Adhyaya 22: Gaurī’s Rebirth, Umā’s Austerities, Rudra’s Test, and the Himalayan Wedding

Verse 1

महातपा उवाच । तस्मिन् निवसतस्तस्य रुद्रस्य परमेष्ठिनः । चुकोप गौरी देवस्य पितुर्वैरमनुस्मरन् ॥ २२.१ ॥

Mahātapā said: While that supreme lord Rudra was dwelling there, Gaurī became angered, recalling the enmity connected with the god’s father.

Verse 2

चिन्तयामास दक्षस्य अनेनापकृतं पुरा । यज्ञो विध्वंसितो यस्मात् तस्माच्चान्यां तनूमहम् ॥ २२.२ ॥

He reflected: “Formerly, an offense was committed against Dakṣa by this one; because of that the sacrifice was destroyed. Therefore I shall assume another form.”

Verse 3

आराध्य तपसा तस्य गृहे भूत्वा व्रजाम्यहम् । कथं गच्छामि पितरं दक्षं क्षपितबान्धवम् ॥ २२.३ ॥

Having propitiated him through austerity and having come to be in his household, how can I go to my father Dakṣa, whose kinsmen have been destroyed?

Verse 4

भवपत्नी च दुहिता एवं संचिन्त्य सुन्दरी । जगाम तपसे शैलं हिमवन्तं महागिरिम् ॥ २२.४ ॥

Thus reflecting, Bhava’s wife—also (his) daughter, the beautiful woman—went for ascetic practice to the mountain, Himavant, the great peak.

Verse 5

तत्र कालेन महता क्षपयन्ती कलेवरम् । स्वशरीराग्निना दग्धा ततः शैलसुता अभवत् ॥ २२.५ ॥

There, after a long passage of time, wearing away her bodily frame, she was consumed by the fire of her own body; thereafter she became the Daughter of the Mountain.

Verse 6

उमा नामेति महती कृष्णा चेत्यभिधानतः । लब्ध्वा तु शोभनां मूर्तिं हिमवन्तगृहे शुभा ॥ २२.६ ॥

سُمّيت بالاسم الجليل «أوما»، ودُعيت أيضًا بلقب «كريشنا». ولمّا نالت هيئةً بهيّة، أقامت المباركة في بيت هيمفانت.

Verse 7

पुनस्तपश्चकारोग्रं देवं स्मृत्वा त्रिलोचनम् । असावेव पतिर्मह्यमित्युक्त्वा तपसि स्थिता ॥ २२.७ ॥

ثم عادت إلى ممارسة تقشّفٍ شديد؛ متذكرةً الإله ذا العيون الثلاث، قالت: «هو وحده زوجي»، وثبتت في رياضة الزهد.

Verse 8

कुर्वन्त्या तत् तपश्चोग्रं हिमवन्ते महागिरौ । कालेन महता देवस्तपसाराधितस्तया ॥ २२.८ ॥

وبينما كانت تمارس ذلك التقشّف العنيف على جبل هيمفانت العظيم، وبعد زمنٍ طويل، رُضِيَ الإلهُ برياضتها الزهدية.

Verse 9

अजगामाश्रमं तस्या विप्रो भूत्वा महेश्वरः । वृद्धः शिथिलसर्वाङ्गः स्खलंश्चैव पदे पदे ॥ २२.९ ॥

أتى ماهيشڤارا إلى صومعتها وقد اتخذ هيئةَ براهمنٍ؛ شيخًا هرِمًا، رخوةَ الأعضاء واهنَ الجسد، يتعثّر في كل خطوة.

Verse 10

कृच्छ्रात् तस्याः समीपं तु आगत्य द्विजसत्तमः । बुभुक्षितोऽस्मि मे देहि भद्रे भोज्यं द्विजस्य तु ॥ २२.१० ॥

وبمشقةٍ اقترب أفضلُ ذوي الولادتين منها وقال: «إني جائع. أيتها السيدة النبيلة، أعطيني طعامًا، طعامًا يليق ببراهمن».

