Adhyaya 200: Description of the Forms of Infernal Torments (Naraka Yātanās)

Verse 1

पुनर्नरकयातनास्वरूपवर्णनम् ॥ ऋषिपुत्र उवाच ॥ तप्तं चैव महातप्तं महारौरवरौरवौ ॥ सप्ततालश्च नरको नरकः कालसूत्रकः ॥

قال ابنُ الرِّشي: «هناك تَپْتَ ومَهَاتَپْتَ، وكذلك رَاورَفَ ومَهَارَاورَفَ؛ وهناك سَبْتَتَالَ، ونَرَكَ، وكَالَاسُوترَكَ—وهذه هي عوالم الجحيم، يُعاد وصفها بحسب صور عذابها».

Verse 2

अन्धकारश्च नरकोऽन्धकारवरस्तथा ॥ अष्टावेतॆ तु नरकाः पच्यन्ते यत्र पापिनः ॥

«وهناك أَنْدَهَكَارَ (الظلمة)، وكذلك أَنْدَهَكَارَفَرَ (الظلمة الأشد). فهذه حقًّا هي الجحيمات الثمانية، حيث يُـ“يُطبَخ” الآثمون، أي يُعذَّبون عذابًا عقابيًّا».

Verse 3

प्रथमे प्रथमं विद्याद्द्वितीये द्विगुणं तथा ॥ तृतीये त्रिगुणं विद्याच्चतुर्थे तु चतुर्गुणम् ॥

«في الأول تُفهَم (المعاناة) على أنها الأصل؛ وفي الثاني تكون مضاعفة؛ وفي الثالث ثلاثة أضعاف؛ وفي الرابع أربعة أضعاف».

Verse 4

पञ्चमे तु गुणाः पञ्च षष्ठे षड्गुणमुच्यते ॥ सप्तमे तु गुणाः सप्त अष्टमेऽष्टविधा गुणाः ॥

«وفي الخامس يكون المُضاعِف خمسة؛ وفي السادس يُقال إنه ستة أضعاف؛ وفي السابع سبعة أضعاف؛ وفي الثامن تكون المُضاعِفات ثمانية أنحاء، أي ثمانية أضعاف».

Verse 5

अहोरात्रेण चाध्वानं प्रेता गच्छन्ति तत्पुरम् ॥ दुःखितानां ततो दुःखं दुःखाद्दुःखतरं ततः ॥

«في يومٍ وليلةٍ يقطعون المسير؛ وتذهب الأرواح الهائمة من الموتى (البريتات) إلى تلك المدينة (في ذلك العالم). وللمعذَّبين سلفًا يكون بعد ذلك عذاب؛ ومن العذاب عذابٌ أشدّ من العذاب».

Verse 6

दुःखमेवात्र न सुखं दुःखैर्दुःखं विवर्ध्यते ॥ उपायस्तत्र नैवास्ति येन स्वल्पं सुखं भवेत् ॥

هنا لا يوجد إلا الألم لا السعادة؛ وبالآلام يزداد الألم. وليس هناك وسيلة يمكن بها أن تنشأ ولو سعادة يسيرة.

Verse 7

मुच्यते च मृतस्तत्र मारकास्तत्र दुर्लभाः ॥ शब्दे स्पर्शे तथा रूपे रसे गन्धे तु पञ्चमे ॥

وحتى إن «مات» المرء هناك فلا تتبع ذلك النجاة؛ فمُهلكو الحياة هناك نادرون. (ويُذاق العذاب) عبر الصوت واللمس والصورة، وعبر الطعم، والخامس: الرائحة.

Verse 8

न सुखं तत्र तस्यास्ति किञ्चिदेवात्र विद्यते ॥ शारीरैर्मानसैश्चैव दुःखैर्दुःखान्तगामिभिः ॥

هناك لا تكون له سعادة البتة؛ وإنما يوجد هنا هذا وحده: آلامٌ جسدية وكذلك نفسية، تمضي إلى نهاية (ذروة) الألم.

Verse 9

आयसैः कण्टकैस्तीक्ष्णैस्तप्तैस्तप्तावृता मही ॥ अन्तरिक्षं खगानीकैर्अग्निजिह्वैः समावृतम् ॥

الأرض مغطاة بأشواكٍ حديدية حادة محماة؛ وفضاء السماء محيطٌ من كل جانب بأسراب طيرٍ ألسنتها كالنار.

