न हि पश्यति पापात्मा मुक्तः पापेन पश्यति । सेव्यते स गिरिर्नित्यं धातुवादपरैर्नरैः
na hi paśyati pāpātmā muktaḥ pāpena paśyati | sevyate sa girirnityaṃ dhātuvādaparairnaraiḥ
إنّ النفس المقيّدة بالإثم لا تُبصره حقًّا؛ وإنما يُبصره من تحرّر من الخطيئة. لذلك يُؤمّ ذلك الجبل على الدوام رجالٌ مخلصون لِـ«دهاتوفادا»؛ أي علم المعادن وتعاليمها.
Sūta (Lomaharṣaṇa) (deduced)
Tirtha: Kāñcanaśekhara/Vastrāpatha giri (as referenced)
Type: peak
Scene: A radiant mountain partly veiled in mist: ordinary, darkened figures fail to perceive its brilliance, while a purified pilgrim sees it shining; nearby, ascetic-alchemist types examine ores respectfully, not greedily.
Darśana of a holy place is not merely physical—inner purity is the true qualification for perceiving its sanctity.
A sacred mountain within the Vastrāpatha-kṣetra of Prabhāsa is being praised.
No formal rite is prescribed; the verse implies purification from pāpa as the prerequisite for true darśana.