Adhyaya 195

Verse 1

ऋषय ऊचुः । शूद्री च ब्राह्मणी चापि ये त्वया परिकीर्तिते । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे तीर्थद्वयमनुत्तमम्

قال الحكماء: «تيرثا الشودرِي وتيرثا البراهْمَنِي اللذان ذكرتَهما—هذان المعبَران المقدّسان اللذان لا نظير لهما في حقل هاطكيشورا المقدّس…»

Verse 2

तत्कथं तत्र संजातं केन वा तद्विनिर्मितम् । एतच्च सर्वमाचक्ष्व विस्तरेण महामते

«كيف نشأ ذلك هناك، وبمَن أُقيم؟ فاشرح لنا هذا كلَّه بتفصيل، أيها العظيم الرأي.»

Verse 3

पादुकाभ्यां समुत्पत्तिः श्रुताऽस्माभिः पुरा तव । वद तच्चापि माहात्म्यं ताभ्यां चैव समुद्भवम्

«لقد سمعنا منك من قبل أن نشأةً قد ارتبطت بالبادوكَتَين. فاذكر لنا أيضًا عظمتهما، وما الذي انبثق منهما معًا.»

Verse 4

सूत उवाच । पुरासीन्नागरो विप्रश्छांदोग्य इति विश्रुतः । यस्याऽन्वयेऽपि विप्रेन्द्राश्छान्दोग्या इति विश्रुताः

قال سوتا: «في سالف الزمان كان هناك براهمنٌ من الناغارا مشهورٌ باسم تشاندوغيا. وحتى أرفعُ البراهمة في سلالته كانوا يُعرَفون بلقب “تشاندوغيا”.»

Verse 5

सामवेदविदस्तस्य गृहस्थाश्रमधर्मिणः । पश्चिमे वयसि प्राप्ते कन्या जाता सुशोभना

«وكان عارفًا بساما فيدا، ثابتًا على واجبات مرحلة ربّ البيت (الغِرْهَسْثا). فلما بلغ أواخر العمر وُلدت له ابنةٌ بهيّة الجمال.»

Verse 6

सर्वैरपि गुणैर्युक्ता सर्वलक्षण लक्षिता । सप्तरक्ता त्रिगंभीरा पञ्चसूक्ष्माऽबृहत्कटिः

«كانت موفورةَ الفضائل كلِّها، موسومةً بجميع العلامات المباركة للسموّ: لها سبعُ محاسنَ “حمراء”، وثلاثُ أعماقٍ نبيلة، وخمسُ سماتٍ لطيفة، وخصرٌ غيرُ عريض.»

Verse 7

पद्मपत्रविशालाक्षी लंबकेशी सुशोभना । बिंबोष्ठी ह्रस्वलोमा च पूर्णचन्द्रसमप्रभा

«كانت عيناها واسعتين كأوراق اللوتس، وشَعرُها طويلًا منسدلًا، وهي بهيّةٌ جميلة—شفَتاها كثمرة البِمبا، وشَعرُ جسدها دقيقٌ قصير، وضياؤها كضياء البدر.»

Verse 8

तस्या नाम पिता चक्रे ब्राह्मणीति द्विजोत्तमाः । यस्मात्सा ब्राह्मणैर्दत्ता मण्डपान्ते सुपूजितैः

سمّاها أبوها «براهمَني»، يا خيرَ ذوي الولادتين، لأنها مُنِحت من قِبَل براهمةٍ موقّرين—أُكرموا بالعبادة على وجهها—داخل مَندَبا (جناحٍ شعائري).

Verse 9

पश्चिमे वयसि प्राप्ते अपत्यरहितस्य च । ववृधे सा च तन्वङ्गी चन्द्रलेखा यथा तथा

لما بلغ أواخر العمر وبقي بلا نسل، نمت هي—ذات الأعضاء الرشيقة—كأنها خيطٌ لطيف من ضياء القمر.

Verse 10

शुक्लपक्षे तु संप्राप्ते जनलोचनतुष्टिदा । यस्मिन्नहनि संजाता छान्दोग्यस्य महात्मनः । आनर्ताधिपतेस्तस्मिंस्तादृग्रूपा सुताऽभवत्

فلما أقبل النصف المضيء من الشهر، وُلدت هي—مُبهِجةً لعيون الناس جميعًا—في ذلك اليوم بعينه للـتشاندوغيا العظيم النفس؛ ولربِّ آنرتا وُلدت ابنةٌ على تلك الصورة العجيبة من الجمال.

Verse 11

यस्याः कायप्रभौघेण सर्वं तत्सूतिकागृहम् । निशागमेऽपि संजातं रत्नौघैरिव सुप्रभम् । ततस्तस्याः पिता नाम चक्रे रत्नवतीति च

وبفيضِ النور المنبعث من جسدها، أشرقَت غرفةُ النفاس كلُّها—مع أن الليل قد أقبل—كأنها مُنيرةٌ بأكوامٍ من الجواهر. لذلك سمّاها أبوها أيضًا «رتنَوَتي» (Ratnavatī).