Verse 10

पातुकामश्च पानीयं राक्षसैर्नीयते सरः ॥ हंससारससंकिर्णं पद्मोत्पलविभूषितम् ॥

ومن أراد الشرب يُساق على يد الرākṣasas إلى بحيرةٍ تزدحم بالإوزّ والكراكي، مزدانةٍ باللوتس وزنابق الماء.

Verse 11

पातुकामश्च पानीयं सहसा तत्र धावति ॥ सलिलं प्रेक्षते चैव तत्र तप्ततरं तथा

راغبًا في الشرب، يهرع فجأةً إلى هناك طلبًا للماء؛ فإذا نظر إلى الماء وجده في ذلك الموضع أشدَّ التهابًا وحرارةً.

Verse 12

ततः पक्वानि मांसानि राक्षसैः परिणीयते ॥ क्षारोदकेऽपि च तथा क्षिप्यतेऽत्र महाह्रदे

ثم تُنقَل قطعُ اللحم المطبوخ على أيدي الرākṣasas (الراكشاسا) ذهابًا وإيابًا؛ وكذلك يُلقى هنا في بحيرة عظيمة من ماءٍ أُجاجٍ قلويّ.

Verse 13

तत्र चैव ह्रदे नैका मत्स्याः खादन्ति सर्वशः ॥ ततः कालावसाने तु कथञ्चित्प्रपलायिनः

وهناك، في تلك البحيرة عينها، تلتهمه أسماك كثيرة من كل جانب. ثم، عند انقضاء مدةٍ من الزمن، يصير—على نحوٍ ما—مَن ينجو بالفرار.

Verse 14

किञ्चिदन्तरमागम्य वेदनार्थाः पतन्ति हि ॥ यातनार्थं पुनस्तत्र मांसं चैवोपजायते

وبعد فاصلٍ يسير، يسقطون مرةً أخرى حقًّا لأجل الألم؛ وهناك، من جديد، تنبت عليهم اللحمُ ثانيةً لتتجدد بهم العذابات.

Verse 15

शिरस्येवोपविष्टस्य प्रस्थितस्य प्रधावतः ॥ तस्यार्त्तायामवस्थायां दुःखं भवति दारुणम्

كأنما جالسٌ على رأسه، وهو ينطلق ويعدو؛ ففي تلك الحال المبتلاة يصبح ألمه عذابًا مروّعًا.

Verse 16

करीषगर्त्तस्तत्रैव कुम्भीपाकः सुदारुणः ॥ पद्मपत्राकृतिस्तस्य पेशी तत्र शरीरजः

وهناك بعينه حفرة القذارة، وجحيم كُمْبْهِيبَاكَا (Kumbhīpāka) شديد الهول. وهناك تتخذ لحمُ جسده هيئةً كهيئة ورقة اللوتس.

Verse 17

पाटयन्ति सुमार्गेण राक्षसाः करपत्रिकाः ॥ निपीड्य दशनै रोषं भीमनादाः सुरोषिताः

والرَّاكْشَسَات (Rākṣasas)، حاملين شِفارًا في الأيدي، يمزقونهم تمزيقًا على مهلٍ مقصود؛ ثم يضغطون بأسنانهم في سَورة الغضب، أولئك ذوو الأصوات المروِّعة وقد اشتدّ سخطهم.

Verse 18

असिपत्रवनं चात्र शृङ्गाटकवनं तथा ॥ तत्र शृङ्गाटकाश्चैव तप्तवालुकमिश्रिताः

وهنا أيضًا غابةُ الأوراقِ كالسيوف، وكذلك غابةُ الشِّرِنْغَاطَكَات (śṛṅgāṭaka)؛ وهناك تختلط الشِّرِنْغَاطَكَات حقًّا برمالٍ مُحْرِقة.

Verse 19

श्यामाश्च शबलाश्चैव श्वानस्तेऽत्र दुरासदाः ॥ खादन्ति च सुसंरब्धाः सर्पवृश्चिकसन्निभैः

هنا، تلك الكلاب—السوداء والمبقَّعة—عسيرةُ الدفع؛ وهي في غيظٍ شديد تلتهم، كأنها أفاعٍ وعقارب.

