Adhyaya 62

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये ध्वजारोहणं नाम एकषष्टितमो ऽध्यायः अथ द्विषष्टितमो ऽध्यायः लक्ष्मीप्रतिष्ठाविधिः भगवानुवाच समुदायेन देवादेः प्रतिष्ठां प्रवदामि ते लक्ष्म्याः प्रतिष्ठा प्रथमं तथा देवीगणस्य च

এইদৰে আগ্নেয় আদিমহাপুৰাণত ‘ধ্বজাৰোহণ’ নামৰ একষট্টিতম অধ্যায় সমাপ্ত। এতিয়া ‘লক্ষ্মী-প্ৰতিষ্ঠা-বিধি’ নামৰ দ্বিষষ্টিতম অধ্যায় আৰম্ভ। ভগৱানে ক’লে—দেৱ আদি সকলৰ প্ৰতিষ্ঠা মই তোমাক সমগ্ৰ ক্ৰমে ক’ম; প্ৰথমে লক্ষ্মীৰ প্ৰতিষ্ঠা, আৰু তদ্ৰূপে দেৱীগণৰো।

Verse 2

पूर्ववत् सकलं कुर्यान्मण्डपस्नपनादिकं भद्रपीठे श्रियं न्यस्य स्थापयेदष्ट वै घटान्

পূৰ্বৱৎ মণ্ডপ, স্নপন আদি সমগ্ৰ ক্ৰম সম্পন্ন কৰিব। ভদ্ৰপীঠত শ্ৰীক স্থাপন কৰি তাৰ পিছত আঠটা কলশ স্থাপন কৰিব।

Verse 3

घृतेनाभ्यज्य मूलेन स्नपयेत् पञ्चगव्यकैः हिरण्यवर्णा हरिणी नेत्रे चोन्मीलयेच्छ्रियाः

ঘৃতৰে মূলভাগ অভ্যঞ্জন কৰি পঞ্চগব্যেৰে স্নাপন কৰাব। তাৰ পিছত শ্ৰী-সমৃদ্ধিৰ বাবে স্বৰ্ণবৰ্ণা হৰিণীক ধ্যান কৰি নেত্ৰোন্মীলন কৰিব।

Verse 4

मण्डलस्नपनादिकमिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः स्थापयेद्वरुणे घटानिति घ, ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः तन्म आवह इत्य् एवं प्रदद्यान्मधुरत्रयम् अश्वपूर्वेति पूर्वेण तां कुम्भेनाभिषेचयेत्

“মণ্ডল-স্নপন আদি”—এনে ঙ-চিহ্নিত পুথিত পাঠ। “বৰুণৰ বাবে ঘট স্থাপন কৰিব”—এনে ঘ আৰু ঙ-চিহ্নিত পুথিত পাঠ। তাৰ পিছত ‘তন্ মা আৱহ’ জপ কৰি মধুৰত্রয় অৰ্পণ কৰিব। তাৰপিছত ‘অশ্বপূৰ্ব…’ আৰম্ভ হোৱা পূৰ্ব মন্ত্রে কুম্ভেৰে অভিষেক কৰিব।

Verse 5

कामोस्मितेति याम्येन पश्चिमेनाभिषेचयेत् चन्द्रं प्रभासामुच्चार्यादित्यवर्णेति चोत्तरात्

‘কামোস্মি’ মন্ত্র জপ কৰি দক্ষিণ আৰু পশ্চিম দিশৰ পৰা প্ৰোক্ষণ কৰিব। ‘চন্দ্ৰং প্ৰভাসাম্’ আৰু ‘আদিত্যবৰ্ণ’ উচ্চাৰি উত্তৰ দিশৰ পৰা প্ৰোক্ষণ কৰিব।

Verse 6

उपैतु मेति चाग्नेयात् क्षुत्पिपासेति नैरृतात् गन्धद्वारेति वायव्यां मनसः काममाकृतिम्

আগ্নেয় দিশৰ পৰা ‘উপৈতু মে’ জপ কৰিব, নৈঋত দিশৰ পৰা ‘ক্ষুত্পিপাসে’ জপ কৰিব। বায়ব্য দিশত ‘গন্ধদ্বারে’ উচ্চাৰণ কৰিব; এইদৰে মনৰ কাম্য আকৃতি সাধন কৰিব।

Verse 7

ईशानकलशेनैव शिरः सौवर्णकर्दमात् एकाशीतिघटैः स्नानं मन्त्रेणापः सृजन् क्षितिम्

কেৱল ঈশান কলহেৰে, স্বৰ্ণকৰ্দম (স্বৰ্ণ পাত্ৰ/কুণ্ড)ৰ পৰা লোৱা একাশি ঘট-পরিমিত জলেৰে শিৰঃস্নান কৰাব। মন্ত্র জপ কৰি কৰি জল ভূমিত বিসর্জন দিব।

