Harihara Non-Duality and the Revelation of Sadasiva to the Ganas
वृणुध्वं वरमानन्त्यं दास्ये वो मनसेप्सितम् ऊचुस्ते देहि भगवन् वरमस्माकमीश्वर भिन्नदृष्ट्युद्भवं पापं यत्तद् भ्रंशं प्रयातु नः
vṛṇudhvaṃ varamānantyaṃ dāsye vo manasepsitam ūcuste dehi bhagavan varamasmākamīśvara bhinnadṛṣṭyudbhavaṃ pāpaṃ yattad bhraṃśaṃ prayātu naḥ
قال: «اختاروا نعمةً لا نهاية لها؛ سأمنحكم ما تشتهيه قلوبكم». فقالوا: «هبْ لنا نعمةً، أيها الربّ المبارك، أيها الإله السيّد: ليزُلْ عنّا الإثمُ الناشئُ من تفرّق الآراء—ومهما جرّه من سقوط—وليفارقنا».
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "karuna", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
It denotes demerit born from internal division—conflicting loyalties, rival doctrinal stances, or factionalism among Śiva’s attendants. The verse frames discord itself as spiritually corrosive, producing “bhraṃśa” (decline/fall).
As gaṇayūthapās (leaders of Śiva’s hosts), their effectiveness depends on cohesion. The boon request signals that spiritual authority is safeguarded by concord, not merely by strength.
Not explicitly. The language is general—“divided viewpoints”—and can apply to any intra-community fracture. In Purāṇic narrative logic, unity among divine retinues supports cosmic order (dharma) during major conflicts such as Andhaka’s episode.