Adhyaya 227

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे दण्डप्रणयनं नाम षड्विंशत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथ सप्तविंशत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः युद्धयात्रा पुष्कर उवाच यदा मन्येत नृपतिराक्रन्देन बलीयसा पार्ष्णिग्राहो ऽभिभूतो मे तदा यात्रां प्रयोजयेत्

এইদৰে অগ্নি মহাপুৰাণত “দণ্ডপ্ৰণয়ন” নামৰ ২২৬তম অধ্যায় সমাপ্ত। এতিয়া ২২৭তম অধ্যায় “যুদ্ধযাত্ৰা” আৰম্ভ। পুষ্কৰে ক’লে—যেতিয়া ৰজাই ভাবে যে বলৱান শত্রুৱে যুদ্ধনাদসহ তাক চাপে পেলাইছে আৰু পিছফালৰ পৰা আক্রমণকাৰী পাৰ্ষ্ণিগ্ৰাহে তাক পৰাভূত কৰিছে, তেতিয়া তেওঁ সૈন্যযাত্ৰা আৰম্ভ কৰিব লাগে।

Verse 2

पुष्ता योधा भृटा भृत्याः प्रभूतञ्च बलं मम मूलरक्षासमर्थो ऽस्मि तैर् गत्वा शिविरे व्रजेत्

মোৰ যোদ্ধাসকল সুসজ্জিত আৰু সুপোষিত; ভাড়াটে সৈন্য আৰু সেৱকসকলকো যথাযথভাৱে সহায় দিয়া হৈছে; মোৰ ব’ল প্ৰচুৰ। মই মূল ঘাঁটি ৰক্ষা কৰিবলৈ সক্ষম; সেয়ে তেওঁলোকৰ সৈতে গৈ শিবিৰলৈ অগ্ৰসর হ’ব লাগে।

Verse 3

शत्रोर्वा व्यसने यायात् दैवाद्यैः पीडितं परं भूकम्पो यान्दिशं याति याञ्च केतुर्व्यदूषयत्

নাইবা শত্রু বিপদত পৰিব পাৰে—দৈৱ আদি নিয়ন্ত্ৰণাতীত কাৰণত অত্যন্ত পীড়িত হৈ। (ইয়াৰ) চিন ভূমিকম্প যি দিশে আগবাঢ়ে আৰু কেতু (ধূমকেতু) যি দিশক কলুষিত কৰে, সেই দিশৰ পৰা বুজা যায়।

Verse 4

विद्विष्टनाशकं सैन्यं सम्भूतान्तःप्रकोपनं शरीरस्फुरणे धन्ये तथा सुस्वप्रदर्शने

বিদ্বিষ্ট শত্রুক নাশ কৰা সেনা উদ্ভৱ হয় আৰু অন্তৰত এক উদ্দীপনা/উদ্বেগ জন্মে। দেহত শুভ স্পন্দন হোৱা আৰু ভাল স্বপ্ন দেখা—এইবোৰেই লক্ষণ।

Verse 5

निमित्ते शकुने धन्ये जाते शत्रुपुरं व्रजेत् पुनर्जित्वेति ग , घ , ज च तैर् वृत्वा इति साधुः सम्भूतान्तःकोपदमिति ख , छ च पदातिनागबहुलां सेनां प्रावृषि योजयेत्

শুভ শকুন-নিমিত্ত ঘটিলে শত্রুপুৰলৈ অগ্ৰসর হ’ব লাগে; কিছুমান পাঠত আছে—জয় কৰি পুনৰ উভতি আহিব। বাহিনী যথাযথভাৱে বাছনি/বিন্যাস কৰি আগবঢ়া শ্ৰেয়। বৰ্ষাকালত পদাতিক আৰু হাতীবহুল সেনা নিয়োগ কৰিব লাগে।

Verse 6

हेमन्ते शिशिरे चैव रथवाजिसमाकुलां चतुरङ्गबलोपेतां वसन्ते वा शरन्म्मुखे

হেমন্ত আৰু শিশিৰ ঋতুত, অথবা বসন্তত, বা শৰৎ ঋতুৰ আৰম্ভণিত, ৰথ আৰু অশ্বেৰে পৰিপূৰ্ণ আৰু চতুৰঙ্গ বলেৰে যুক্ত সেনা লৈ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰা উচিত।

Verse 7

सेना पदातिबहुला शत्रून् जयति सर्वदा अङ्गसक्षिणभागे तु शस्तं प्रस्फुरणं भवेत्

পদাতিক অধিক থকা সেনাই সদায় শত্রুক জয় কৰে। লগতে দেহৰ সোঁফালে অস্ত্ৰ (বা অস্ত্ৰধাৰী বাহু) স্ফুৰণ হোৱা শুভ লক্ষণ বুলি গণ্য।

Verse 8

न शस्तन्तु तथा वामे पृष्ठस्य हृदयस्य च लाञ्छनं पिटकञ्चैव विज्ञेयं स्फुरणं तथा

কিন্তু বাওঁফালে, লগতে পিঠি আৰু হৃদয়-প্ৰদেশত হোৱা চিহ্ন শুভ নহয়। তদ্ৰূপ পিটক (ফোঁড়া) আৰু দেহস্ফুৰণো অশুভ বুলি জানিব লাগে।

Verse 9

विपर्ययेणाभिहितं सव्ये स्त्रीणां शुभं भवेत्

পুৰুষৰ বাবে যি কোৱা হৈছে, তাৰ বিপৰীতভাৱে স্ত্ৰীৰ বাবে বাওঁফালৰ লক্ষণ শুভ হয় বুলি কোৱা হৈছে।