Shloka 13
Kūrma Supports Mandara; Hālahala Appears; Śiva Becomes Nīlakaṇṭha
उपर्यधश्चात्मनि गोत्रनेत्रयो: परेण ते प्राविशता समेधिता: । ममन्थुरब्धिं तरसा मदोत्कटा महाद्रिणा क्षोभितनक्रचक्रम् ॥ १३ ॥
upary adhaś cātmani gotra-netrayoḥ pareṇa te prāviśatā samedhitāḥ mamanthur abdhiṁ tarasā madotkaṭā mahādriṇā kṣobhita-nakra-cakram
পৰ্বতৰ ওপৰ-তলত অৱস্থিত আৰু দেৱ, অসুৰ, বাসুকী তথা পৰ্বততেও প্ৰৱেশ কৰি প্ৰভুৱে যেতিয়া উৎসাহ দিলে, তেতিয়া দেৱ-অসুৰসকলে অমৃতৰ বাবে উন্মত্ত হৈ মহাপৰ্বতেৰে ক্ষীৰসাগৰক তীব্ৰ বেগে মন্থন কৰিলে। সাগৰ ইমানেই ক্ষুব্ধ হ’ল যে পানীৰ মকৰসমূহ ব্যাকুল হ’ল, তথাপি মন্থন চলি থাকিল।
FAQs
In this verse, Śukadeva describes how the Devas and Asuras, empowered by the Supreme Lord from within, vigorously churned the ocean with the great mountain, violently stirring the ocean’s creatures.
Because the Supreme Lord (Viṣṇu) entered within them and invigorated their strength and determination, enabling the churning to proceed powerfully.
Even intense endeavors succeed when supported by the Divine within; channel strong ambition into disciplined effort, while remembering that true power and outcome ultimately depend on the Lord’s sanction.