राज्ञे निवेदयामास सर्वमन्यद्गुणाधिकः । वरानथ ददौ तुष्टः कौत्सो मतिमतां वरः
rājñe nivedayāmāsa sarvamanyadguṇādhikaḥ | varānatha dadau tuṣṭaḥ kautso matimatāṃ varaḥ
وأخبرَ الملكَ بكلِّ ما جرى، إذ كان أسمى الناس خِصالًا. ثم إن كَوْتْسَا—خيرَ العقلاء—لما سُرَّ ورضي، منحَ العطايا والبركات.
Agastya (continuing narration)
Scene: राजसभा-मध्ये मुनिः कौत्सः राजानं प्रति निवेदनं श्रुत्वा तुष्टः, वरदान-क्षणः—मुनिवेषः, राजसिंहासनं, सभासदः, पृष्ठे अयोध्याया: पवित्र-परिसरः।
Dharma-bearing generosity draws the satisfaction of sages, and their blessings become lasting spiritual wealth.
The Ayodhyā Māhātmya context frames these boons as part of Ayodhyā’s sacred greatness and dharmic legacy.
No specific ritual; the fruit here is varadāna (boon-giving) arising from righteous conduct and dāna.