Verse 11

एवमुक्ता तदा कन्या उमा शैलसुता शुभा । उवाच ब्राह्मणं भोज्यं दद्मि विप्र फलादिकम् । कुरु स्नानं द्रुतं विप्र भुञ्जस्वान्नं यदृच्छया ॥ २२.११ ॥

فلما خوطِبت كذلك، قالت الفتاة المباركة أُما، ابنة الجبل، للبراهمن: «يا فيبرا، سأهب لك طعامًا—ثمارًا وما شابهها. فاغتسل سريعًا يا فيبرا، ثم كُلْ من الطعام الذي أتاك من غير طلبٍ وبمحض المصادفة».

Verse 12

एवमुक्तस्तदा विप्रस्तस्य पार्श्वे महानदीम् । गङ्गां जगाम स्नानार्थी स्नानं कर्त्तुमवातरात् ॥ २२.१२ ॥

فلما خوطِب كذلك، مضى البراهمن إلى النهر العظيم غَنْغا القريب؛ وإذ كان طالبًا للاغتسال، نزل ليؤدي طقس السِّنان (الاغتسال الشعائري).

Verse 13

स्नानं तु कुर्वता तेन रुद्रेण द्विजरूपिणा । भूत्वा मायामयं भीमं मकरं भयदर्शनम् । ग्राहितस्तु तदा विप्रस्तेन दुष्टेन मद्गुणा ॥ २२.१३ ॥

ثمّ، بينما كان رودرا—وقد اتخذ هيئةَ دِوِجا (براهمن)—يؤدي طقس الاغتسال، صار بقوة المايا مَكَرًا مهيبًا مخيفًا، منظرُه باعثٌ على الرعب؛ وفي تلك اللحظة أُمسِكَ البراهمنُ على يد ذلك الخبيث مَدغُنا (Madguṇa).

Verse 14

दृष्ट्वा धृतमथात्मानं मकरॆण बलीयसा । वृद्धमात्मानमन्यं तां दर्शयन् वाक्यमब्रवीत् ॥ २२.१४ ॥

ثمّ، إذ رأى نفسه ممسوكًا بمَكَرٍ أشدَّ قوة، وأراها هيئةً أخرى لنفسه—شيخًا هَرِمًا—قال هذه الكلمات.

Verse 15

अब्रह्मण्यं गतं कन्ये धावस्वानय मां रुषः । यावन्नायाति विकृतिं तावन्मां त्रातुमर्हसि ॥ २२.१५ ॥

«يا فتاة، لقد وقع في سلوكٍ مُسيءٍ لحرمة طبقة البراهمة. اسرعي واذهبي وأعيديه إليّ حالًا. وقبل أن يبلغ تشوّهًا أشدّ، ينبغي لك أن تحميني وتُنقذيني».

Verse 16

एवमुक्ता तदा कन्या चिन्तयामास पार्वती । पितृभावेन शैलेन्द्रं भर्तृभावेन शङ्करम् । स्पृशामि तपसा पूता कथं विप्रं स्पृशाम्यहम् ॥ २२.१६ ॥

فلما خوطبت بذلك تفكّرت الفتاة بارفتي قائلة: «أعدُّ سيدَ الجبال أبًا، وأعدُّ شنكره زوجًا؛ وأنا—وقد تطهّرتُ بالتقشّف—أستطيع أن ألمسهما، فكيف لي أن ألمسَ براهمنًا؟»

Verse 17

यद्येनं नापकर्षामि मकरॆण जले धृतम् । तदानिं ब्रह्मवध्याऽ मे भवतीति न संशयः ॥ २२.१७ ॥

«إن لم أُخرِجه وهو ممسوكٌ في الماء بمَكَرَة، ففي تلك اللحظة بعينها ستصير عليَّ وِزرةُ قتلِ البراهمن (brahma-hatyā)، ولا شكّ في ذلك.»

