Adhyaya 200
Dīpadāna-vrata (The Vow of Offering Lamps)
ভগৱান অগ্নিয়ে দীপদান-ব্ৰতক ভুক্তি আৰু মুক্তিদায়ক বুলি উপদেশ দিয়ে। দেৱালয়ত বা ব্ৰাহ্মণৰ গৃহত এক বছৰ দীপ জ্বলাই অৰ্ঘ্য দিলে সৰ্বসমৃদ্ধি লাভ হয়; বিশেষকৈ চাতুৰ্মাস্য আৰু কাৰ্ত্তিকত ইয়াৰ পুণ্য অদ্বিতীয়, বিষ্ণুলোকপ্ৰাপ্তি আৰু স্বৰ্গীয় ভোগ দিয়ে। তাৰ পিছত ললিতাৰ কাহিনীত বিষ্ণুমন্দিৰৰ দীপৰ সৈতে জড়িত অনিচ্ছাকৃত এক কৰ্মো মহাফলদায়ক হৈ, তাই ৰাজকুলত পুনর্জন্ম লৈ দাম্পত্যসমৃদ্ধি লাভ কৰে। দীপচুৰি কঠোৰভাৱে নিন্দিত—মূক/জড় জন্ম আৰু অন্ধকাৰ-নৰকত পতনৰ ফল। ইন্দ্ৰিয়াসক্তি, দুষ্কাম আৰু পৰস্ত্ৰীগমন ত্যাগ কৰি হৰিনামজপ আৰু সহজ নিবেদন হিচাপে দীপদান কৰিবলৈ উপদেশ দিয়া হৈছে। শেষত কোৱা হৈছে, দীপদান সকলো ব্ৰতৰ ফল বৃদ্ধি কৰে আৰু এই শিক্ষা শুনি পালন কৰিলে ঊর্ধ্বগতি হয়।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.
Frequently Asked Questions
Offer a lamp—ideally sustained as a yearly practice—in a deity’s shrine (especially Viṣṇu’s) or a brāhmaṇa’s home; the act is taught as a high-merit vrata granting prosperity, longevity, clarity of sight, and higher worlds, ultimately supporting liberation.
Kārttika is presented as a peak season of ritual potency: lamp-giving then is said to yield exceptional heavenly results, surpassing ordinary times and amplifying vrata-fruit.
It demonstrates that even an unpremeditated or indirect contribution to a lamp-offering in a Viṣṇu temple can generate powerful puṇya, underscoring the vow’s efficacy and the sacredness of temple-based offerings.
The chapter condemns dīpa-theft with severe karmic outcomes and uses hell imagery to caution against negligence, sense-addiction, and sexual misconduct (adultery), redirecting the practitioner toward dharmic restraint and Hari-nāma.