सर्वजीजानां तु प्रथमवापे सुवर्णोदकसम्प्लुतां पूर्वमुष्टिं वापयेदमुं च मन्त्रं ब्रूयात्प्रजापतये काश्यपाय देवाय च नमः सदा । सीता मे ऋध्यतां देवी बीजेषु च धनेषु च ॥ कZ_०२.२४.२७ ॥
sarvajījānāṃ tu prathamavāpe suvarṇodakasamplutāṃ pūrvamuṣṭiṃ vāpayedamuṃ ca mantraṃ brūyātprajāpataye kāśyapāya devāya ca namaḥ sadā | sītā me ṛdhyatāṃ devī bījeṣu ca dhaneṣu ca
সকলো বীজৰ প্ৰথম বপনৰ সময়ত ‘সোণালী পানী’ ছটিয়াই থোৱা এটা মুঠি বীজ প্ৰথমে বপন কৰিব আৰু এই মন্ত্ৰ উচ্চাৰণ কৰিব— “প্ৰজাপতি, কাশ্যপ আৰু দেৱক সদা নমস্কাৰ। দেৱী সীতা মোৰ বাবে বীজত আৰু ধনত সমৃদ্ধ হওক।”
Ritual acts can coordinate collective practice, reinforce legitimacy, and psychologically anchor compliance and optimism around state farming and revenue cycles.
Sītā is also the ‘furrow’—a symbol of cultivated land and fertility—linking religious language to the material aim of higher yields and revenue.