Verse 18

अन्यव्यतिक्रमे धर्ममपनेतुं च शक्यते । ब्रह्मवध्याः पुनर्नैवमेवमुक्त्वा गता त्वरम् ॥ २२.१८ ॥

«في سائر المخالفات يمكن إزالة الذنب وفق الدَّرما؛ أمّا في brahma-hatyā (قتل البراهمن) فليس الأمر كذلك.» ثم لما قالت ذلك مضت مسرعةً.

Verse 19

सा गत्वा त्वरितं भीरुर् गृहीत्वा पाणिना द्विजम् । चकर्षान्तर्-जलात् तावत् स्वयं भूतपतिर् हरः ॥ २२.१९ ॥

فمضت وهي خائفةٌ مسرعةً، وأمسكت بيد الدِّوِجَ (المولود مرتين) بيدها، فاجتذبته من داخل الماء؛ وفي الأثناء كان هَرَ نفسه—سيد الكائنات—حاضرًا/فاعلاً.

Verse 20

यमाराध्य तपश्चर्त्तुमारब्धं शैलपुत्र्याः । स एव भगवान् रुद्रस्तस्याः पाणौ विलम्बत ॥ २२.२० ॥

ولمّا تعبّدت له واسترضته، شرعت ابنةُ الجبل (شَيْلَپُتْرِي) في ممارسة التقشّف؛ فذاك الربّ رُدرا نفسه—المبارك—تجلّى في يدها (أي نالته زوجًا).

Verse 21

तं दृष्ट्वा लज्जिता देवी पूर्वत्यागमनुस्मरन् । न किञ्चिदुत्तरं सुभ्रूर्वदति स्म सुलज्जिता ॥ २२.२१ ॥

فلما رأته الإلهةُ استحيت وتذكّرت رحيلها السابق، فلم تُجب بشيء؛ ذاتُ الحاجبين الحسنين، وقد اشتدّ خجلُها، لزمت الصمت.

Verse 22

तूष्णीम्भूतां तु तां दृष्ट्वा गौरीं रुद्रो हसन्निव । पाणौ गृहीत्वा मां भद्रे कथं त्यक्तुमिहार्हसि ॥ २२.२२ ॥

فلما رأى رودرا غوري صامتةً، كأنه يبتسم، أمسك بيدي وقال: «يا ذاتَ اليُمن، كيف ترين لائقًا أن تتركيني هنا؟»

Verse 23

मत्पाणिग्रहणं भद्रे वृथा यदि करिष्यसि । तदानीं ब्रह्मणः पुत्र्यामाहारार्थं ब्रवीम्यहम् ॥ २२.२३ ॥

«يا سيدتي الكريمة، إن كنتِ تريدين أن تجعلي أخذي ليدكِ (في عقد الزواج) عبثًا، فحينئذٍ سأتحدث عن ابنة براهما في شأن تحصيل القوت والمعاش.»

Verse 24

न भवेत् परिहासोऽयमुक्ता देवी परापरा । लज्जमाना तदा वाक्यं वदति स्मितपूर्वकम् ॥ २२.२४ ॥

فلما خوطبتْ كذلك، قالت الإلهةُ—وهي المتعالية والحاضرة في كل شيء—: «لا يُؤخذ هذا على أنه مزاح.» ثم، وهي تستحي، نطقت بكلامها وقد سبقته ابتسامة لطيفة.

Verse 25

देवदेव त्रिलोकेश त्वदर्थोऽयं समुद्यमः । प्राग्जन्माराधितो भर्त्ता भवान् देवो महेश्वरः ॥ २२.२५ ॥

«يا إلهَ الآلهة، يا ربَّ العوالم الثلاثة، إن هذا السعي إنما هو لأجلك. في ميلادٍ سابق عُبدتَ بوصفك الزوجَ الحافظَ المُعيل؛ وأنت الإلهُ ماهيشڤرا.»

