Adhyaya 31
Chapter 31 — मार्जनविधानं (The Procedure of Mārjana / Purificatory Sprinkling)
ভগৱান অগ্নিয়ে ‘মাৰ্জন’ নামৰ এক ৰক্ষাবিধান বৰ্ণনা কৰে—নিজৰ সুৰক্ষা আৰু আনৰ ৰক্ষাৰ বাবে শুদ্ধিকৰ ছিটা/প্ৰোক্ষণ। অধ্যায়ৰ আৰম্ভণিতে পৰমাত্মাৰ প্ৰতি নমস্কাৰ আৰু বিষ্ণুৰ অৱতাৰসমূহ (ৱৰাহ, নৰসিংহ, বামন, ত্ৰিবিক্ৰম, ৰাম, বৈকুণ্ঠ, নৰ)ৰ বন্দনা আছে; ইয়াত স্থাপন কৰা হৈছে যে সত্য, স্মৃতি আৰু মন্ত্ৰশক্তিৰ দ্বাৰা ৰক্ষা সিদ্ধ হয়। তাৰ পাছত দুঃখ, পাপ, শত্রুকৃত অভিচাৰ, দোষ/সন্নিপাতভেদৰ ৰোগ, বহু উৎসৰ বিষ আৰু গ্ৰহ‑প্ৰেত‑ডাকিনী‑ৱেতাল‑পিশাচ‑যক্ষ‑ৰাক্ষস আদি উপদ্ৰৱৰ শমন‑নাশৰ বিধি বিস্তাৰিত হয়। সুদৰ্শন আৰু নৰসিংহক দিশাৰক্ষক ৰূপে আহ্বান কৰি ‘কাটো‑কাটো’ ধৰণৰ পুনৰুক্ত মন্ত্ৰে বেদনা আৰু ৰোগচ্ছেদ দেখুওৱা হৈছে। শেষত কুশক বিষ্ণু/হৰি-স্বরূপ আৰু আপামাৰ্জনকক ৰোগনিবাৰক ‘অস্ত্ৰ’ বুলি চিনাক্ত কৰি, মন্ত্ৰজপ‑দ্ৰব্যক্ৰিয়া‑ভক্তিতত্ত্ব একত্ৰিত অগ্নেয়বিদ্যাৰ সমগ্ৰ ৰক্ষাতন্ত্ৰ উপস্থাপন কৰা হৈছে।
Shlokas
Verse 1
इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये मण्डलादिवर्णनं नाम त्रिंशो ऽध्यायः अथ एकत्रिंशो ऽध्यायः मार्जनविधानं अग्निर् उवाच रक्षां स्वस्य परेषाञ्च वक्ष्ये तां मार्जनाह्वयां यया विमुच्यते दुःखैः सुखञ्च प्राप्नुयान्नरः
এইদৰে আদিমহাপুৰাণ অগ্নিপুৰাণত ‘মণ্ডলাদি-বৰ্ণন’ নামৰ ত্ৰিংশ অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল। এতিয়া ‘মাৰ্জনবিধান’ নামৰ একত্রিংশ অধ্যায় আৰম্ভ। অগ্নিয়ে ক’লে—নিজৰ আৰু আনৰ ৰক্ষাৰ বাবে ‘মাৰ্জন’ নামে যি বিধি, সেয়া মই ক’ম; যাৰ দ্বাৰা মানুহ দুঃখৰ পৰা মুক্ত হৈ সুখ লাভ কৰে।
Verse 2
ॐ नमः परमार्थाय पुरुषाय महात्मने अरूपबहुरूपाय व्यापिने परमात्मने
ওঁ—পৰমাৰ্থস্বৰূপ পৰমপুৰুষ মহাত্মালৈ নমস্কাৰ; যি নিৰাকাৰ হৈও বহুৰূপ ধাৰণ কৰে, সৰ্বব্যাপী পৰমাত্মালৈ প্ৰণাম।
Verse 3
निष्कल्मषाय शुद्धाय ध्यानयोगरताय च नमस्कृत्य प्रवक्ष्यामि यत् तत्सिध्यतु मे वचः
কল্মষহীন, শুদ্ধ আৰু ধ্যানযোগত ৰত প্ৰভুক নমস্কাৰ কৰি মই বৰ্ণনা কৰোঁ; সেই অনুগ্ৰহে মোৰ বাক্য সিদ্ধ হওক।
Verse 4
वराहाय नृसिंहाय वामनाय महामुने नमस्कृत्य प्रवक्ष्यामि यत्तत्सिध्यतु मे वचः
হে মহামুনি! বৰাহ, নৃসিংহ আৰু বামনক নমস্কাৰ কৰি মই বৰ্ণনা কৰোঁ; তাতে মোৰ বাক্য সিদ্ধ হওক।