Verse 20

कण्टकैः प्रतिकूलैश्च तत्रान्या कूटशाल्मली ॥ कर्षन्ति तत्र चैवैनं यावदस्थ्यवशेषितः

وهناك أيضًا أخرى تُدعى كُوطَشَالْمَلِي (Kūṭaśālmalī)، ذاتُ أشواكٍ مُعانِدةٍ له؛ وهناك يجرّونه حقًّا حتى لا يبقى منه إلا العظام.

Verse 21

यद्दुःखं तस्य दुर्बुद्धेः प्रतिकूलं च तस्य यत् ॥ तत्तदोत्पद्यते शीघ्रं यातनार्थाय यत्नतः ॥

Whatever suffering belongs to that ill-intentioned person, and whatever is adverse to him—those very torments arise swiftly, with deliberate force, for the purpose of punishment.

Verse 22

शीतकामस्य वै चोष्णमुष्णकामस्य शीतलम् ॥ सुखकामस्य वै दुःखं सुखं नैवात्र विद्यते ॥

For one who longs for cold, there is heat; for one who longs for heat, there is cold. For one who longs for comfort, there is suffering—here, comfort is not found at all.

Verse 23

छिन्नाश्च शतधाप्येवं ह्यनिशं तैः सहस्रशः ॥ छिन्नाङ्गाः सर्वगात्रेषु सर्वमेव स विन्दति ॥

Thus, cut into a hundred parts—unceasingly, and by them in thousands—his limbs are severed across all his body; he experiences it all in full.

Verse 24

सलिलं च नदीं घोरां व्यालाकीर्णां भयानकाम् ॥ उत्तार्यन्ते च तां प्रेतां यां दृष्ट्वैव भयं भवेत् ॥

There is a dreadful river of waters, filled with serpentine creatures and terrifying; and the departed are made to cross that river—one which, merely upon seeing, fear would arise.

Verse 25

करम्भवालुका नाम शतयोजनमायता ॥ अग्निज्वालासमा घोरा यथा येन स गच्छति ॥

There is [a region] called Karambhavālukā, extending a hundred yojanas; dreadful, comparable to flames of fire—through which, and in what manner, he proceeds.

Verse 26

ततो वैतरणी नाम क्षारोदा तु महानदी ॥ योजनानि तु पञ्चाशदधस्तात्पञ्चयोजनम् ॥

ثم تأتي النهر العظيم المسمّى «فيتارَني» (Vaitaraṇī)، ومياهه مالحة كاوية. يمتد خمسين يوجنة، وعمقه إلى أسفل خمس يوجنات.

Verse 27

अगाधपङ्का वै तत्र चर्ममांसास्थिभेदनाः ॥ तत्र कर्कटका घोरा वज्रदंष्ट्रा विशन्ति ताम् ॥

هناك يكون الوحل بلا قرار، يمزّق الجلد واللحم والعظم. وهناك تدخل سرطاناتٌ مفزعة، أنيابها كالصاعقة، فتغوص فيه وتنهش داخل ذلك المستنقع.

Verse 28

समुत्तीऱ्य तु कृच्छ्रेण तस्माद्योजनकर्दमात् ॥ वसन्त्यत्र धरे केचिच्छून्यागारे निराश्रये ॥

وبعد أن يعبر بصعوبة ذلك الوحل الممتد يوجنةً واحدة، يقيم بعضهم هناك على الأرض، في بيتٍ خالٍ، بلا ملجأ.

Verse 29

यत्र वै मूषिकगणा भक्षयन्ति ह्यनेकशः ॥ मूषकैर्जग्ध गात्रस्तु ह्यस्थिमात्रावशेषितः ॥

حيث إن جماعاتٍ من الفئران تلتهمه مرارًا بوجوه شتّى؛ فيبقى جسده، بعد أن أكلته الفئران، عظامًا لا غير.

Verse 30

प्रभाते वायुना स्पृष्टः पुनर्मांसं स विन्दति ॥ शून्यागारप्रवेशात्तु गव्यूतेर्नातिदूरतः ॥

وعند الفجر، إذا مسّه الهواء، عاد فحصل على اللحم من جديد؛ ومن مدخل البيت الخالي، غير بعيد، على مسافة غافيوتي (gavyūti) واحدة.