Verse 26

इदानीं मे भवान् देवः पतिर्नान्यो भविष्यति । किन्तु स्वामी पिता मह्यं शैलेन्द्रो मे व्रजामि तम् । अनुज्ञाप्य विधानॆन ततः पाणिं गृहीष्यसि ॥ २२.२६ ॥

من الآن، أيها الإلهي، ستكون زوجي—ولا يكون غيرك. غير أنّ أبي، سيد الجبل شيليندرا، هو وليّي؛ فسأذهب إليه. فإذا نلتَ رضاه على وفق السنن والطقوس الصحيحة، حينئذٍ تأخذ يدي (عقدًا للزواج).

Verse 27

एवमुक्त्वा तदा देवी पितरं प्रति भामिनी । कृताञ्जलिपुटा भूत्वा हिमवन्तमुवाच ह ॥ २२.२७ ॥

فلما قالت ذلك، التفتت الإلهة المتألقة إلى أبيها؛ وضمّت كفّيها بخشوع، وخاطبت هيمفان.

Verse 28

अतोऽन्यजन्मभर्त्ता मे रुद्रो दक्षमखान्तकः । इदानीं तपसा सैव ध्यातोऽभूद्गतिभावनः ॥ २२.२८ ॥

لذلك فإن رودرا—الذي كان زوجي في ميلادٍ آخر، مُهلكَ ذبيحة دكشا—قد تأمّلته هي الآن بالزهد والتقشّف، فصار مُحقِّق المسار المقدَّر.

Verse 29

स च विश्वपतिर्भूत्वा ब्राह्मणो मे तपोवनम् । आगत्य भोजनार्थाय याचयामास शङ्करः । मया स्नातुं व्रजस्वेति चोदितो जाह्नवीं गतः ॥ २२.२९ ॥

وهو—وقد صار ربَّ الكون، لكنه ظهر في هيئة براهمن—أتى إلى غابة نسكي. فطلب شنكرة طعامًا. فأمرتُه: «اذهب فاغتسل»، فمضى إلى الجاهنافي (نهر الغانغا).

Verse 30

तत्रासौ वृद्धकायेन द्विजरूपेण शङ्करः । मकरेण धृतस्तूर्णं अब्रह्महण्यमुवाच ह ॥ २२.३० ॥

هناك، كان شنكرة—متخذًا جسد شيخٍ وهيئة براهمن—قد اختطفه سريعًا مَكَرَا؛ ثم خاطب أبرهمهنيا (Abrahahmaṇya).

Verse 31

ब्रह्महत्याभयात् तात मया पाणौ धृतस्ततः । धृतमात्रः स्वकं देहं दर्शयामास शङ्करः ॥ २२.३१ ॥

خوفًا من عاقبة إثم «براهمَهَتيا» (قتل البراهمن)، يا عزيزي، أمسكتُ بيده حينئذٍ. وما إن أُمسِكَ حتى أظهر شَنْكَرَةُ جسده الحقيقيّ الخاصّ.

Verse 32

ततो मामब्रवीद् देवः पाणिग्रहणमागताम् । भवती देवि मा किञ्चिद् विचारय तपोधने ॥ २२.३२ ॥

ثم خاطبني الإله، وقد جئتُ لأجل طقس «أخذ اليد» في الزواج، قائلاً: «أيتها الإلهة—يا كنزَ رياضةِ الزهد—لا تترددي ولا تتفكري في شيءٍ أبدًا».

Verse 33

एवमुक्ता त्वहं तेन शङ्करेण महात्मना । तदनुज्ञाप्य देवेशं भवन्तं प्रष्टुमागता । इदानीं यत्क्षमं कार्यं तच्छीघ्रं संविधीयताम् ॥ २२.३३ ॥

وهكذا، إذ خاطبني شَنْكَرَةُ العظيمُ النفس بتلك الكلمات، فقد استأذنتُ ربَّ الآلهة ثم جئتُ لأسألك. فالآن، أيُّ عملٍ يليق بالمقام فليُدبَّر سريعًا بلا إبطاء.

