Shloka 17
Kūrma Supports Mandara; Hālahala Appears; Śiva Becomes Nīlakaṇṭha
मेघश्याम: कनकपरिधि: कर्णविद्योतविद्यु- न्मूर्ध्नि भ्राजद्विलुलितकच: स्रग्धरो रक्तनेत्र: । जैत्रैर्दोर्भिर्जगदभयदैर्दन्दशूकं गृहीत्वा मथ्नन् मथ्ना प्रतिगिरिरिवाशोभताथो धृताद्रि: ॥ १७ ॥
megha-śyāmaḥ kanaka-paridhiḥ karṇa-vidyota-vidyun mūrdhni bhrājad-vilulita-kacaḥ srag-dharo rakta-netraḥ jaitrair dorbhir jagad-abhaya-dair dandaśūkaṁ gṛhītvā mathnan mathnā pratigirir ivāśobhatātho dhṛtādriḥ
প্ৰভু মেঘৰ দৰে শ্যামবৰ্ণ; পীতাম্বৰ পৰিধান; কাণত বিদ্যুৎ সদৃশ দীপ্ত কুণ্ডল; কেশ ভুজত বিস্তাৰিত; গলাত পুষ্পমালা, আৰু চকু ৰক্তাভ। জগতক অভয় দান কৰা তেওঁৰ বিজয়ী, বলৱান বাহুৰে বাসুকিক ধৰি মন্দৰ পৰ্বতক মথনদণ্ড কৰি সমুদ্ৰ মথন আৰম্ভ কৰিলে; তেতিয়া তেওঁ ইন্দ্ৰনীল পৰ্বতৰ দৰে অপূৰ্ব শোভা পেলালে।
FAQs
In this verse, Śukadeva describes Śiva powerfully taking hold of Vāsuki and participating in the churning, appearing radiant and granting fearlessness to the world.
Śiva seized the serpent used as the churning rope, supporting the devas and asuras in the cosmic task and stabilizing the process with his victorious, protective strength.
It highlights the devotional ideal of protecting others—steadying a difficult situation and reducing fear through courage, service, and spiritual responsibility.