Adhyaya 199: Description of the Torments of Rebirth: The Asipatravana Punishment and the Mechanics of Karmic Retribution

Verse 1

पुनः संसारचक्रयातनास्वरूपवर्णनम् ॥ ऋषिपुत्र उवाच ॥ तस्मिन् क्षितितलं सर्वमायसैः कण्टकैश्चितम् ॥ प्रभवन्ति पुनः केचिद्विषमं तमसाश्रितम्

ثم يُعاد وصفُ حقيقة العذابات التابعة لعجلة السَّمسارة. قال ابنُ الرِّشي: «في ذلك الموضع، إنّ سطح الأرض كلَّه مغطّى بأشواكٍ من حديد؛ ثم إنّ أناسًا آخرين ينهضون هناك من جديد، داخلين أرضًا وعرةً قد اكتنفتها الظلمة».

Verse 2

अथान्ये छिन्नपादास्तु छिन्नपाणिशिरोधराः ॥ पापाचारास्तथा देशादुपसर्पत मा चिरम्

ثم آخرون—مقطوعة أقدامهم، مقطوعة أيديهم وأعناقهم—أهلُ السلوك الآثم. «اقتربوا من تلك الناحية، ولا تُمهلوا طويلًا».

Verse 3

ये तु धर्मरताः दाता वपुष्मन्तो यथा गृहे ॥ परिपान्ति क्षितिं सर्वे पात्यन्ते पापकाःरिणः

أمّا الذين يثبتون على الدارما ويجودون بالعطاء، مزدهرين كأنهم في بيوتهم، فإنهم يحمون الأرض؛ وأما مرتكبو الإثم فيُطرَحون ويُسقَطون.

Verse 4

याचमानाः स्थिताः नित्यं सुशीतैस्तोयभोजनैः ॥ स्त्रियः श्रीरूपसंकाशाः सुकुमाराः सुभोजनाः

يقفن دائمًا كمتضرّعات، ومعهن ماء بارد جدًا وطعام؛ وهنّ نساء يشبهن هيئة شري/لاكشمي في الجمال، رقيقات لطيفات، مقرونات بمأكل طيب.

Verse 5

कृत्वा पूजां परां तत्र प्रतीक्षन्ते परं जनम् ॥ अग्नितप्ते सुघोरे च निक्षिप्यन्ते शिलातले

بعد أن يؤدّوا هناك عبادةً عليا، ينتظرون الشخص الآخر؛ وفي موضعٍ مروّعٍ محمىّ بالنار يُلقَون على سطحٍ من حجر.

Verse 6

आलोके च प्रदर्श्यन्ते वृक्षाश्च भुवनानि च ॥ आयान्ति दह्यमानेषु पृष्ठपादोदरेषु च

في النور تُعرَض الأشجار والعوالم؛ ويأتون وظهورهم وأقدامهم وبطونهم تحترق.

Verse 7

तत्र गत्वा तु ते दूताः प्रविशन्ति सुदारुणाः ॥ क्लिश्यन्ति बहवस्तत्र त्रातारं नाप्नुवन्ति ते

لمّا بلغوا هناك، دخل أولئك الرسل، وهم في غاية الفظاعة. كثيرون يتعذّبون هناك، ولا ينالون مُنقذًا.

Verse 8

अथान्ये तु श्वभिर्घोरैरापादतलमस्तकम् ॥ भक्ष्यमाणा रुदन्तश्च क्रोशन्तश्च पुनःपुनः

ثم إنّ آخرين، من أخمص القدمين إلى قمة الرأس، تلتهمهم كلابٌ مروِّعة؛ فيبكون ويصرخون مرارًا وتكرارًا.

Verse 9

अथान्ये तु महारूपा महादंष्ट्रा भयानकाः ॥ सूचীমुखं कृताः पापाः क्षुधितास्तृषितास्तथा

ثم آخرون—ذوو هيئةٍ عظيمة، وأنيابٍ كبيرة، مخيفون—جُعلت وجوههم كالإبرة؛ وهؤلاء الآثمون جياعٌ وعطاشٌ كذلك.

