Adhyaya 314
Adhyaya 314 — Tvaritājñāna (Immediate/Quick Knowledge) (Colophon/Transition)
এই অধ্যায়টো ইয়াত মূলত সমাপ্তি-কলফন হিচাপে উপস্থাপিত, যিয়ে ‘ত্বৰিতাজ্ঞান’ নামৰ বিদ্যা-খণ্ডৰ সমাপ্তি সূচায়। আগ্নেয় প্ৰসাৰণ-শৈলীত কলফনটো এটা গঠনাত্মক সংযোগ—এটা বিদ্যা-মডিউল শেষ কৰি তৎক্ষণাৎ পৰৱৰ্তী প্ৰযুক্তিগত ক্ৰমলৈ স্থানান্তৰ কৰে। মন্ত্রশাস্ত্ৰ (তন্ত্র) কাণ্ডত এনে ৰূপান্তৰ কেৱল সম্পাদনামূলক নহয়; পাঠ্যক্ৰমৰ অনুক্ৰম সূচায়, য’ত দ্ৰুত-প্ৰাপ্ত জ্ঞান (ত্বৰিত-জ্ঞান) প্ৰয়োগমূলক মন্ত্র-প্ৰক্ৰিয়ালৈ আগবঢ়ায়। কাহিনীৰ কাঠামো একেই—ভগৱান অগ্নি প্ৰকাশক, বশিষ্ঠ গ্ৰাহীতা—ইয়াৰ পৰা বুজা যায় যে ‘দ্ৰুত পদ্ধতি’ও ধৰ্মীয় শিক্ষাৰ অন্তৰ্গত, একা জাদুবিদ্যাৰ ৰেচিপি নহয়।
Shlokas
Verse 1
इत्य् आग्नेये महापुराणे त्वरिताज्ञानं नाम त्रयोदशाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ चतुर्दशाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः स्तम्भनादिमन्त्राः अग्निर् उवाच स्तम्भनं मोहनं वश्यं विद्वेषोच्चाटनं वदे विषव्याधिमरोगञ्च मारणं शमनं पुनः
এইদৰে আগ্নেয় মহাপুৰাণত ‘ত্বৰিতাজ্ঞান’ নামৰ তিনিশ চৌদশ অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল। এতিয়া তিনিশ পঞ্চদশ অধ্যায় ‘স্তম্ভনাদি মন্ত্ৰ’ আৰম্ভ। অগ্নিয়ে ক’লে—স্তম্ভন, মোহন, বশ্য, বিদ্বেষ আৰু উচ্চাটন, বিষনিবাৰণ, ব্যাধি-ৰোগহৰণ, আৰু মাৰণ-শমন—এই সকলো মই পুনৰ ক্ৰমে ক’ম।
Verse 2
भूर्जे कूर्मं समालिख्य ताडनेन षड्ङ्गुलम् मुखपादचतुर्ष्केषु ततो मन्त्रं न्यसेद्द्विजः
ভূৰ্জপত্ৰত কূৰ্মৰ চিত্ৰ আঁকি, তাড়ন দ্বাৰা ছয় অঙ্গুল পৰিমাণ স্থিৰ কৰিব। তাৰ পিছত দ্বিজে তাৰ মুখ আৰু চাৰি পাদৰ চতুষ্টয়ত মন্ত্ৰ-ন্যাস স্থাপন কৰিব।
Verse 3
चतुष्पादेषु क्रीं कारं ह्रीं कारं मुखमध्यतः गर्भे विद्यां ततो लिख्य साधकं पृष्ठतो लिखेत्
চাৰি পাদত ‘ক্ৰীং’কাৰ লিখিব আৰু মুখৰ মধ্যভাগত ‘হ্ৰীং’কাৰ। তাৰ পিছত গৰ্ভত (মধ্যকেন্দ্ৰত) বিদ্যা-মন্ত্ৰ লিখি, পিঠিফালে ‘সাধক’ শব্দ লিখিব।
Verse 4
मालामन्त्रैस्तु संवेष्ट्य इष्टकोपरि सन्न्यमेत् विधाय कूर्मपृष्ठेन करालेनाभिसम्पठेनत्
মালামন্ত্ৰেৰে আৱৰি ইষ্টকাৰ ওপৰত স্থাপন কৰিব। তাৰ পিছত কূৰ্মপৃষ্ঠ-বিন্যাস কৰি ‘কৰাল’ দ্বাৰা বিধিপূৰ্বক অভিসম্পাঠ কৰিব।
Verse 5