Verse 12

अथ सख्यं समापन्ना ब्राह्मण्या सह सा शुभा । नैरन्तर्येण ताभ्यां च वियोगो नैव जायते

ثم إن تلك الفتاة المباركة دخلت في صداقةٍ مع برهمني (Brāhmaṇī)؛ ولدوام ملازمتهما بعضَهما بعضًا لم يقع بينهما فراقٌ قط.

Verse 13

एकाशनं तथा शय्या एकान्नेन च भोजनम् । अष्टमेऽब्दे च संजाते पिता तस्या द्विजोत्तमाः

كان لهما مجلسٌ واحدٌ ومضجعٌ واحد، ويأكلان من طعامٍ واحد. ثم لما بلغت عامها الثامن، أخذ أبوها—يا خيرَ ذوي الولادتين—يتأمل في شأن مستقبلها.

Verse 14

विवाहं चिन्तयामास प्रदानाय वरे तथा । सा ज्ञात्वा चेष्टितं तस्य पितुर्दुःखसमन्विता

أخذ أبوها يفكّر في زواجها وفي تزويجها لزوجٍ لائق. فلمّا علمت بمقصده امتلأ قلبها حزنًا وأسىً.

Verse 15

सख्या वियोगभीता च प्रोचे रत्नवती तदा । अश्रुपूर्णेक्षणा दीना बाष्पगद्गदया गिरा

حينئذٍ تكلّمت رتنفتي، وقد خافت فراق صديقتها؛ وعيناها مملوءتان بالدموع، وهي كئيبة، وصوتها مخنوق بالنشيج.

Verse 16

सखि तातो विवाहं मे प्रकरिष्यति सांप्रतम् । विवाहितायाश्च सख्यं न भविष्यति कर्हिचित्

قالت: «يا صديقتي، إنّ أبي يُدبّر زواجي في هذه الساعة. وإذا تزوّجتُ فلن تعود صداقتنا أبدًا كما كانت».

Verse 17

वज्रपातोपमं वाक्यं तस्याः श्रुत्वा सखी च सा । रुरोद कण्ठमाश्लिष्य स्नेहव्याकुलितेन्द्रिया

فلما سمعت صديقتها كلامها، كأنه صاعقة، عانقتها من عنقها وبكت، وقد اضطربت حواسّها من فرط المودّة.

Verse 18

अथ तद्रुदितं श्रुत्वा माता तस्या मृगावती । ससंभ्रमा समागत्य वाक्यमेतदुवाच ह

ثم لما سمعت أمّها مِرغاڤتي ذلك البكاء، أسرعت إليهما وقالت هذه الكلمات.

Verse 19

किमर्थं रुद्यते पुत्रि केन ते विप्रियं कृतम् । करोमि निग्रहं येन तस्याद्यैव दुरात्मनः

«يا ابنتي، لِمَ تبكين؟ مَن الذي أساء إليكِ؟ أخبريني، لكي أعاقب ذلك الخبيث في هذا اليوم نفسه.»

Verse 21

अनया रहिताहं च न जीवामि कथंचन । एतस्मात्कारणाद्देवि प्ररोदिमि सुदुःखिता

«من دونها لا أستطيع أن أعيش بأي حال. ولهذا السبب، يا سيدتي، أبكي وأنا في غاية الحزن والكرب.»

Verse 22

मृगावत्युवाच । यद्येवं पुत्रि यत्र त्वं प्रयास्यसि पतेर्गृहे । तस्य राज्ञस्तु यो विप्रः पौरोहित्ये व्यवस्थितः

قالت مِرْغافَتِي: «إن كان الأمر كذلك يا ابنتي—حين تذهبين إلى بيت زوجك—فإن لذلك الملك براهمنًا قائمًا بوظيفة الكاهن الملكي (بوروهِتا).»

Verse 23

तस्य पुत्राय दास्यामि सखीमेनां तव प्रियाम् । तत्रापि येन ते संगो भविष्यत्यनया सह

«سأزوّج صديقتكِ العزيزة هذه لابن ذلك الكاهن الملكي، لكي يكون لكِ معها هناك أيضًا صحبةٌ دائمة.»

Verse 24

एवमुक्त्वा ततो राज्ञी छादोग्यं द्विजसत्तमम् । समानीयाब्रवीदेनं विनयावनता स्थिता

وبعد أن قالت ذلك، استدعت الملكةُ تشادوجيا، أفضلَ البراهمة، ثم وقفت بخضوعٍ وأدبٍ وخاطبته بكلامٍ مهذّب.

Verse 26

तथा तव सुतायाश्च सुतेयं मम सुप्रिया । तस्मात्कुरु वचो मह्यं यच्च वक्ष्यामि सुव्रत

وكذلك فإن هذه الفتاة عزيزةٌ عليّ جدًا، كما تكون الابنة عزيزةً عليك. فافعل ما أطلبه منك—يا صاحب النذور الصالحة—وامضِ على ما سأقترحه.