Verse 5
मन्त्रजं फलमश्नुते इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः सुखं ब्रह्माप्नुयान्नरः इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः त्रिविक्रमाय रामाय वैकुण्ठाय नराय च नमस्कृत्य प्रवक्ष्यामि यत्तत् सिध्यतु मे वचः
“মন্ত্ৰজাত ফল ভোগ কৰে”—এইটো ‘খ’ চিহ্নিত পাণ্ডুলিপি-পাঠ। “মানৱে সুখ আৰু ব্ৰহ্ম লাভ কৰক”—এইটোও ‘খ’ পাঠ। ত্ৰিবিক্ৰম, ৰাম, বৈকুণ্ঠ আৰু নৰক প্ৰণাম কৰি মই এতিয়া ব্যাখ্যা কৰোঁ—সেই উপদেশ সিদ্ধ হওক, মোৰ বাক্য সফল হওক।
Verse 6
वराह नरसिंहेश वामनेश त्रिविक्रम हरग्रीवेश सर्वेश हृषीकेश हराशुभम्
হে বৰাহ-নৰসিংহৰূপ প্ৰভু, হে বামন, হে ত্ৰিবিক্ৰম; হে হয়গ্ৰীৱ, হে সৰ্বেশ্বৰ, হে হৃষীকেশ—অশুভ দূৰ কৰা।
Verse 7
अपराजितचक्राद्यैश् चतुर्भिः परमायुधैः अखण्डितानुभावैस्त्वं सर्वदुष्टहरो भव
অপৰাজেয় চক্ৰ আদি চাৰিটা পৰম অস্ত্ৰেৰে—যাৰ প্ৰভাৱ অখণ্ড—আপুনি সকলো দুষ্টতা আৰু পাপশক্তিৰ হৰণকাৰী হওক।
Verse 8
हरामुकस्य दुरितं सर्वञ्च कुशलं कुरु मृत्युबन्धार्तभयदं दुरितस्य च यत् फलम्
হৰামুকৰ দুষ্কৃতি দূৰ কৰা আৰু সৰ্বতোভাবে কুশল (কল্যাণ) সাধন কৰা। লগতে যি মৃত্যু, বন্ধন আৰু আৰ্তিৰে ভয় দিয়ে—পাপৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা যিকোনো ফলসহ—সেয়াও অপসাৰণ কৰা।
Verse 9
पराभिध्यानसहितैः प्रयुक्तञ्चाभिचारकम् गदस्पर्शमहारोगप्रयोगं जरया जर
পৰাভিধ্যান (শত্রুভাৱৰ ধ্যান) সহ প্ৰয়োগ কৰিলে অভিচাৰক কৰ্ম হয়—স্পৰ্শে গদ (অঙ্গজড়তা/বিকাৰ) ঘটোৱা, মহাৰোগ প্ৰয়োগ কৰা, আৰু জৰাৰ দ্বাৰা জৰা দিয়া; অৰ্থাৎ যাক জীর্ণ কৰিব লাগে তাক বাৰ্ধক্যৰে জীর্ণ কৰা।
Verse 10
ॐ नमो वासुदेवाय नमः कृष्णाय खड्गिने नमः पुष्करनेत्राय केशवायादिचक्रिणे
ওঁ বাসুদেৱলৈ নমস্কাৰ; খড়্গধাৰী কৃষ্ণলৈ নমস্কাৰ; পদ্মনয়ন প্ৰভুলৈ নমস্কাৰ; আদ্য চক্ৰধাৰী কেশৱলৈ নমস্কাৰ।
Verse 11
नमः कमलकिञ्जल्कपीतनिर्मलवाससे महाहररिपुस्कन्धसृष्टचक्राय चक्रिणे
পদ্মকিঞ্জল্ক সদৃশ পীত, নিৰ্মল বসনধাৰী, আৰু মহাহৰ-ৰিপুৰ স্কন্ধসমূহৰ বিৰুদ্ধে প্ৰৱৰ্তিত সুদৰ্শনচক্ৰ সৃষ্টিকাৰী চক্ৰধাৰী প্ৰভুলৈ নমস্কাৰ।
Verse 12
द्ंष्ट्रोद्धृतक्षितिभृते त्रयीमूर्तिमते नमः महायज्ञवराहाय शेषभोगाङ्कशायिने