Verse 8

आर्द्रां पुष्करिणीं गन्धैर् आर्द्रामित्यादिपुष्पकैः तन्मयावह मन्त्रेण य आनन्द ऋचाखिलं

গন্ধদ্ৰব্যেৰে পুষ্কৰিণীখন আর্দ্ৰ আৰু সুগন্ধিত কৰিব, আৰু ‘আর্দ্ৰাম্…’ৰে আৰম্ভ হোৱা মন্ত্ৰে অভিমন্ত্ৰিত পুষ্প অৰ্পণ কৰিব। ‘তন্ময়াবহ’ মন্ত্ৰে দেৱতাৰ সৈতে তাদাত্ম্য (আত্মৈক্য) সাধন কৰিব; আৰু সম্পূৰ্ণ ‘আনন্দ’ ঋক বিনিয়োগ/পাঠ কৰিব।

Verse 9

शायन्तीयेन शय्यायां श्रीसूक्तेन च सन्निधिम् लक्ष्मीवीजेन चिच्छक्तिं विन्यस्याभ्यर्चयेत् पुनः

‘শায়ন্তীয়’ মন্ত্ৰে শয্যাত বিন্যাস কৰিব; ‘শ্ৰীসূক্ত’ৰে দেৱতাৰ সন্নিধি স্থাপন কৰিব; আৰু ‘লক্ষ্মী-বীজ’ৰে চিচ্ছক্তিৰ ন্যাস কৰিব। এইদৰে বিন্যস্ত কৰি পুনৰ আৰাধনা কৰিব।

Verse 10

श्रीसूक्तेन मण्डपेथ कुण्डेष्वब्जानि होमयेत् करवीराणि वा हुत्वा सहस्रं शतमेव वा

শ্ৰীসূক্ত জপ কৰি মণ্ডপৰ কুণ্ডসমূহত পদ্ম আহুতি দিব। অথবা কৰবীৰ (কণেৰ) পুষ্প আহুতি দিব—সহস্ৰ বা অন্তত শত।

Verse 11

गृहोपकरणान्तादि श्रीसूक्तेनैव चार्पयेत् ततः प्रासादसंस्कारं सर्वं कृत्वा तु पूर्ववत्

গৃহ/মন্দিৰৰ উপকৰণাদি সকলোকে কেৱল শ্ৰীসূক্তেৰে অৰ্পণ (সংস্কাৰ) কৰিব। তাৰপিছত পূৰ্বৱৎ সমগ্ৰ প্ৰাসাদ-সংস্কাৰ সম্পন্ন কৰিব।

Verse 12

मन्त्रेण पिण्डिकां कृत्वा प्रतिष्ठानं ततः श्रियः श्रीसूक्तेन च सान्निध्यं पूर्ववत् प्रत्यृचं जपेत्

নিৰ্দিষ্ট মন্ত্ৰে পিণ্ডিকা কৰি তাৰপিছত শ্ৰী (লক্ষ্মী)ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিব। তাৰপিছত সন্নিধিৰ বাবে শ্ৰীসূক্ত জপ কৰিব—পূৰ্বৱৎ প্ৰত্যেক ঋচা পৃথকে পৃথকে জপ কৰি।

Verse 13

चिच्छक्तिं बोधयित्वा तु मालात् सान्निध्यकं चरेत् तकपाठः मन्त्रेण चासृजत् क्षितिमिति ख, चिह्नतपुस्तकपाठः य आनन्देति वाससमिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः मन्त्रेण पिण्डिकां कृत्वा प्रतिमां स्थापयन् श्रिय इति ङ, चिह्न्तपुस्तकपाठः प्रत्यृचं यजेदिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः भूस्वर्णवस्त्रगोन्नादि गुरवे ब्रह्मणेर्पयेत् एवं देव्यो ऽखिलाः स्थाप्यावाह्य स्वर्गादि भावयेत्

প্ৰথমে চিচ্ছক্তি (চেতনা-শক্তি) জাগ্ৰত কৰি, মালাৰ দ্বাৰা সান্নিধ্যক (সন্নিধি-স্থাপন) বিধি পালন কৰিব। মন্ত্রপাঠৰ কিছুমান পাঠান্তৰত “ক্ষিতিম্ অসৃজৎ”, বস্ত্ৰৰ বাবে “য আনন্দ…”, পিণ্ডিকা কৰি প্ৰতিমা স্থাপনত “শ্ৰিয়ঃ…”, আৰু ক’তিয়াবা “প্ৰত্যৃচং যজেত্” বুলিও আছে। গুৰু আৰু ব্ৰাহ্মণক ভূমি, সোণ, বস্ত্ৰ, গাই, ধান্য আদি অৰ্পণ কৰিব। এইদৰে সকলো দেৱীক স্থাপন-আৱাহন কৰি স্বৰ্গাদি ফলৰ ভাবনা কৰিব।