Verse 31

सहकारवनं नाम रौद्रा यत्र च पक्षिणः ॥ निस्त्वगस्थिस्तैः क्रियते निर्मांसश्चैव मानवः

There is a forest called Sahakāravana, terrifying, where birds (of punishment) are found; by them a human is made skinless and boneless, and indeed rendered without flesh.

Verse 32

संध्याभ्र इव चाभाति प्रदीप्तो नित्यमेव तु ॥ दशयोजनविस्तार्णा अधः शतसमायता

It shines like a twilight cloud, ever aflame; it extends ten yojanas in breadth, and downward it stretches for a hundred (yojanas).

Verse 33

यमचुल्लीति विख्याता गम्भीरा सा त्रियोजनम् ॥ नित्यं प्रज्वलिता सा तु नित्यं धूमान्धकारिता

Known as ‘Yama’s Furnace,’ it is deep to the measure of three yojanas; it is perpetually blazing, and perpetually made dark by smoke.

Verse 34

तत्र प्रेतसहस्राणि प्रयुतान्यर्बुदानि च ॥ प्रक्षिप्यन्ते त्वहोरात्रं राक्षसैर्यमकिङ्करैः

There, thousands of departed spirits—tens of thousands and even vast multitudes—are cast in day and night by rākṣasas, the attendants of Yama.

Verse 35

निःशिराजालकश्चैव निरक्षिश्रवणस्तथा ॥ वटवृक्षो नातिदूरे दक्षिणे तु त्रियोजनम्

And (there are beings) such as the ‘Headless-Jālaka’ and likewise the ‘Earless-and-Eyeless’; not far away, to the south by three yojanas, there is a banyan tree.

Verse 36

मासमेकं वसत्यन्यो तस्यां चुल्ल्यां परिभ्रमन् ॥ ततः शकुनिका नाम वसामेदोवहा नदी

ويمكث آخرُ شهراً كاملاً، هائماً في ذلك الأتون؛ ثم تكون هناك نهرٌ يُدعى «شكونيكا» (Śakunikā)، يجري حاملاً الشحمَ والنخاع.

Verse 37

एकैकं दुस्तरं घोरं यथापूर्वं यथाक्रमात् ॥ अनुभुङ्क्ते स कृच्छ्रेण दुष्कृती तीव्रवेदनाः

كلُّ عذابٍ عسيرُ الاجتيازٍ مُروِّع، على ما سبق وبحسب الترتيب، يذوقه بمشقة؛ فصاحبُ السوء يتحمّل آلاماً شديدة.

Verse 38

दश तत्र लताः शूलाः कुम्भीपाकास्त्रयोदश ॥ याति पापमहोरात्रं तस्मिन्नियमितेन तु

هناك عشرُ رماحٍ كالسعف المتسلّق، وثلاثةَ عشرَ موضعاً من «كومبهيباكا» (Kumbhīpāka)؛ ويمضي الخاطئ ليله ونهاره في ذلك المكان، مقيَّداً بنظامٍ صارم.

Verse 39

राक्षसैर्निरनुक्रोशैर्दुर्निरीक्ष्यैस्ततस्ततः ॥ अङ्गारेषु विधूमेषु शूलप्रोतस्तु पच्यते

وبأيدي رākṣasas لا رحمةَ فيهم، قبيحين للنظر، من موضعٍ إلى موضع، يُطبَخ على جمرٍ بلا دخان، وهو مطعونٌ على رمح.

Verse 40

शुष्कोदपाने धूमे च अधःशीर्षोऽवलम्बते ॥ ज्वाल्यते तीक्ष्णतैले तु कटाहे स तु पच्यते

في بئرٍ يابسٍ وبين الدخان، يُعلَّق منكوسَ الرأس؛ ويُحرق في زيتٍ لاذعٍ ملتهب—بل في قدرٍ يُطبَخ حقّاً.

Verse 41

करीषगर्त्ते स पुनः पच्यते मेदवह्निना ॥ एकैकस्मिन्दशाहं च शूलादिषु स पच्यते

Again he is cooked in a pit of filth by a fire fed with fat; and, for ten days in each (station), he is cooked upon stakes and the like.