দঁষ্ঠ্ৰাত উঠোৱা পৃথিৱী ধাৰণ কৰা, ত্ৰয়ী-বেদমূৰ্তি প্ৰভুলৈ নমস্কাৰ; শেষনাগৰ ফণাৰ কুণ্ডলীৰ অংকত শয়ন কৰা মহাযজ্ঞ বৰাহলৈ নমস্কাৰ।
Verse 13
तप्तहाटककेशाग्रज्वलत्पावकलोचन वज्राधिकनखस्पर्शं दिव्यसिंह नमोस्तु ते
তপ্ত সোণৰ দৰে জ্বলি উঠা কেশাগ্ৰ, অগ্নিসদৃশ প্ৰজ্বলিত নয়ন, আৰু বজ্ৰতকৈও কঠোৰ নখস্পৰ্শযুক্ত দিব্য সিংহ—আপোনালৈ নমস্কাৰ।
Verse 14
काश्यपायातिह्रस्वाय ऋग्यजुःसामभूषित तुभ्यं वामनरूपायाक्रमते गां नमो नमः
কাশ্যপৰ পুত্ৰ, অতিহ্ৰস্ব, ঋগ্-যজুঃ-সাম বেদে ভূষিত, বামনৰূপে পৃথিৱী পদক্ষেপে মাপ কৰা প্ৰভুলৈ পুনঃপুনঃ নমস্কাৰ।
Verse 15
वराहाशेषदुष्टानि सर्वपापफलानि वै मर्द मर्द महादंष्ट्र मर्द मर्द च तत्फलम्
হে বৰাহ অৱতাৰ! অৱশিষ্ট সকলো দুষ্টতা চূৰ্ণ কৰা; নিশ্চয়েই সকলো পাপৰ ফলকো চূৰ্ণ কৰা। হে মহাদংষ্ট্ৰ! চূৰ্ণ কৰা, চূৰ্ণ কৰা, আৰু সিহঁতৰ পৰিণামো চূৰ্ণ কৰা।
Verse 16
अखण्डितात्मभावैस्त्वमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः दंष्ट्रोद्धृतभूमिभर्त्रे इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः सृजते गामिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः नरसिंह करालाख्य दन्तप्रान्तानलोज्ज्वल भञ्ज भञ्ज निनादेन दुष्टान्यस्यार्तिनाशन
(কিছুমান পাণ্ডুলিপিত পাঠভেদ আছে: ‘তুমি অখণ্ড আত্মভাবস্বৰূপ’; ‘দংষ্ট্ৰে উদ্ধৃত ভূমিৰ ধাৰকলৈ’; ‘(তেওঁ) ভূমি সৃষ্টি কৰে’.) হে নৰসিংহ, কৰাল-নামধাৰী! অগ্নিৰ দৰে জ্বলি উঠা দন্তপ্ৰান্তসহ—ভঞ্জ, ভঞ্জ। তোমাৰ গর্জনত দুষ্টসকলক বিনাশ কৰা; তুমি এই ভক্তৰ আৰ্তি-নাশক।
Verse 17
ऋग्यजुःसामगर्भाभिर्वाग्भिर्वामनरूपधृक् प्रशमं सर्वदुःखानि नयत्त्वस्य जनार्दनः
ঋগ্-যজুঃ-সামবেদগৰ্ভিত বাক্যদ্বাৰা বামনৰূপধাৰী জনাৰ্দনে ইয়াৰ সকলো দুখ প্ৰশমিত কৰি শান্তিলৈ নিয়ক।
Verse 18
ऐकाहिकं द्व्याहिकञ्च तथा त्रिदिवसं ज्वरम् चातुर्थकन्तथात्युग्रन्तथैव सततज्वरम्
জ্বৰৰ ভেদ—একাহিক (এদিনীয়া), দ্ব্যাহিক (দিদিনীয়া), ত্ৰিদিবসীয় (তিনিদিনীয়া), চাতুৰ্থক (চতুৰ্থ দিনৰ), অতিউগ্ৰ, আৰু সতত (নিৰন্তৰ) জ্বৰ।
Verse 19
दोषोत्थं सन्निपातोत्थं तथैवागन्तुकं ज्वरम् शमं नयाशु गोविन्द च्छिन्धि च्छिन्ध्यस्य वेदनाम्
হে গোবিন্দ! দোষোত্থ, সন্নিপাতোত্থ আৰু আগন্তুক—এই জ্বৰ সোনকালে প্ৰশমিত কৰা; আৰু ইয়াৰ বেদনা ছেদন কৰা, ছেদন কৰা।
Verse 20