Verse 34

एवं श्रुत्वा तदा वाक्यं शैलराजो मुदा युतः । उवाच दुहितां धन्यां तस्मिन् काले वराननाम् ॥ २२.३४ ॥

فلما سمع سيّدُ الجبل تلك الكلمات امتلأ فرحًا، وفي ذلك الحين خاطب ابنته المباركة، الحسناء الوجه.

Verse 35

पुत्रि धन्योऽस्म्यहं लोके यस्य रुद्रः स्वयं हरः । जामाता भविता देवि त्वयापत्यवतामहम् । स्थापितो मूर्ध्नि देवानामपि पुत्रि त्वया ह्यहम् ॥ २२.३५ ॥

«يا ابنتي، إنني لمباركٌ في هذا العالم، إذ إن رودرا—هارا نفسه—سيغدو صهري. أيتها الإلهة، بكِ سأصير ذا ذرية؛ نعم يا ابنتي، وبكِ قد أُقيمتُ في الصدارة، حتى بين الآلهة».

Verse 36

स्थीयतां क्षणमेकं तु यावदागमनं मम । एवमुक्त्वा गतो राजा शैलानां ब्रह्मणोऽन्तिकम् ॥ २२.३६ ॥

«امكث لحظةً واحدةً فقط حتى أعود.» ثم بعد أن قال ذلك مضى الملك إلى حضرة براهما بين الجبال.

Verse 37

तत्र दृष्ट्वा महात्मानं सर्वदेवपितामहम् । उवाच प्रणतो भूत्वा ब्रह्माणं शैलराट् ततः ॥ २२.३७ ॥

هناك، لما رأى براهما العظيم النفس، جدَّ جميع الآلهة، تكلّم ملكُ الجبال بعد أن انحنى خاشعًا، مخاطبًا براهما.

Verse 38

देवो मा दुहिता मह्यं तां रुद्राय ददाम्यहम् । त्वया देव अनुज्ञातस्तत्करोमि प्रसाधि माम् ॥ २२.३८ ॥

أيها الإله، إنها ابنتي؛ وأنا أهبها لرودرا. وبإذنك، أيها المعبود، أفعل ذلك—فتلطّف بي وارضَ عني.

Verse 39

ततो ब्रह्मा प्रीतमना याहि रुद्राय तां शुभाम् । प्रयच्छोवाच देवानां तदा लोकपितामहः ॥ २२.३९ ॥

ثم إن براهما، وقد سُرَّ قلبه، قال: «اذهب وامنح رودرا تلك المباركة.» هكذا تكلّم آنذاك جدُّ العوالم وأبو الآلهة.

Verse 40

एवमुक्तः शैलराजः स्ववेश्मागम्य सत्वरम् । देवानृषीन् सिद्धसङ्घान् चामन्त्रयत सत्वरम् ॥ २२.४० ॥

فلما خوطب بهذا، عاد سيدُ الجبل مسرعًا إلى مسكنه، ودون إبطاء دعا الآلهةَ والريشيين وجماعات السِّدّها للاجتماع.

Verse 41

तुम्बुरुं नारदं चैव हाहाहूहूं तथैव च । स गत्वा किन्नरांश्चैव असुरान् राक्षसानपि ॥ २२.४१ ॥

ثم مضى ومعه تُمبورو ونارادا، وكذلك هاهوهو؛ وتوجّه أيضًا إلى الكِنّارات، وإلى الأسورا والراكشَسات كذلك.

Verse 42

पर्वताः सरितः शैलाः वृक्षाः ओषधयस्तथा । आगताः मूर्त्तिमन्तो वै पर्वताः सङ्गमोपलाः । हिमवद्दुहितुर्द्रष्टुं विवाहं शङ्करेण ह ॥ २२.४२ ॥

وجاءت الجبال والأنهار والقمم الصخرية والأشجار وكذلك الأعشاب الطبية؛ بل إن الجبال حضرت متجسّدة، ومعها حجارة ملتقى الأنهار، لتشهد زفاف ابنة هيمَفَت إلى شانكَرا.