Verse 10

अयःशरमयी नारी वह्नितप्ता सुदारुणा ॥ आलिङ्गति नरं तत्र धावन्तं चानुधावति

هناك امرأةٌ مصنوعةٌ من سهامٍ من حديد، محماةٌ بالنار شديدةُ القسوة، تعانق رجلاً؛ وإذا ركض هاربًا ركضت خلفه تلاحقه.

Verse 11

धावन्तं चानुधावन्ती त्विदं वचनमब्रवीत् ॥ अहं ते भगिनी पाप ह्यहं भार्या सुतस्य ते

وبينما كانت تلاحقه وهو يركض قالت هذه الكلمات: «أنا أختك أيها الآثم؛ بل أنا زوجة ابنك حقًّا».

Verse 12

मातृष्वसा ते दुर्बुद्धे मातुलानी पितृष्वसा ॥ गुरुभार्या मित्रभार्या भ्रातृभार्या नृपस्य च

«أنا خالتك أيها سيّئ العقل؛ وأنا زوجة خالك؛ وعمّتك؛ وزوجة معلّمك؛ وزوجة صديقك؛ وزوجة أخيك—وكذلك زوجة الملك».

Verse 13

श्रोत्रियाणां द्विजातीनां जाया वै धर्षितास्त्वया॥ मोक्ष्यसे न हि पापात्त्वं रसातलगतो यथा॥

لقد انتهكتَ زوجاتِ العلماء من ذوي الميلادين. ولن تُطلَق من تلك الخطيئة، كما أن من سقط في رَساطَلا (Rasātala) لا ينجو بسهولة.

Verse 14

किं प्रधावसि निर्लज्ज व्यसनैश्चोपपादितः॥ हनिष्येऽहं ध्रुवं पाप यथा कर्म त्वया कृतम्॥

لِمَ تَعدو هنا وهناك بلا حياء، مدفوعًا برذائلك؟ سأقضي عليك يقينًا، أيها الآثم، وفقًا لما اقترفتَ من فعل.

Verse 15

एवं वै बोधयन्तीह श्रावयन्ति पुनःपुनः॥ अभिद्रवन्ति तं पापं घोररूपा भयानकाः॥

وهكذا، وهم يوعظونه هنا ويجعلونه يسمع ذلك مرارًا وتكرارًا، تندفع إليه كائناتٌ مرعبةٌ ذات هيئةٍ مروّعة لتهاجم ذلك الآثم.

Verse 16

ज्ञानिनां च सहस्रेषु जातं जातं तथा स्त्रियः॥ अनुपीड्य दुरात्मानं धर्षयन्ति सुदारुणम्॥

ومن بين آلاف الحكماء، مرارًا وتكرارًا، تقوم النساء—بعد أن يقهرن ذلك الخبيثَ النفس—بانتهاكه بقسوةٍ بالغة.

Verse 17

वृषलीर्बहुलैर्दुःखैः किं क्रन्दसि पुनः पुनः॥ किं क्रन्दसि सुदुर्बुद्धे परिष्वक्तः स्वयं मया॥

يا فْرِشَلي (vṛṣalī)، وقد غمرتكِ آلامٌ كثيرة، لِمَ تندبين مرارًا وتكرارًا؟ لِمَ تصرخين يا سيئةَ العقل، وأنتِ ممسوكةٌ ومُحكَمةٌ بيدي أنا نفسي؟

Verse 18

दशधा त्वं मया पाप नीयमानः पुनःपुनः॥ अञ्जलिं वापि कुर्वाणो याचमानो न लज्जसे॥

«أيّها الآثم، إنّي أجرّك مرارًا وتكرارًا بعشر طرائق؛ وحتى وأنت تضمّ كفّيك متضرّعًا ومتسوّلًا، لا تستحي.»

Verse 19

तत्र तत्रैव पाप त्वां न त्यक्ष्ये पारदारिकम्॥ लोहयष्टिप्रहारैश्च ताडयन्ति पुनःपुनः॥

«هناك بعينه، أيّها الآثم، لن أتركك، يا زانيًا بامرأة الغير. ويضربونك مرارًا وتكرارًا بعصيّ من حديد.»