Verse 42

यातनाः सप्तकास्तस्य निष्क्रान्तस्य त्रियोजने ॥ यतो यमनदी नाम तप्तत्रपुजलोर्मिणी

Sevenfold are the torments for him who has departed—over a distance of three yojanas—up to the river called Yamanadī, whose waves are of water like molten tin.

Verse 43

समुत्तीर्य तु कृच्छ्रेण दह्यमानस्त्वचेतनः ॥ ततो मुहूर्त्तं विश्रान्तः किञ्चिदन्तरमागतः

Having crossed with great difficulty—burning and insensible—he then rests for a moment, and proceeds onward a short distance.

Verse 44

दीर्घिकां मोक्षते कान्तां शीतोदां शीतकाननाम् ॥ सर्वकामान्स लभते भगिनी सा यमस्य तु

He reaches a lovely long pool, with cool water and a cool grove; he obtains every desired comfort—yet she is (called) the ‘sister’ of Yama.

Verse 45

भक्ष्यं भोज्यं च सर्वैस्तु पापिभिस्तत्र लभ्यते ॥ स सर्वं विस्मरत्यत्र त्रिरात्रमुषितोऽपि सन्

There, food to chew and food to eat is obtained by all the sinners; having stayed there for three nights, he forgets everything in that place.

Verse 46

तत्र वर्षति पर्जन्यस्तत्र तप्तजलं सदा ॥ तत्र कृच्छ्रेण तरति अहोरात्रेण मानवः

هناك تمطر السحابة، وهناك يكون الماء دائمًا حارقًا؛ وهناك لا يعبر الإنسان إلا بمشقة عظيمة، في مدى يومٍ وليلة.

Verse 47

शृङ्गारकवनं नाम तत्र पश्यन्ति शाद्वलम् ॥ नीलमक्षिकदंशैश्च सुव्याप्तं तद्वनं महत्

وهناك يرون بقعةً من المروج في الغابة العظيمة المسماة شِرِنغارَكا-فانا، وقد غمرتها تمامًا لسعاتُ الذباب الأزرق.

Verse 48

यैस्तु स्पृष्टश्च दष्टश्च कृमिरूपश्च जायते ॥ प्रेतो वर्षति मांसासृगस्मात्कृच्छ्रात्तु निर्गतः

ولكن بتلك (الذبابات) التي تلمسه وتعضّه، يصير على هيئة دودة؛ والروح المفارقة، بعد خروجها من تلك الشدة، تمطر لحمًا ودمًا.

Verse 49

ततोऽन्यल्लभते चैव यातनार्थं प्रयत्नतः ॥ ततः पश्यति पुत्रांस्तु महद्दुःखं सुदारुणम्

ثم ينال عذابًا آخر مُعَدًّا للتعذيب، ينشأ بسعيه هو؛ ثم يرى أبناءه، فيقوم حزن عظيم شديد الفظاعة.

Verse 50

मातरं पितरं चैव पुत्रान्दारांस्तथा प्रियान् ॥ पुरस्ताद्बध्यमानं स क्रन्दमानमचेतनम्

ويرى أمامه أمه وأباه، وكذلك أبناءه وزوجه وأحبّاءه؛ موثَقين أمامه، يصرخون باكين، وقد غاب عنهم الوعي.

Verse 51

हा त्राहि त्राहि पुत्रेति क्रन्दमानस्ततस्ततः ॥ लगुडैर्मुद्गरैर्दण्डैर्जानुभिर्वेणुभिस्तथा

Crying out again and again, “Ah! Save me, save me, my child!”, he wails here and there—struck with clubs, mallets, staffs, knees, and also with bamboo rods.

Verse 52

मुष्टिभिश्च कशाभिश्च व्यालैरङ्कगतैरपि ॥ तद्दृष्ट्वा तादृशं दुःखं ततो मोहं स गच्छति

And with fists and whips, and even with serpents clinging to his body—seeing such suffering, he then falls into bewilderment.

Verse 53

एवमेवात्मकर्माणि पर्यायेण पुनः पुनः ॥ प्राप्नुवन्तीह तेऽत्रैव नरा दुष्कृतकारिणः

Just so, their own deeds—cycle after cycle, again and again—are encountered here itself by those people who commit wrongdoing.

Verse 54

पातकानि च चत्वारि समाचारेण पञ्चमम् ॥ कृत्वा तानि नरा यान्ति तं देशं पापकािरणः

Having committed four sins—and a fifth by (corrupt) conduct—such people, doers of wrongdoing, go to that realm.

