Adhyaya 16

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये महाभारतवर्णनं नाम पञ्चदशो ऽध्यायः अथ षोडशो ऽध्यायः बुद्धाद्यवतारकथनम् अग्निर् उवाच वक्ष्ये बुद्धावतारञ्च पठतः शृण्वतोर्थदम् पुरा देवासुरे युद्धे दैत्यैर् देवाः पराजिताः

এইদৰে আদিমহাপুৰাণৰ আগ্নেয় অংশত ‘মহাভাৰত-বৰ্ণন’ নামৰ পঞ্চদশ অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল। এতিয়া ষোড়শ অধ্যায়—‘বুদ্ধাদি অৱতাৰ-কথন’ আৰম্ভ। অগ্নিয়ে ক’লে—পঢ়োঁতা আৰু শুনোঁতাৰ বাবে অৰ্থফলদায়ক বুদ্ধাৱতাৰো মই ক’ম। পূৰ্বে দেবাসুৰ যুদ্ধত দৈত্যসকলে দেবতাসকলক পৰাজিত কৰিছিল।

Verse 2

रक्ष रक्षेति शरणं वदन्तो जग्मुरीश्वरम् मायमोहस्वरुपोसौ शुद्धोदनसुतो ऽभवत्

“ৰক্ষা কৰা, ৰক্ষা কৰা” বুলি শৰণ কৈ তেওঁলোকে ঈশ্বৰলৈ গ’ল। সেই প্ৰভুৱে মায়া-মোহ স্বৰূপ ধৰি শুদ্ধোদনৰ পুত্ৰ হ’ল।

Verse 3

मोहयामास दैत्यांस्तांस्त्याजिता वेदधर्मकम् ते च बौद्धा बभूवुर्हि तेभ्योन्ये वेदवर्जिताः

তেওঁ সেই দৈত্যসকলক মোহিত কৰিলে; তেওঁলোকে বেদাশ্ৰিত ধৰ্ম ত্যাগ কৰিলে। তেওঁলোক সঁচাকৈ বৌদ্ধ হ’ল, আৰু তেওঁলোকৰ পৰা বেদবর্জিত আন লোকো উদ্ভৱ হ’ল।

Verse 4

आर्हतः सो ऽभवत् पश्चादार्हतानकरोत् परान् एवं पाषण्डिनो जाता वेदधर्मादिवर्जिताः

পাছত তেওঁ আৰ্হত (জৈন) হ’ল আৰু আনকো আৰ্হত কৰিলে। এইদৰে পাষণ্ডীসকল উদ্ভৱ হ’ল—বেদধৰ্ম আদি পৰা বর্জিত।

Verse 5

नरकार्हं कर्म चक्रुर्ग्रहीष्यन्त्यधमादपि सर्वे कलियुगान्ते तु भविष्यन्ति च सङ्कराः

তেওঁলোকে নৰকযোগ্য কৰ্ম কৰিব; আৰু সকলোৱে অতি নীচ উপায়ো গ্ৰহণ কৰিব। কলিযুগৰ অন্তত তেওঁলোকে সকলেই ‘সংকৰ’—বৰ্ণাশ্ৰমধৰ্ম আৰু নৈতিক শৃঙ্খলা ভাঙি সৃষ্ট মিশ্ৰ আৰু বিভ্ৰান্ত জনসমষ্টি—হ’ব।

Verse 6

दस्यवः शीलहीनाश् च वेदो वाजसनेयकः दश पञ्च च शाखा वै प्रमाणेन भविष्यति

যেতিয়া দস্যু আৰু শীলহীন লোক বৃদ্ধি পাব, তেতিয়া প্ৰমাণ অনুসাৰে বাজসনেয় (শুক্ল যজুৰ্বেদ)-ৰ পন্ধৰটা শাখা হ’ব।

Verse 7

धर्मकञ्चुकसंवीता अधर्मरुचयस् तथा मानुषान् भक्षयिष्यन्ति म्लेच्छाः पार्थिवरूपिणः

ধৰ্মৰ আৱৰণ পিন্ধি অথচ অধৰ্মত আসক্ত—ৰাজৰূপ ধাৰণ কৰা ম্লেচ্ছসকলে—মানুহক ‘ভক্ষণ’ কৰিব, অৰ্থাৎ দমন কৰি নিঃশেষ কৰিব।

Verse 8

कल्की विष्णुयशःपुत्रो याज्ञवल्क्यपुरोहितः उत्सादयिष्यति म्लेच्छान् गृहीतास्त्रः कृतायुधः

বিষ্ণুযশৰ পুত্ৰ কল্কি, যাৰ পুৰোহিত যাজ্ঞবল্ক্য, অস্ত্ৰ ধাৰণ কৰি সম্পূৰ্ণ সজ্জিত হৈ ম্লেচ্ছসকলক উন্মূলন (উৎসাদন) কৰিব।

Verse 9

स्थापयिष्यति मर्यादां चातुर्वर्ण्ये यथोचिताम् आश्रमेषु च सर्वेषु प्रजाः सद्धर्मवर्त्मनि

তেওঁ চাতুৰ্বৰ্ণ্যত যথোচিত সীমা আৰু শৃঙ্খলা স্থাপন কৰিব; আৰু সকলো আশ্ৰমতো প্ৰজাক সদ্ধৰ্মৰ পথত নিয়োজিত কৰিব।

Verse 10

कल्किरूपं परित्यज्य हरिः स्वर्गं गमिष्यति ततः कृतयुगान्नाम पुरावत् सम्भविष्यति

কল্কি-ৰূপ ত্যাগ কৰি হৰি (বিষ্ণু) স্বৰ্গলৈ গমন কৰিব; তাৰ পিছত পূৰ্বকালৰ দৰে ‘কৃতযুগ’ নামৰ যুগ পুনৰ উদ্ভৱ হ’ব।

Verse 11

वर्नाश्रमाश् च धर्मेषु स्वेषु स्थास्यन्ति सत्तम एवं सर्वेषु कल्पेषु सर्वमन्वन्तरेषु च

হে সত্তম! বৰ্ণ আৰু আশ্ৰম নিজ নিজ ধৰ্মত স্থিৰ থাকিব; এইদৰে সকলো কল্পত আৰু প্ৰতিটো মন্বন্তৰত হয়।

Verse 12

अवतारा असङ्ख्याता अतीतानागतादयः विष्णोर्दशावताराख्यान् यः पठेत् शृणुयान्नरः

অৱতাৰ অসংখ্য—অতীত, অনাগত আদি। যি নৰে বিষ্ণুৰ দশাৱতাৰ-আখ্যানে পাঠ কৰে বা শ্ৰৱণ কৰে…

Verse 13

सोवाप्तकामो विमलः सकुलः स्वर्गमाप्नुयात् धर्माधर्मव्यवस्थानमेवं वै कुरुते हरिः अवतीर्णञ्च स गतः सर्गादेः कारणं हरिः

সেয়া কামনা-সিদ্ধি লাভ কৰি, বিমল হৈ, নিজৰ কুলসহ স্বৰ্গ প্ৰাপ্ত কৰে। এইদৰে হৰি ধৰ্ম-অধৰ্মৰ যথাযথ ব্যৱস্থা স্থাপন কৰে। অৱতীৰ্ণ হৈ পাছত গমন কৰা সেই হৰিয়েই সৰ্গাদি (সৃষ্টিপ্ৰক্ৰিয়া)ৰ কাৰণ।