महाकूर्मं पूजयित्वा पादप्रोक्षन्तु निक्षिपेत् ताडयेद्वामपादेन स्मृत्वा शत्रुञ्च सप्तधा
মহাকূৰ্মক বিধিপূৰ্বক পূজা কৰি, পাদোদকেৰে প্ৰোক্ষ্য (ছিটাই) সেই বস্তু স্থাপন কৰিব। তাৰ পিছত শত্ৰুক স্মৰণ কৰি বাঁও পায়ে সাতবাৰ আঘাত কৰিব।
Verse 6
ततः सञ्जायते शत्रोस्तम्भनं मुखरागतः कृत्वा तु भैरवं रूपं मालामन्त्रं समालिखेत्
তাৰ পিছত মুখোচ্চাৰিত কৰ্মৰ দ্বাৰা শত্ৰুৰ স্তম্ভন (অচলতা) জন্মে। ভৈৰৱৰূপ গঢ়ি তাৰ পাছত মালা-মন্ত্ৰ লিখিব।
Verse 7
ॐ शत्रुसुखस्तम्भनी कामरूपा आलीढकरी ह्रीं फें फेत्कारिणी मम शत्रूणां देवदत्तानां मुखं स्तम्भय मम सर्वविद्वेषिणां मुखस्तम्भनं कुरु ॐ हूं फें फेत्कारिणि स्वाहा फट् हेतुञ्च समालिख्य तज्जपान्तं महाबलं वामेनैव नगं शूलं संलिखेद्दक्षिणे करे
“ওঁ। শত্ৰুসুখ-স্তম্ভিনী, কামৰূপা, আলীঢ়-স্থিতা, হ্রীং, ফেং—হে ফেতকাৰিণী! মোৰ শত্ৰুসমূহৰ, দেবদত্তসকলৰ মুখ (বাক্) স্তম্ভ কৰ; মোৰ সকলো বিদ্বেষীৰ মুখস্তম্ভন কৰ। ওঁ হুঁ ফেং, হে ফেতকাৰিণী—স্বাহা; ফট্।” ‘হেতু’ চিহ্ন/বীজো লিখি, এই মন্ত্ৰৰ জপ সম্পূৰ্ণ কৰিব—ই মহাবলশালী। বাঁওফালে পৰ্বত আৰু ত্ৰিশূল আঁকি, সোঁহাততও লিখিব।
Verse 8
लिखेन्मन्त्रमघोरस्य संग्रामे स्तम्भयेदरीन् ॐ नमो भगवत्यै भगमालिनि विस्फुर स्पन्द नित्यक्लिन्ने द्रव हूं सः क्रीं काराक्षरे स्वाहा एतेन रोचनाद्यैस्तु तिलकाम्मोहयेज्जगत्
অঘোৰৰ মন্ত্ৰ লিখিব; কোৱা হয় যে যুদ্ধত ইয়াৰ দ্বাৰা শত্ৰু স্তম্ভিত হয়—“ওঁ নমো ভগৱত্যৈ ভগমালিনি, বিস্ফুৰ, স্পন্দ; নিত্যক্লিন্নে, দ্ৰৱ; হুঁ সঃ ক্রীং, কাৰাক্ষৰে, স্বাহা।” এই মন্ত্ৰে ৰোচনা আদি ৰঞ্জকদ্ৰব্যেৰে তিলক কৰি জগতক মোহিত কৰিব।
Verse 9
ॐ फें हूं फट् फेत्कारिणि ह्रीं ज्वल त्रैलोक्यं मोहय गुह्यकालिके स्वाहा अनेन तिलकं कृत्वा राजादीनां वशीकरं गर्धभस्य रजो गृह्य कुसुमं सूतकस्य च
“ওঁ ফেং হুঁ ফট্—হে ফেতকাৰিণী! হ্রীং! জ্বলি উঠ; ত্ৰৈলোক্যক মোহিত কৰ; হে গুহ্যকালিকে—স্বাহা।” এই মন্ত্ৰে তিলক কৰি ৰজা আদি সকলক বশ কৰিব পাৰি। (এই কৰ্মত) গাধাৰ ধূলি আৰু সূতক গছৰ ফুল ল’ব।
Verse 10
नारीरजः क्षिपेद्रात्रौ शय्यादौ द्वेषकृद्भवेत् गोखुरञ्च तथा शृङ्गमश्वस्य च खुरं तथा
ৰাতি শয্যা আদি ঠাইত নাৰীৰ ৰজঃ (মাসিক ৰক্ত) পৰিলে সেয়া অপবিত্ৰ আৰু ঘৃণা/দ্বেষজনক বুলি গণ্য হয়। তাক আঁতৰাবলৈ গোৰ খুৰ, শৃং আৰু অশ্বৰ খুৰেৰে খুঁচি শুদ্ধি কৰা হয়।