Verse 55

तदा वा स्थावरे तेषु जातस्य हि भवेन नरः ॥ क्रमशः स भवेत्प्रेतस्तदा पशुगणेष्वपि

Or then, having been born among those immobile beings, he becomes (again) human; in due sequence he becomes a preta, and then even among groups of animals.

Verse 56

षष्टिवर्षसहस्राणि षष्टिवर्षशतानि च ॥ गतः स वसति प्रेतो नरके तु पुनःपुनः

لمدة ستين ألف سنة، وكذلك ست مئات من السنين الستينية، يمكث هناك بصفة «بريتا» (روح هائمة)، مرة بعد مرة في الجحيم.

Verse 57

ततो निवृत्तकर्मा तु स्वेदजः सम्भवेत्पुनः ॥ स्वेदजानां ततो नित्यं सर्वसंसारचङ्क्रमात्

ثم إذا انقطعت الفعالية الكارمية (السابقة)، يولد من جديد ككائن «مولود من العَرَق»؛ وبعد ذلك، من خلال التجوال الدائم في كامل دائرة السَّمسارة بين المولودين من العرق…

Verse 58

ततश्च पक्षिणां योनिं सर्वां सन्तरते पुनः ॥ गयोनाु तु ततो गत्वा पुनर्मानुषतां व्रजेत्

ثم يجتاز مرة أخرى جميع الأرحام في أجناس الطير؛ ثم بعد أن يصل إلى رحم بقرة، ينال من جديد مرتبة الإنسانية.

Verse 59

मानुषे शूद्रतां याति लब्ध्वा यदि तु तुष्यति ॥ ततो वैश्यत्वमागच्छेत्कर्मणा अनेन वेष्टितः

في الميلاد الإنساني يبلغ حال الشودرا (Śūdra)؛ فإن نالها ورضي بها، أمكن أن يصل إلى حال الفيشيا (Vaiśya)، وهو ملتفّ ومقيَّد بهذا الكارما.

Verse 60

वैश्यात्क्षत्रियतां याति तस्माच्च ब्राह्मणो भवेत् ॥ ब्राह्मणत्वमपि प्राप्तः पापकर्मा दुरात्मवान्

ومن حال الفيشيا (Vaiśya) ينتقل إلى حال الكشترية (Kṣatriya)، ومن ذلك قد يصير براهمنًا (Brāhmaṇa). وحتى بعد نيل مرتبة البراهمنية، فإن صاحب الأفعال الآثمة—سيّئ الطوية—(يبقى مقيّدًا بعواقبها).

Verse 61

दुःशिक्षितेन मनसा ह्यात्मद्रोग्धा भवेत् तदा ॥ शरीरेण मानसिकं घोरं व्यसनैरुपपादितम् ॥

With a mind badly trained, one then becomes a betrayer of one’s own self; and a terrible suffering—both bodily and mental—is brought about through afflictions.

Verse 62

उपयुक्तो नरो जातः पूर्वकर्मभिरन्वितः ॥ ज्ञेयश्च ब्रह्महा कुष्ठी काकाक्षः काकतालुकः ॥

A person is born conditioned by former actions; one should understand that a slayer of a brāhmaṇa is (reborn) as a leper, with crow-like eyes, and with a crow-like palate/tongue.

Verse 63

सुरापः श्यावदन्तश्च पूतिगन्धश्च पापकृत् ॥ राजहा पितृहाचैव सुरापश्चापि यो भवेत् ॥

A drinker of intoxicants becomes one whose teeth are dark and who bears a foul odor—one who has committed sin. Likewise, whoever becomes a killer of a king, a killer of a father, or a drinker of intoxicants (is described in such marked terms).

Verse 64

सुवर्णहर्ता च नरो ब्रह्मघ्नेन समो हि सः ॥ क्वचिच्चात्र विरूपाणां नराणां पापकर्मिणाम् ॥

And a person who steals gold is indeed equal to a slayer of a brāhmaṇa. Here and there, among people who commit sin, there are those who are deformed (as a result).