नेत्रदुःखं शिरोदुःखं दुःखञ्चोदरसम्भवम् अन्तःश्वासमतिश्वासं परितापं सवेपथुम्
চকুৰ বিষ, মূৰৰ বিষ আৰু উদৰৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা যন্ত্ৰণা; কষ্টকৰ অন্তঃশ্বাস, অতিশ্বাস, দাহযুক্ত তাপ আৰু কঁপনি—এইবোৰেই উল্লিখিত লক্ষণ।
Verse 21
गुदघ्राणाङ्घ्रिरोगांश् च कुष्ठरोगांस् तथा क्षयं कामलादींस् तथा रोगान् प्रमेहांश्चातिदारुणान्
গুদ, নাসা আৰু পায়ৰ ৰোগ; লগতে কুষ্ঠৰোগ, ক্ষয়, কামলা আদি ব্যাধি আৰু অতি দাৰুণ প্ৰমেহৰোগ—(এইবোৰো অন্তৰ্ভুক্ত)।
Verse 22
भगन्दरातिसारांश् च मुखरोगांश् च वल्गुलीम् अश्मरीं मूत्रकृच्छ्रांश् च रोगानन्यांश् च दारुणान्
ভগন্দর, অতিসাৰ, মুখৰোগ, বল্গুলী; অশ্মৰী, মূত্ৰকৃচ্ছ্ৰ আৰু অন্য দাৰুণ ৰোগ—(এইবোৰো শমিত হয়)।
Verse 23
ये वातप्रभवा रोगा ये च पित्तसमुद्भवाः कफोद्भवाश् च ये केचित् ये चान्ये सान्निपातिकाः
যি ৰোগ বাতৰ পৰা উৎপন্ন, যি পিত্তৰ পৰা উদ্ভৱ, আৰু যি কোনো ৰোগ কফৰ পৰা উৎপন্ন; লগতে অন্য সান্নিপাতিক (ত্রিদোষজ) ব্যাধিসমূহ।
Verse 24
आगन्तुकाश् च ये रोगा लूता विस्फोटकादयः ते सर्वे प्रशमं यान्तु वासुदेवापमार्जिताः
বাহ্য কাৰণৰ পৰা উৎপন্ন আগন্তুক ৰোগ—লূতা, বিস্ফোটক আদি—সেই সকলো বাসুদেৱে অপমাৰ্জিত কৰি প্রশমিত হওক।
Verse 25
विलयं यान्तु ते सर्वे विष्णोरुच्चारणेन च क्षयं गछ्हन्तु चाशेषास्ते चक्राभिहता हरेः
বিষ্ণুৰ নামোচ্চাৰণমাত্ৰে সেই সকলো বৈৰী শক্তি লয়প্ৰাপ্ত হওক; আৰু হৰিৰ সুদৰ্শনচক্ৰে আঘাতপ্ৰাপ্ত হৈ সিহঁতে সকলো নিঃশেষে বিনষ্ট হওক।
Verse 26
छिन्द छिन्दास्य वेदनामिति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः अनिश्वासमतिश्वासमिति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः तथैव च इति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः ये रोगाः पित्तसम्भवा इति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः वासुदेवपराजिता इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः अच्युतानन्तगोविन्दनामोच्चारणभीषिताः नश्यन्ति सकला रोगाः सत्यं सत्यं वदाम्यहम्
‘এই বেদনা ছেদন কৰ, ছেদন কৰ’—এমন পাঠ এটা চিহ্নিত পাণ্ডুলিপিত আছে; ‘শ্বাস ৰোধ আৰু অতিশ্বাস’—এমনো; ‘তথৈৱ’—এমনো; ‘পিত্তসম্ভৱ ৰোগসমূহ’—এমনো; ‘বাসুদেৱে পৰাজিত’—এমনো পাঠ আছে। অচ্যুত, অনন্ত আৰু গোবিন্দ নামোচ্চাৰণে ভীত হৈ সকলো ৰোগ নাশ পায়; সত্য—সত্য, মই ঘোষণা কৰোঁ।