Verse 11
शिरः सर्पस्य संक्षिप्तं हृहेषूच्चाटनं भवेत् करवीरशिफा पीता ससिद्धार्था च मरणे
সাপৰ মূৰ বাঁধি/চেপি ৰাখিলে গৃহত উচ্চাটন (তাড়োৱা) হয় বুলি কোৱা হয়। পীত কৰবীৰৰ কুঁড়ি আৰু সিদ্ধাৰ্থ (শ্বেত সৰিষা) মাৰণ (ঘাতক) কৰ্মত বিধেয়।
Verse 12
व्यालछुच्छुन्दरीरक्तं करवीरं तदर्थकृत् सरटं षट्पदञ्चापि तथा कर्कटवृश्चिकम्
সেই উদ্দেশ্যে (প্ৰতিকাৰ হিচাপে) ছুছুঁন্দৰী (মূষক)ৰ ৰক্ত, কৰবীৰ, সৰট (ৰেঙি ফুৰা কীট), ষট্পদ (মৌমাখি) আৰু কাঁকোৰা-বিছা সম্পৰ্কীয় দ্ৰব্য ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে।
Verse 13
चूर्णीकृत्य क्षिपेत्तैले तदभ्यङ्गश् च कुष्ठकृत् ॐ नवरहाय सर्वशत्रून् मम साधय मारय ॐ सों मं वुं चुं ॐ शं वां कें ॐ स्वहा अनेनार्कशतैर् अर्च्य श्मशाने तु निधापयेत्
ইয়াক চূৰ্ণ কৰি তেলত পেলাব লাগে; সেই তেলৰে অভ্যঙ্গ কৰিলে কুষ্ঠ ৰোগ হয় বুলি কোৱা হৈছে। (মন্ত্ৰ:) “ॐ নৱৰহায় সৰ্বশত্ৰূন্ মম সাধয় মাৰয়। ॐ সোঁ মং বুঁ চুঁ; ॐ শং বাং কেং; ॐ স্বাহা।” এই মন্ত্ৰে শতবাৰ অর্ক-অৰ্চনা কৰি, পাছত শ্মশানত নিধান কৰিব লাগে।
Verse 14
भूर्जे वा प्रतिमायां वा मारणाय रिपोर्ग्रहाः ॐ कुञ्जरी ब्रह्माणी ॐ मञ्जरी माहेश्वरी ॐ वेताली कौमारी ॐ काली वैष्णवी ॐ अघोरा वाराहि ॐ वेताली इन्त्राणी उर्वशी ॐ जयानी यक्षिणी नवमातरो हे मम शत्रुं गृह्णत भूर्जे नाम रिपोर्लिख्य श्मशाने पूजिते म्रियेत्
শত্ৰুৰ মাৰণাৰ্থে ভূৰ্জপত্ৰত বা প্ৰতিমাত এই গ্ৰহশক্তিসমূহ স্থাপন কৰিব লাগে—“ॐ কুঞ্জৰী ব্ৰহ্মাণী, ॐ মঞ্জৰী মাহেশ্বৰী, ॐ বেতালী কৌমাৰী, ॐ কালী বৈষ্ণৱী, ॐ অঘোৰা বাৰাহী, ॐ বেতালী ইন্দ্ৰাণী, ॐ উৰ্বশী, ॐ জয়ানী যক্ষিণী। হে নবমাতৃগণ, মোৰ শত্ৰুক গ্ৰহণ কৰক।” ভূৰ্জপত্ৰত শত্ৰুৰ নাম লিখি শ্মশানত পূজা কৰিলে সি মৰে বুলি কোৱা হৈছে।
Frequently Asked Questions
It emphasizes textual closure and curricular continuity—ending Tvaritājñāna and preparing the reader for the next applied mantra section without breaking the Agni–Vasiṣṭha revelation frame.
By placing rapid techniques within a structured dharmic curriculum, it implies that speed or efficacy must remain accountable to right order, restraint, and the broader puruṣārtha framework.