Verse 20

गोपालाः इव दण्डेन कालयन्तो मुहुर्मुहुः॥ व्याघ्रसिंहशृगालैश्च तथा गर्दभराक्षसैः॥

«كالرعاة بعصًا، يسوقونه مرّة بعد مرّة؛ وتفترسه النمور والأسود وبنات آوى، وكذلك رākṣasas على هيئة الحمير.»

Verse 21

भक्ष्यन्ते श्वापदैरन्यैः श्वभिः काकैस्तथापरे॥ असिं तालवनं तत्र धूमज्वालासमाकुलम्॥

«وتفترسهم سباعٌ أخرى: كلابٌ وكذلك غربان. وهناك غابةُ نخيلٍ من سيوف، تضطرب بالدخان واللهيب.»

Verse 22

दावाग्निसदृशाकारं प्रदीप्तं सर्वतोऽर्चिषा॥ तत्र क्षिप्त्वा ततः पापं यमदूतैः सुदारुणैः॥

«إنه متّقدٌ كهيئة حريق الغابة، تشتعل من كل جانب ألسنةُ اللهب. وبعد أن يطرح رسلُ يَما القساةُ جدًّا الآثمَ هناك، (يمضون).»

Verse 23

तत्र छिन्नाश्च दग्धाश्च हन्यमानाश्च सर्वशः ॥ विधृष्टा विकृताश्चैव दह्यमाना नदन्ति ते ॥

There, they are cut down and burned, and everywhere they are struck down. Abused and disfigured, and while being scorched, they cry out.

Verse 24

असितालवनद्वारि ये तिष्ठन्ति महारथाः ॥ पापकर्मसमायुक्तास्तर्जयन्ति सुदारुणाः ॥

At the gate of the Asitālava forest stand mighty warriors; aligned with sinful deeds, they harshly threaten (the arriving beings).

Verse 25

भो भो पापसमाचाराः धर्मसेतुविनाशकाः ॥ अतो निमित्तं पापिष्ठा यातनाभिः सहस्रशः ॥

‘Ho! Ho! You whose conduct is sinful, destroyers of the bridge of dharma—because of this cause, you worst of sinners (are subjected) to torments in the thousands.’

Verse 26

दह्यमानान् सुतप्तांश्च संश्रयन्ते द्रुमान् पुनः ॥ असिपत्रैस्ततो वृक्षाच्छिन्दन्ति बहुशो नरान् ॥

Burning and intensely scorched, they again take refuge in trees; then, from the tree, men are repeatedly cut down by sword-like leaves.

Verse 27

अनुभूयेह तत्सर्वं मानुष्यं यदि यास्यथ ॥ कुलेषु सुदरिद्राणां गर्भवासेन पीडिताः ॥

After experiencing all that here, if you go to human existence, you will be born in extremely poor families, afflicted by dwelling in the womb (i.e., the pains of gestation and birth).

Verse 28

पक्षिणश्चायसैस्तुण्डैर्व्याघ्राश्चैव सुदारुणाः ॥ तत्र घोरा बहुविधाः क्रव्यादाः श्वादयस्तथा ॥

There are birds with iron beaks, and exceedingly ferocious tigers; there too are many kinds of dreadful flesh-eaters—dogs and others.

Verse 29

खादन्ति रुषितास्तत्र बहवो हिंसका नरान् ॥ ऋक्षद्वीपिसमाकीर्णे बहुकीटपिपीलिके ॥

Many violent beings there, enraged, devour men—(in a place) filled with bears and leopards, with many insects and ants.

Verse 30

असितालवने विप्रा बहुदुःखसमाकुले ॥ तत्र क्षिप्ता मया दृष्टा यमदूतैर्महाबलैः ॥

O brāhmaṇas, in the Asitālava forest—filled with much suffering—I saw them cast there by Yama’s powerful messengers.

Verse 31

असिपत्रे सुभग्नाङ्गाः शूललग्नास्तथाऽपरे ॥ तथाऽपरो महादेशो नानारूपो भयानकः ॥

In the Asipatra (region), some have their limbs broken; others are impaled upon spears. And there is another vast tract, manifold in form and terrifying.

Verse 32

पुष्करिण्यश्च वाप्यश्च ह्रदा नद्यस्तथैव च ॥ तडागानि च कूपाश्च रुधिरस्य सहस्रशः ॥

There are lotus-ponds and reservoirs, lakes and rivers as well—ponds and wells—(all) of blood, in the thousands.

