Adhyaya 113

Verse 1

ं गुह्यमिति ख महाबलमिति क भूमिचण्डेश्वरमिति ग तथान्यथेति झ द्वयोर्मध्ये इति ख यद्वत् स्याद्भुक्तिमुक्तिदमिति ङ अथ त्रयोदशाधिकशततमो ऽध्यायः नर्मदादिमाहात्म्यम् अग्निर् उवाच नर्मदादिकमाहात्म्यं वक्ष्येहं नर्मदां परां सद्यः पुनाति गाङ्गेयं दर्शनाद्वारि नार्मदं

[পাঠান্তৰ টীকা] ‘গুহ্যম্’ (খ), ‘মহাবলম্’ (ক), ‘ভূমি-চণ্ডেশ্বৰম্’ (গ), ‘তথান্যথা’ (ঝ), ‘দ্বয়োৰ্মধ্যে’ (খ), আৰু ‘যদ্বৎ স্যাৎ—ভুক্তিমুক্তিদম্’ (ঙ) —এনে পাঠভেদ আছে। এতিয়া ১১৩তম অধ্যায়—‘নর্মদাদি মাহাত্ম্য’। অগ্নি ক’লে: ইয়াত মই নর্মদা আদি তীৰ্থৰ মাহাত্ম্য ক’ম। নর্মদা পৰমা; গঙ্গা দৰ্শনমাত্ৰে তৎক্ষণাৎ পবিত্ৰ কৰে, আৰু নর্মদাৰ জল স্পৰ্শ/স্নানত শুদ্ধ কৰে।

Verse 2

विस्तराद्योजनशतं योजनद्वयमायता षष्टिस्तीर्थसहस्राणि षष्टिकोट्यस् तथापराः

তাৰ প্ৰস্থ একশ যোজন আৰু দৈৰ্ঘ্য দুই যোজন; তাত ষাঠি হাজাৰ তীৰ্থ আছে, আৰু তদুপৰি ষাঠি কোটিো আছে।

Verse 3

पर्वतस्य समन्तात्तु तिष्ठन्त्यमरकण्टके कावेरीसङ्गमं पुण्यं श्रीपर्वतमतः शृणु

পৰ্বতৰ চাৰিওফালে সেয়া অমৰকণ্টকত অৱস্থিত। সেয়ে এতিয়া শ্ৰীপৰ্বত আৰু কাবেৰীৰ পুণ্য সংগম বিষয়ে শুনা।

Verse 4

गौरी श्रीरूपिणी तेपे तपस्तामब्रवीद्धरिः अवाप्स्यसि त्वमध्यात्म्यं नाम्ना श्रीपर्वतस्तव

শ্ৰীৰূপিণী গৌৰীয়ে তপস্যা কৰিলে। তেতিয়া হৰিয়ে ক’লে: “তুমি অধ্যাত্মসিদ্ধি লাভ কৰিবা, আৰু তোমাৰ নাম ‘শ্ৰীপৰ্বত’ হ’ব।”

Verse 5

समन्ताद्योजनशतं महापुण्यं भविष्यति अत्र दानन्तपो जप्यं श्राद्धं सर्वमथाक्षयं

চাৰিওফালে এশ যোজন পৰ্যন্ত মহাপুণ্য উদ্ভৱ হয়। ইয়াত দান, তপ, জপ আৰু শ্ৰাদ্ধ—সকলোৰে ফল নিশ্চয়েই অক্ষয় হয়।

Verse 6

नर्मदापरमिति झ निर्यान्त्यमरकण्टके इति झ तपस्तामब्रवीद्धर इति ग अत्र दानं तथा जप्यमिति झ सर्वमथाक्षरमिति ख , छ च मरणं शिवलोकाय सर्वदं तीर्थमुत्तमं हरो ऽत्र क्रीडते देव्या हिरण्यकशिपुस् तथा

ইয়াত পাঠ আছে—“নর্মদা পৰমা” আৰু “অমৰকণ্টকত ধন্যজন নিৰ্গমন কৰে।” আন পাঠত—“হৰে ক’লে: তপ কৰ।” ইয়াত দান আৰু জপ কৰা উচিত। এই উত্তম তীৰ্থ সৰ্বদায়ী; ইয়াত মৃত্যু শিৱলোক প্ৰদান কৰে। ইয়াত দেৱীৰ সৈতে হৰ ক্ৰীড়া কৰে; হিৰণ্যকশিপুৰ বিষয়েও তেনেকৈ কোৱা হয়।

Verse 7

तपस्तप्त्वा बली चाभून्मुनयः सिद्धिमाप्नुवन्

তপ কৰি তেওঁলোকে বলৱান হ’ল; মুনিসকলে সিদ্ধি লাভ কৰিলে।