Verse 27

यस्य मे दीयते कन्या कदाचिन्नृपतेरियम् । पुरोधास्तस्य यो विप्रस्तस्मै देया निजा सुता

وأيًّا كان من سيُزوِّجه الملك يومًا هذه الفتاة ابنتي—فأيُّ برهمنٍ يكون كاهنه الملكي (البوروهِتا)—فلذلك البرهمن تُعطى ابنتي أنا أيضًا زوجةً.

Verse 28

येन न स्यान्मिथो भेदस्ताभ्यां द्विजवरोत्तम । एकस्थाने स्थिताभ्यां च प्रसा दात्तव सत्तम

يا أفضلَ المولودين مرتين، امنحْ لطفك كي لا تنشأ فرقةٌ أو خصامٌ بين هاتين الاثنتين؛ وليقِما معًا في موضعٍ واحد، يا كريمَ الشأن.

Verse 29

छांदोग्य उवाच । नागरो नागरं मुक्त्वा योऽन्यस्मै संप्रयच्छति । कन्यकां यः प्रगृह्णाति विवाहार्थं कथंचन

قال تشاندوغيا: إن كان رجلٌ من الناغارا يترك مصاهرةَ ناغارا ويُزوِّج (ابنته) لغيره؛ أو إن كان أحدٌ يأخذ فتاةً لأي سببٍ كان ابتغاءَ الزواج—

Verse 30

स पंक्तिदूषकः पापान्नागरो न भवेदिह । तस्मान्नाहं प्रदास्यामि कथंचिन्निजकन्यकाम् । अन्यस्मै नागरं मुक्त्वा निश्चयोऽयं मया कृतः

فإنه يصير آثمًا، «مُفسِدًا لصفِّ المائدة»، ولا يُعَدّ هنا ناغارا حقًّا. لذلك فلن أُزوِّج ابنتي قطّ لغيره، متخلّيًا عن مصاهرة ناغارا؛ فهذا عزمٌ قد عقدتُه.

Verse 31

ब्राह्मण्युवाच । नाहं पतिं प्रयास्यामि कुमारी ब्रह्मचारिणी । देया प्रिया सखी यत्र तावद्यास्यामि तत्र च

قالت الفتاة البرهمية: "لن أذهب إلى زوج، فأنا عذراء نذرت العفة. وحيثما تكون صديقتي الحبيبة، سأذهب إلى هناك وأبقى معها."

Verse 32

यदि तात बलान्मह्यं विवाहं त्वं करिष्यसि । विषं वा भक्षयिष्यामि साधयिष्यामि पावकम्

"يا أبي، إذا أجبرتني على الزواج، فسأتناول السم أو ألقي بنفسي في النار."

Verse 33

शस्त्रेण वा हनिष्यामि स्वदेहं तात निश्चयम् । एवं ज्ञात्वा तु तात त्वं यत्क्षमं तत्समाचर

"أو سأقتل نفسي بالتأكيد بسلاح. فاعلم هذا يا أبي، وافعل ما تراه مناسباً."

Verse 34

सूत उवाच । तस्यास्तं निश्चयं ज्ञात्वा स विप्रो दुःखसंयुतः । स्त्रीहत्यापाप भीतस्तु तां त्यक्त्वा स्वगृहं ययौ

قال سوتا: "عندما علم البرهمي بعزمها الراسخ، امتلأ بالحزن وخشي من إثم قتل امرأة، فتركها وعاد إلى منزله."

Verse 35

सापि रेमे तया सार्धं रत्नवत्या द्विजोत्तमाः । संहृष्टहृदया नित्यं संत्यक्तपितृसौहृदा

وعاشت هي أيضاً في سعادة مع راتنافاتي، يا أفضل البراهمة؛ مبتهجة القلب دائماً، وقد تخلت عن تعلقها بوالدها.

Verse 36

यौवनं सा तु संप्राप्ता रूपेणाप्रतिमा भुवि

ومع مرور الزمن بلغت سنَّ الشباب، وكانت في الحُسن لا نظير لها على وجه الأرض.

Verse 195

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये छान्दोग्यब्राह्मणकन्यावृत्तान्तवर्णनंनाम पञ्चनवत्युत्तरशततमोऽध्यायः

وهكذا ينتهي، في «سكاندا مهابورانا» الموقَّر—ضمن السamhitā ذات الواحد والثمانين ألف شلوكة—في الناگرا-خَنْدَة السادسة، في مَهاطميا حقل هاطَكيشْوَرا المقدّس، الفصلُ المئةُ والخامسُ والتسعون المسمّى «وصفُ خبرِ ابنةِ البرهمن الشاندوغي».

Verse 258

इयं तव सुता ब्रह्मन्सुताया मम सुप्रिया । न वियोगं सहत्यस्या मुहूर्तमपि भामिनी

«أيها البرهمن، إن ابنتك هذه عزيزةٌ جدًّا على ابنتي. وتلك الفتاة المتلألئة لا تطيق فراقها، ولو لبرهةٍ واحدة.»