Verse 43

तत्र वेदिः क्षितिश्चासीद् कलशाः सप्त सागराः । सूर्यॊ दीपस्तथा सोमः सरितो ववहुर् जलम् ॥ २२.४३ ॥

وكانت هناك الڤيدي (منصّة المذبح) والأرض (كْشِتي)، وكانت المحيطات السبعة كأنها كَلَشات (أوانٍ مقدّسة). وجعلت الشمس مصباحًا، وكذلك القمر؛ وكانت الأنهار تجري حاملةً الماء.

Verse 44

एवं विवाहसामग्रीं कृत्वा शैलवराधिपः । प्रेषयामास रुद्राय समीपं मन्दरं गिरिम् ॥ २२.४४ ॥

وهكذا، بعدما أعدّ لوازم الزواج، أرسل سيدُ الجبال الشامخة رسولًا إلى رودرا، إلى جبل ماندارا القريب.

Verse 45

स तदा मन्दरोक्‍तस्तु शङ्करो द्रुतमाययौ । विधिना सोमया पाणिं जग्राह परमेश्वरः ॥ २२.४५ ॥

حينئذٍ، وبإلحاح كلام ماندارا، أقبل شانكَرا مسرعًا. ووفقًا للطقس المقرّر، أخذ الإله الأعلى (باراميشڤارا) يدَ سوما عقدًا للزواج.

Verse 46

तत्रोत्सवे पर्वतनारदौ द्वौ जगुश्च सिद्धा ननृतुर्वनस्पतीः । पुष्पाण्यनेकानि विचिक्षिपुः शुभाः ननर्तुरुच्चैः सुरयोषितो भृशम् ॥ २२.४६ ॥

في ذلك المهرجان أنشد بارڤتا ونارادا معًا؛ ورقص السِّدْهَة؛ وتمايلت أشجار الغابة كأنها ترقص؛ وتَناثرت أزهارٌ كثيرةٌ مباركة؛ ورقصت نساءُ السماء بصوتٍ عالٍ وبابتهاجٍ عظيم.

Verse 47

तस्मिन् विवाहे सलिलप्रवाहे चतुर्मुखो लोकपरः स्वसंस्थः । उवाच कन्यां भव पुत्रि लोके नारी प्रभर्त्ता तव चान्यपुंसाम् ॥ इत्येवमुक्त्वा स उमां सरुद्रां पितामहः स्वं पुरमाजगाम ॥ २२.४७ ॥

في ذلك الزواج، وبين جريان المياه، خاطب ذو الوجوه الأربعة (براهما)—المتوجّه لخير العوالم والثابت في مقامه—الفتاة قائلاً: «كوني هكذا يا ابنتي في العالم: فالمرأةُ هي المرشدةُ والسندُ لكِ، وكذلك لغيرك من الرجال». ثم بعد أن قال ذلك، مضى بيتامها (براهما) إلى مدينته، تاركًا أُما مع رودرا.

Verse 48

जामातरं पर्वतराट् सुपूज्य विसर्जयामास विभुं स सोमम् । देवान्श्च दैत्यान् विविधानृषींश्च सम्पूज्य सर्वान् विविधैस्तु वस्तुभिः । विभूषणैर्वस्त्रवरान्नदानैः—र्विसर्जयामास तदाद्रिमुख्यान् ॥२२.४८॥

وبعد أن أكرمَ ربُّ الجبال صهرَه—سوما الجبّار—إكرامًا لائقًا، صرفه مودِّعًا. ثم بعدما قدّم التكريم لجميعهم—من الدِّيفا، والدَّيتيا، والريشيين على اختلافهم—بقرابين شتّى، أرسل كذلك أولئك السادة من الجبال، مزوّدين بالحُليّ، والثياب الفاخرة، والطعام النفيس، والهبات.

