अनेनैव विमानेन त्रयो वापि यथासुखम् । ममापि च वरो जातो यः शापान्नारदोद्भवात् । यज्ञभागो मया प्राप्तो देवानामपि दुर्लभः । पौर्णमासीदिने प्राप्ते विशेषात्स्त्रीजनैः कृतः
anenaiva vimānena trayo vāpi yathāsukham | mamāpi ca varo jāto yaḥ śāpānnāradodbhavāt | yajñabhāgo mayā prāpto devānāmapi durlabhaḥ | paurṇamāsīdine prāpte viśeṣātstrījanaiḥ kṛtaḥ
«بهذه الفِيمَانَة نفسها نستطيع نحن الثلاثة أن نسافر كما نشاء. ولي أنا أيضًا قد نشأت نعمةٌ—بسبب اللعنة التي صدرت من نارَدَة: لقد نلتُ نصيبًا من اليَجْنَة، وهو أمرٌ عسير المنال حتى على الآلهة—ولا سيما إذا أُقيم في يوم البدر على يد النساء.»
Audumbarī (contextual; continuing the announcement of merits/boons)
Tirtha: Hāṭakeśvara-kṣetra
Type: kshetra
Scene: A celestial vimāna poised above a sacred landscape; three travelers converse; a divine figure speaks of a boon arising from Nārada’s curse—receiving a share in sacrifice—highlighting a pūrṇimā rite performed by women.
Merit (puṇya) accrues through properly timed and duly performed rites; even exceptional boons and sacrificial privileges can arise through dharmic acts.
The surrounding narrative belongs to Hāṭakeśvara-kṣetra Māhātmya, where yajña and tīrtha-merit are intertwined.
A paurṇamāsī (full-moon day) performance of ritual acts—explicitly noting women as performers—connected with obtaining a rare yajña-bhāga (sacrificial share).