Verse 33

पूतिमांसकृमीणां च अमेध्यस्य तथैव च॥ अन्यानि च मया तत्र दृष्टानि मुनिसत्तमाः॥

هناك رأيتُ ديدانًا في لحمٍ متعفّن، وكذلك القذارة؛ ورأيتُ أيضًا أشياءَ أخرى من هذا القبيل في ذلك الموضع، يا أفضلَ الحكماء.

Verse 34

तत्र क्लिश्यन्ति ते पापास्तस्मिन्मध्ये सहस्रशः॥ जिघ्रन्तश्च तथा गन्धं मज्जन्तश्च सहस्रशः॥

هناك يتعذّب أولئك الآثمون في جوفه بالآلاف؛ يشمّون النتن ويغوصون، بالآلاف.

Verse 35

अस्थिपाषाणवर्षाणि रुधिरस्य बलाहकाः॥ अश्मवर्षाणि ते घोराः पातयन्ति सहस्रशः॥

سُحُبٌ من الدم تمطر زخّاتٍ من العظام والحجارة؛ وأولئك المروّعون يلقون سيولًا من الصخور، بالآلاف.

Verse 36

धावतां प्लवतां चैव हा हतोऽस्मीति भाषिणाम्॥ प्राहतानां पुनः शब्दो वध्यतां च सुदारुणः॥

ومن الذين يركضون ويحاولون السباحة، صارخين: «وا حسرتاه، لقد قُتلتُ!»—عاد يُسمَع صوتُ المضروبين وصوتُ المقتولين، شديدَ الفظاعة.

Verse 37

क्वचित्स्थूलैस्तथा बद्धः उद्बद्धश्च क्वचित्तथा॥ हाहाभयानकोन्मिश्रः शब्दोऽश्रूयत दारुणः॥

في مواضعَ كان أحدُهم مُقيَّدًا بقيودٍ غليظة، وفي مواضعَ أخرى كان يُفَكُّ قيدُه من جديد. وكان يُسمَع صوتٌ مروّعٌ قاسٍ، ممزوجٌ بصيحات «ها ها» وبالخوف.

Verse 38

अपश्यं पुनरन्यत्र यत्स्मृत्वा चोद्विजेन्नरः॥

ثم رأيتُ مرةً أخرى في موضعٍ آخر شيئًا إنْ تذكّره الإنسانُ وحده ارتعد من شدة الفزع.

Verse 39

अन्नानि दीयमानानि भक्ष्याणि विविधानि च॥ भोज्यानि लेह्यचोष्याणि यैर्निषिद्धं दुरात्मभिः॥

قُدِّمت أطعمةٌ شتّى: ما يُؤكل وما يُلعق وما يُمصّ، وبها ارتكب أصحابُ النفوس الخبيثة ما هو محرَّم.

Verse 40

न मोक्ष्यसे मया पाप कुतो गच्छसि मूढ वै॥ यत्र यत्र प्रयासि त्वमिति गत्वा यमालये॥

«لن أُطلق سراحك يا آثم؛ إلى أين تذهب حقًّا يا مغفَّل؟ أينما حاولتَ أن تمضي…»—هكذا قيل عند الوصول إلى دار يَما.

Verse 41

भोगैश्च पीडिता नित्यं उत्पत्स्यथ सुदुर्गताः॥ अग्निज्वालानिभास्तत्र अग्निस्पर्शा महारवाः॥

مُعذَّبين دائمًا بالآلام، ستثبون وقد سقطتم في شقاءٍ شديد. هناك ما يشبه ألسنة النار؛ وبمَسِّ النار ترتفع صرخاتٌ عظيمة.

Verse 42

क्रन्दतां करुणोन्मिश्रं दिशोऽपूऱ्यन्त सर्वशः॥ क्वचिद्बद्धः क्वचिद्रुद्धः क्वचिद्विद्धः सुदारुणैः॥

وامتلأت الجهات من كل ناحية بصيحاتٍ ممزوجةٍ بالنحيب. فهنا مَن هو موثَق، وهناك مَن هو محبوس، وهناك مَن هو مطعون، بوسائل بالغة الفظاعة.