Verse 49

स वीतशोको विरजो विशुद्धः शुभाननां देववराय दत्त्वा । उमां महात्मा हिमवानद्रिराजः पैतामहे लोक इवाध्वरे भात् ॥ २२.४९ ॥

وقد صار هِمَفان، ملكَ الجبال عظيمَ النفس، خاليًا من الحزن، منزَّهًا عن الدنس، مطهَّرًا. وبعد أن قدّم أُما ذاتَ الوجه المبارك إلى أسمى الآلهة، أشرق في عالم الأسلاف (پيتاماه) كأنه في شعيرة قربانية.

Verse 50

इतीरितेयं तव राजसत्तम प्रसूतिरॆषा न विदुर्यां सुरासुराः । स्वयम्भुदक्षादिराजः त्रिजन्मभिर्गौरीविवाहोऽपि मया सुकीर्तितः ॥ २२.५० ॥

وهكذا، يا خيرَ الملوك، قد سُرد نسبُك—نسبٌ لا يعرفه على التمام حتى الآلهةُ والأسورا. وذُكر أيضًا الملكُ الأوّل دَكشا المولودُ من سْوَيَمْبهو، كما رويتُ بوضوحٍ خبرَ زواجِ غوري عبر ثلاث ولادات.

Verse 51

श्रीवराह उवाच । एवं सा गौरिनाम्ना तु कारणान्मूर्तिमागता । सम्बभूव यथा प्रोक्तं प्रजापालाय पृच्छते । ऋषिणा महता पूर्वं तपसा भावितात्मना ॥ २२.५१ ॥

قال شري فَرَاهَا: هكذا فإنها—المعروفة باسم «غاوري»—قد اتخذت جسدًا بسبب علّةٍ مقتضية، وظهرت إلى الوجود على النحو الذي وُصف من قبل، جوابًا لسؤال «براجابالا» الذي كان قد طُرح قديمًا على لسان رِشيٍّ عظيم صُقِلَت ذاته بالتقشّف (تابَس).

Verse 52

गौर्याः उत्पत्तिर् एषा वै कथिता परमर्षिणा । विवाहश्च यथा वृत्तस् तत्सर्वं कथितं तव ॥ २२.५२ ॥

إن منشأ «غاوري» قد رُوي حقًّا على لسان الرائي الأعلى؛ وكيف جرى الزواج—فكل ذلك قد قُصَّ عليك تمامًا.

Verse 53

एतत्सर्वं तु गौर्या वै सम्पन्नं तु तृतीयया । तस्यां तिथौ तृतीयायां लवणं वर्जयेन्नरः । यश्चोपोष्यति नारी वा सा सौभाग्यं तु विन्दति ॥ २२.५३ ॥

إن هذا كلَّه يُقال إنه يكتمل لغاوري في اليوم القمري الثالث (تṛتِييا). وفي تِثي تṛتِييا ينبغي للمرء أن يجتنب الملح؛ وأيُّ امرأةٍ تصوم (أوبافاسا) تنل السَّوبهاگيا، أي الحظ السعيد والبركة في الحياة الزوجية.

Verse 54

दुर्भगा या तु नारी स्यात् पुरुषश्चातिदुर्भगः । एतच्छ्रुत्वा तृतीयायां लवणं तु विवर्जयेत् ॥ २२.५४ ॥

إن صارت المرأةُ شقيّةً وصار الرجلُ شديدَ الشقاء—فبعد سماع هذا، ينبغي للمرء أن يمتنع عن الملح في تṛتِييا (اليوم الثالث).

Verse 55

सर्वकामानवाप्नोति सौभाग्यं द्रव्यसम्पदम् । आरोग्यं च सदा लोके कान्तिं पुष्टिं च विन्दति ॥ २२.५५ ॥

ينال المرءُ جميعَ المرادات—السَّوبهاگيا ووفرةَ المال؛ وفي العالم يظفر دائمًا بالصحة، وبالبهاء (كانتي)، وبالقوة والنماء (بوشتي).