Verse 27
स्थावरं जङ्गमं वापि कृत्रिमं चापि यद्विषम् दन्तोद्भवं नखभवमाकाशप्रभवं विषम्
বিষ তিন প্ৰকাৰ—স্থাবৰ উৎসজাত, জঙ্গম জীৱজাত, আৰু কৃত্ৰিমভাৱে প্ৰস্তুত। পুনৰ দাঁতজাত, নখ/নখৰজাত, আৰু ‘আকাশপ্ৰভৱ’ (বায়ুবাহিত) বিষ বুলিও কোৱা হয়।
Verse 28
लूतादिप्रभवं यच्च विषमन्यत्तु दुःखदं शमं नयतु तत् सर्वं कीर्तितोस्य जनार्दनः
মাকড়সা আদি পৰা উৎপন্ন বিষ আৰু অন্য দুখদ বিষ—সেই সকলো শমিত হওক; কিয়নো তেওঁৰ দ্বাৰা জনাৰ্দন (বিষ্ণু) কীৰ্তিত হৈছে।
Verse 29
ग्रहान् प्रेतग्रहांश्चापि तथा वै डाकिनीग्रहान् वेतालांश् च पिशाचांश् च गन्धर्वान् यक्षराक्षसान्
(এই জপ/বিধি) গ্ৰহ, প্ৰেতগ্ৰহ আৰু ডাকিনীগ্ৰহ; লগতে বেতাল, পিশাচ, গন্ধৰ্ব, যক্ষ আৰু ৰাক্ষসক (দূৰ কৰে)।
Verse 30
शकुनीपूतनाद्यांश् च तथा वैनायकान् ग्रहान् मुखमण्डीं तथा क्रूरां रेवतीं वृद्धरेवतीम्
শকুনী, পূতনা আদি আৰু তদ্ৰূপ বিনায়ক-প্ৰকাৰ গ্ৰহসমূহ; মুখমণ্ডী, ক্ৰূৰা, ৰেৱতী আৰু বৃদ্ধ-ৰেৱতীকেও (শান্ত/নিবাৰণ কৰক)।
Verse 31
वृद्धकाख्यान् ग्रहांश्चोग्रांस् तथा मातृग्रहानपि बालस्य विष्णोश् चरितं हन्तु बालग्रहानिमान्
‘বৃদ্ধকা’ নামে জনা, উগ্ৰ গ্ৰহ আৰু মাতৃ-গ্ৰহ—এই বালগ্ৰাহকসকলক বালৰক্ষক বিষ্ণুৰ চৰিত/লীলা বিনাশ কৰক।
Verse 32
वृद्धाश् च ये ग्रहाः केचिद्ये च बालग्रहाः क्वचित् नरसिंहस्य ते दृष्ट्या दग्धा ये चापि यौवने
যি-কিছুমান ‘বৃদ্ধ’ গ্ৰহ আছে, আৰু কেতিয়াবা যি বালগ্ৰহ হয়, আৰু যৌৱনত পীড়া দিয়া গ্ৰহসমূহো—সকলো নৰসিংহৰ দৃষ্টিমাত্ৰে দগ্ধ হওক।
Verse 33
सदा करालवदनो नरसिंहो महाबलः ग्रहानशेषान्निःशेषान् करोतु जगतो हितः
সদা কৰালমুখ মহাবলী নৰসিংহ—জগতৰ হিতাৰ্থে—সকলো গ্ৰহক নিঃশেষভাৱে শান্ত কৰি নিৰুপদ্ৰৱ কৰক।
Verse 34
नरसिंह महासिंह ज्वालामालोज्ज्वलानन ग्रहानशेषान् सर्वेश खाद खादाग्निलोचन
হে নৰসিংহ, হে মহাসিংহ, জ্বালামালাৰে উজ্জ্বল মুখবিশিষ্ট! হে সৰ্বেশ, হে অগ্নিলোচন! অশেষ গ্ৰহসমূহক নিঃশেষভাৱে গ্ৰাস কৰ, গ্ৰাস কৰ।
Verse 35
ये रोगा ये महोत्पाता यद्विषं ये महाग्रहाः यानि च क्रूरभृतानि ग्रहपीडाश् च दारुणाः
যি যি ৰোগ আছে, যি যি মহোৎপাত আৰু অশুভ নিমিত্ত আছে, যি যি বিষ আছে, যি যি মহাগ্ৰহ আছে, আৰু ক্ৰূৰ ভূত তথা গ্ৰহ-পীড়াৰ দাৰুণ কষ্ট—সেয়া সকলো নিবাৰিত হওক।
