Verse 35
Naadbindu
आदौ जलधिमूतभेरीनिर्झरसम्भवः । मध्ये मर्दलशब्दाभो घण्टाकाहलजस्तथा ॥ अन्ते तु किङ्किणीवंशवीणाभ्रमरनिःस्वनः । इति नानाविधा नादाः श्रूयन्ते सूक्ष्मसूक्ष्मतः ॥३५॥
आदौ । जलधि-मूत-भेरी-निर्झर-सम्भवः । मध्ये । मर्दल-शब्द-आभः । घण्टा-काहल-जः । तथा । अन्ते । तु । किङ्किणी-वंश-वीणा-भ्रमर-निःस्वनः । इति । नाना-विधाः । नादाः । श्रूयन्ते । सूक्ष्म-सूक्ष्मतः ।
ādau jaladhi-mūta-bherī-nirjhara-sambhavaḥ | madhye mardala-śabdābho ghaṇṭā-kāhalajas tathā || ante tu kiṅkiṇī-vaṃśa-vīṇā-bhramara-niḥsvanaḥ | iti nānāvidhā nādāḥ śrūyante sūkṣma-sūkṣmataḥ ||35||
في البدء يكون النَّادَا كالصوت الصادر من المحيط والسحاب وطبول الغلاية والشلالات؛ وفي الوسط يشبه صوت المِردَنْغا، وكذلك يُدرَك كأنه من رنين الأجراس وصيحة الأبواق. وفي النهاية يصير رنين الخلاخيل ونايٍ ووِينا وهمهمة النحل. هكذا تُسمَع ناداتٌ شتّى، في تزايدٍ من اللطافة والدقة.
In the beginning (the sound is) like that arising from the ocean, clouds, kettle-drums, and waterfalls; in the middle it resembles the sound of a mṛdaṅga; likewise it is produced like bells and trumpets. At the end it is the resonance of anklets, flute, vīṇā, and the humming of bees. Thus, diverse nādas are heard, increasingly subtle.