বৰধাৰী; দুয়োৰে নয়ন শৰৎকালৰ পদ্মৰ দৰে। তেওঁলোক কিশোৰ, বৃহৎভুজ, শ্ৰী(লক্ষ্মী)ৰ নিবাস—এজন শ্যাম, আনজন শ্বেত; সুমুখ, সৌন্দৰ্যত শ্ৰেষ্ঠ, আৰু যুৱ গজৰ দৰে গতি। কৰুণাস্মিত দৃষ্টিৰে চাৰিওফালে চাই, ধ্বজ, বজ্ৰ, অঙ্কুশ আৰু পদ্মচিহ্নিত পদমুদ্ৰাৰে ব্ৰজক শোভিত কৰিছিল। ৰত্নহাৰ আৰু পুষ্পমালাৰে অলংকৃত, পুণ্য সুগন্ধি দ্ৰব্যে অনুলিপ্ত, স্নাত আৰু নিৰ্মল বস্ত্ৰধাৰী সেই দুয়ো প্ৰভু আদ্য পুৰুষ, জগতৰ কাৰণ আৰু অধিপতি; পৃথিৱীৰ মঙ্গলাৰ্থে কেশৱ-বলৰাম ৰূপে অৱতীৰ্ণ। হে ৰাজা পৰীক্ষিত, স্বপ্ৰভাৰে দিশৰ অন্ধকাৰ দূৰ কৰি তেওঁলোক যেন সোণখচিত পান্না আৰু ৰূপৰ দুটা পৰ্বতৰ দৰে লাগিছিল।