Verse 36
शस्त्रक्षतेषु ये दोषा ज्वालागर्दभकादयः तानि सर्वाणि सर्वात्मा परमात्मा जनार्दनः
শস্ত্ৰক্ষতত যি যি দোষ জন্মে—‘জ্বালা’, ‘গৰ্দভক’ আদি—সেই সকলো দোষ সৰ্বাত্মা, পৰমাত্মা জনাৰ্দনে অপসাৰণ কৰক।
Verse 37
तथा वेतालिकान् ग्रहानिति घ, चिह्नितपुस्तकपाठः गन्धर्वान् राक्ससानपि इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः शटा इति ख, ङ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः किञ्चिद्रूपं समास्याय वासुदेवास्य नाशय
তথা ‘বেতালিক’ আৰু ‘গ্ৰহ’—এনে এটা চিহ্নিত পাণ্ডুলিপি-পাঠ; ‘গন্ধৰ্ব’ আৰু ‘ৰাক্ষস’ো—এনে আন এটা চিহ্নিত পাঠ; ‘শটা’—এনে দুটা চিহ্নিত পাঠ। যিকোনো ৰূপ ধাৰণ কৰি, হে বাসুদেৱ, ইহঁতক বিনাশ কৰা।
Verse 38
क्षिप्त्वा सुदर्शनञ् चक्रं ज्वालामालातिभीषणम् सर्वदुष्टोपशमनं कुरु देववराच्युत
জ্বালামালাৰে অতিভয়ংকৰ সুদৰ্শন চক্ৰ নিক্ষেপ কৰি, হে অচ্যুত, দেৱবৰ, সকলো দুষ্ট শক্তিৰ উপশমন কৰা।
Verse 39
सुदर्शन महाज्वाल च्छिन्धि च्छिन्धि महारव सर्वदुष्टानि रक्षांसि क्षयं यान्तु विभीषण
হে মহাজ্বালাময় সুদৰ্শন! ছেদন কৰা, ছেদন কৰা। হে মহাৰৱ! হে বিভীষণ! সকলো দুষ্ট ৰাক্ষস ক্ষয়লৈ যাওক।
Verse 40
प्राच्यां प्रतीच्यां च दिशि दक्षिणोत्तरतस् तथा रक्षाङ्करोतु सर्वात्मा नरसिंहः सुगर्जितः
পূব আৰু পশ্চিম দিশত, লগতে দক্ষিণ আৰু উত্তৰৰ ফালৰ পৰাও, সকলোৰে অন্তৰাত্মা, শুভ আৰু প্ৰচণ্ড গর্জনকাৰী নৰসিংহে ৰক্ষা কৰক।
Verse 41
दिवि भुव्यन्तरीक्षे च पृष्ठतः पार्श्वतोग्रतः रक्षाङ्करोतु भगवान् बहुरूपी जनार्दनः
স্বৰ্গত, পৃথিৱীত আৰু অন্তৰীক্ষত; পিছফালৰ পৰা, কাষৰ পৰা আৰু আগফালৰ পৰা—বহুৰূপী ভগৱান জনাৰ্দনে মোক ৰক্ষা কৰক।
Verse 42
यथा विष्णुर्जगत्सर्वं सदेवासुरमानुषं तेन सत्येन दुष्टानि शममस्य व्रजन्तु वै
যেনেকৈ বিষ্ণু দেৱ, অসুৰ আৰু মানুহসহ সমগ্ৰ জগতত ব্যাপ্ত, সেই সত্যবলে ইয়াৰ/ইয়াত থকা দুষ্ট শক্তিসমূহ নিশ্চয় শমিত হওক।
Verse 43
यथा विष्णौ स्मृते सद्यः सङ्क्षयं यान्ति पातकाः सत्येन तेन सकलं दुष्टमस्य प्रशाम्यतु
যেনেকৈ বিষ্ণুক স্মৰণ কৰামাত্ৰ পাপ তৎক্ষণাৎ নাশ হয়, সেই সত্যবলে এই ব্যক্তিৰ সকলো অমঙ্গল সম্পূৰ্ণৰূপে শমিত হওক।
Verse 44
परमात्मा यथा विष्णुर्वेदान्तेषु च गीयते तेन सत्येन सकलं दुष्टमस्य प्रशाम्यतु