Verse 65

यावद्भिः कर्मभिस्तैस्तैस्तेषु निर्याणवेश्मसु ॥ छिन्नभिन्नविशस्तानां रुधिरेण समन्ततः ॥

In those ‘houses of execution’ (places of torment), corresponding to the particular deeds performed, the blood of those who are cut, broken, and slaughtered spreads all around.

Verse 66

व्याप्तं महीतलं सर्वमापगाश्चापि निर्गताः ॥ अजस्रं क्लिश्यमानानां क्रन्दतां च सुदारुणम् ॥

عمَّ سطحَ الأرضِ كلَّه، وحتى الأنهارُ فاضت؛ وارتفع بلا انقطاعٍ صوتٌ بالغُ الفظاعةِ لمن عُذِّبوا وهم يصرخون وينتحبون.

Verse 67

समुत्तस्थौ महानादो हाहाकारसमाकुलः ॥ बध्नतो विविधैर्बन्धैर्घातयन्तश्च दारुणम् ॥

وقام ضجيجٌ عظيمٌ مضطربٌ بصيحات «ها ها»؛ كانوا يقيّدونهم بقيودٍ شتّى ويضربونهم ضربًا مروّعًا شديدًا.

Verse 68

लौहयष्टिप्रहारैश्च आयुधैश्च सुदारुणैः ॥ छेदनैर्भेदनैश्चोग्रैः पीडनाभिश्च सर्वशः ॥

وبضرباتِ العِصيّ الحديدية، وبأسلحةٍ بالغةِ الهول؛ وبقطعٍ وشقٍّ عنيفين، وبشتى صنوفِ الإيلام من كل جهة.

Verse 69

श्रान्ताः कर्मकरा दूताः मोहेनायत्तचेतसः ॥ यदा श्रान्ताश्च खिन्नाश्च हन्तारः पापकर्मिणाम् ॥

وتعبَ الرسلُ—وهم عمّالُ التنفيذ، وقد قُيِّدت عقولُهم بالوهم—؛ وحينما كلَّ الجلادون، معذِّبو أهلِ الإثم، وأعياهم النَّصَب،

Verse 70

विज्ञापयेत्तदा दूताश्चित्रगुप्तं महौजसम् ॥

عندئذٍ يرفعُ الرسلُ الخبرَ إلى تشتراغوبتا (Citragupta)، ذي السطوةِ العظيمة.

Verse 71

अतीव च बुभुक्षात्र पिपासा चाप्यतीव हि ॥ उष्णमत्युष्णमेवात्र शीतलं चातिशीतलम् ॥

Here there is extreme hunger, and likewise extreme thirst; here heat is intensely hot, and cold is intensely cold.

Verse 72

दह्यते छिद्यते चैव विध्यते भिद्यते पथा ॥ पात्यते पीड्यते चैव कृष्यते च विशस्यते ॥

One is burned, cut, and also pierced; one is split along a path; one is thrown down and crushed; one is dragged and slaughtered.

Verse 73

उलूकाश्च धनुर्मात्रा वज्रजिह्वास्थिभेदनाः ॥ महाविषा महाक्रोधा दुर्विषह्याः सुदारुणाः ॥

And owls, of the measure of a bow, with thunderbolt-like tongues that shatter bones—highly venomous, greatly wrathful, hard to withstand, and exceedingly fierce.

Verse 74

चुल्लीकुक्षौ तु विश्रान्ता वेगिनी वहते तु सा ॥ तां समुत्तीऱ्य कृच्छ्रेण यातनाः सप्तकाः पुनः ॥

Having rested in the belly of the (river called) Cullī, that swift-flowing one carries (them onward). After crossing it with difficulty, the sevenfold torments occur again.

Verse 75

ततः शूलवहो नाम पर्वतः शतयोजनः ॥ निराश्रयः स सत्त्वानामेकपाषाण एव च ॥

Then there is a mountain named Śūlavaha, a hundred yojanas (in extent); it offers no refuge for beings, and it is made of a single mass of stone.

Verse 76

तदादिषु च सर्वेषु गुणान्तरपथं गतः ॥ यदा भवति स प्रेतस्तदा स्थावरतां व्रजेत् ॥

وفي جميع تلك المراحل ابتداءً من ذلك، إذ سلك طريق تبدّل الغونات؛ فإذا صار بريتًا (preta) انتقل حينئذٍ إلى حال كائنٍ ساكنٍ غير متحرك (حالة ثابتة).