যেনেকৈ বেদান্তত বিষ্ণুক পৰমাত্মা বুলি গোৱা হৈছে, সেই সত্যবলে এই ব্যক্তিৰ সকলো অমঙ্গল সম্পূৰ্ণৰূপে শমিত হওক।
Verse 45
यथा यज्ञेश्वरो विष्णुर्देवेष्वपि हि गीयते सत्येन तेन सकलं यन्मयोक्तं तथास्तु तत्
যেনেকৈ দেৱসকলৰ মাজতো বিষ্ণুক ‘যজ্ঞেশ্বৰ’ বুলি গোৱা হয়, সেই সত্যবলে মোৰ কোৱা সকলো কথা যথাৰ্থভাৱে তেনেদৰেই সিদ্ধ হওক।
Verse 46
शान्तिरस्तु शिवञ्चास्तु दुष्टमस्य प्रशाम्यतु वासुदेवशरीरोत्थैः कुशैर् निर्मथितं मया
শান্তি হওক, শিৱ-মঙ্গল হওক। ইয়াত থকা দুষ্টতা প্ৰশমিত হওক—বাসুদেৱৰ দেহৰ পৰা উৎপন্ন বুলি কোৱা কুশঘাঁহেৰে মই ইয়াক ঘঁহি শমাই দিছোঁ।
Verse 47
अपमार्जतु गोविन्दो नरो नारायणस् तथा तथास्तु सर्वदुःखानां प्रशमो जपनाद्धरेः
গোবিন্দে (সকলো) অপমাৰ্জন কৰক; তেনেদৰে নৰ আৰু নাৰায়ণেও। তথাস্তु—হৰিনাম জপে সকলো দুখৰ প্ৰশম হয়।
Verse 48
महाबल इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः स्वर्गर्जितैर् इति ग, ङ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः प्रयान्तु वै इति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः कुशैर् निर्णाशितमिति ख, ग, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः अपमार्जनकं शस्त्रं सर्वरोगादिवारणम् अयं हरिः कुशो विष्णुर्हता रोगा मया तव
এই অপমাৰ্জনক (শুদ্ধিকৰণ উপকৰণ) সকলো ৰোগ আদি নিবারণ কৰা এক ‘শস্ত্ৰ’। এই কুশেই হৰি—বিষ্ণু; তোমাৰ ৰোগসমূহ মোৰ দ্বাৰা বিনষ্ট হৈছে।
Frequently Asked Questions
It is a protective and purificatory procedure performed for oneself and others, intended to remove sorrow, sin, disease, poison, and hostile influences by mantra, truth-assertion, and ritual cleansing actions.
Viṣṇu as Vāsudeva/Keśava/Hari is central, with strong emphasis on Sudarśana-cakra and Narasiṃha; the rite also salutes Varāha, Vāmana, Trivikrama, Rāma, Vaikuṇṭha, Nara, and Nārāyaṇa.
By grounding protection in remembrance of Viṣṇu, satya-vākya, and sanctified implements (kuśa identified with Hari), it frames practical healing and warding-off as dharmic purification that supports wellbeing while orienting the mind toward the Supreme Self.