Adhyaya 175

Verse 1

सूत उवाच । एवं संशोचते यावदात्मानं परिगर्हयन् । ततस्तु ब्रह्मणा प्रोक्तः स्वयमभ्येत्य भो द्विजाः

قال سوتا: «وبينما كان ينوح هكذا مُوبِّخًا نفسه، إذ اقترب براهما بنفسه وتكلّم إليه، يا معشرَ البراهمة.»

Verse 2

त्वया शंका न कर्तव्या सुतस्यास्य कृते द्विज । अज्ञानादेव ते जातो दैवयोगेन बालकः

«يا أيها البراهمن، لا تُضمر شكًّا في شأن هذا الطفل أنه ابنُك. إنما وُلد لك هذا الغلام بسبب الجهل، وباقتران القضاء والقدر.»

Verse 3

याज्ञवल्क्य उवाच । तथापि देव मे शुद्धिर्हृदयस्य न जायते । तस्माद्वद सुरश्रेष्ठ प्रायश्चित्तं विशुद्धये

قال ياجنَفَلكيا: «ومع ذلك، يا أيها الإله، لا تنشأ طهارةُ قلبي. فلهذا، يا خيرَ الآلهة، أخبرني بالبْرَايَشْتِتّا (prāyaścitta)، كفّارةِ التطهير التام.»

Verse 4

ब्रह्मोवाच । यदि ते चित्तशुद्धिस्तु न कथंचित्प्रवर्तते । तत्स्थापय महाभाग लिंगं देवस्य शूलिनः

قال براهما: «إن لم تتحقق لك طهارةُ الذهن بأي وجه، فحينئذٍ، يا صاحب الحظ، أقم لِنْغَمَ الرب شُولين (شيفا، حامل الرمح الثلاثي).»

Verse 5

अज्ञानाज्ज्ञानतोवापि यत्पापं कुरुते नरः । ब्रह्महत्यादिकं चापि स्त्रीवधाद्वापि यद्भवेत्

سواء ارتكب الإنسانُ الخطيئةَ عن جهلٍ أو عن علمٍ وتعمد—أكانت كقتلِ البراهمن وما شابهه، أم حتى قتلَ امرأة—فأيُّ إثمٍ ينشأ من ذلك؛

Verse 6

पंचेष्टिकामयं वापि यः कुर्याद्धरमन्दिरम् । तस्य तन्नाशमायाति तमः सूर्योदये यथा

ولو أنَّ المرءَ بنى معبدًا لهَرَ (شِيفا) بدافع الشهوات الخمس وحدها، فإنَّ تلك الوصمة تُمحى عنه—كما يزول الظلام عند طلوع الشمس.

Verse 7

विशेषेण महाभाग हाटकेश्वरसंभवे । क्षेत्रे तत्र सुमेध्ये तु सर्वपातकनाशने

وخاصةً، أيها السعيد الحظ العظيم، في ذلك الحقل المقدّس المتصل بتجلّي هاطكيشڤرا—كشِترا بالغة الطهارة، مُبيدة لكل الآثام—

Verse 8

कलिकाले च संप्राप्ते यत्र पापं न विद्यते । अहमप्यत्र वांछामि यज्ञं कर्तुं द्विजोत्तम

عندما يحلّ عصر كالي، في ذلك الموضع الذي لا يوجد فيه إثم، فإنني أنا أيضًا أرغب أن أُقيم هناك يَجْنَا (قربانًا)، يا أفضلَ ذوي الولادتين.

Verse 9

आनयिष्यामि तत्तीर्थं पुष्करं चात्मनः प्रियम् । कलिकालभयाच्चैतद्यावन्नो व्यर्थतां व्रजेत्

سأجلب ذلك التيرثا المقدّس—بوشكارا العزيز عليّ—لكيلا، خوفًا من كالي-يوغا، يصير هذا الفضل باطلًا لا ثمرة له.

Verse 10

कलिकाले तु संप्राप्ते तीर्थानि सकलानि च । यास्यंति व्यर्थतां विप्र मुक्त्वेदं क्षेत्रमुत्तमम्

إذا حلّ كالي-يوغا فإنّ جميع التيرثات ستغدو عديمة الأثر، أيها البرهمن—إلا هذا الكشِترا الأسمى.

Verse 11

सूत उवाच । एवमुक्त्वा चतुर्वक्त्रस्ततश्चादर्शनं गतः । याज्ञवल्क्योऽपि तच्छ्रुत्वा पितामहवचोऽ खिलम्

قال سوتا: لما قال ذو الوجوه الأربعة (براهما) ذلك، غاب عن الأنظار. وكذلك ياجنافالكيا، إذ سمع كلام الجدّ الأعلى (بيتامها) كاملاً،

Verse 12

लिंगं संस्थापयामास ज्ञात्वा क्षेत्रमनुत्तमम् । अब्रवीच्च ततो वाक्यं मेघगंभीरया गिरा

ولمّا عرف الموضع أنه كْشِترا لا يُضاهى، أقام اللِّينغا. ثم نطق بكلماتٍ بصوتٍ عميق كغيم الرعد.

Verse 13

अष्टम्यां च चतुर्दश्यां यो लिंगं मामकं त्विदम् । स्नापयिष्यति सद्भक्त्या तस्य पापं प्रयास्यति

مَن اغتسل هذا اللِّينغا الذي هو لي في اليوم الثامن أو الرابع عشر من الشهر القمري بعبادةٍ صادقة، زال عنه إثمُه وانقشع.

Verse 14

परदारकृतं यच्च मात्रापि च समं कृतम् । क्षालयिष्यति तत्पापं स्नापितं पूजितं परैः

حتى الإثم الناشئ عن الزنا بزوجة الغير، وحتى ما كان فادحًا كالإساءة إلى الأم—إذا غُسِّل هذا (اللِّينغا) وعُبِد على الوجه اللائق، انغسل ذلك الإثم.

Verse 15

अस्मिन्नहनि संप्राप्ते तस्य पक्षसमुद्भवम् । प्रयास्यति कृतं पापं यदज्ञानाद्विनिर्मितम्

إذا أقبل هذا اليوم المقدّس، انصرف ما تراكم من ذنوب تلك النصفَ شهر—وتذوب الزلّات التي صُنعت عن جهل.

Verse 16

ततःप्रभृति विख्यातो याज्ञव ल्क्येश्वरः शुभः । तस्मिन्क्षेत्रे द्विजश्रेष्ठा हाटकेश्वरसंज्ञके

ومنذ ذلك الحين، يا خيرَ ذوي الميلادين، اشتهر في ذلك الحقل المقدّس المسمّى «هَاṭَكِيشْوَرَ» الربُّ المبارك المعروف باسم «يَاجْنَفَلْكْيِيشْوَرَ».

Verse 175

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये याज्ञवल्क्येश्वरोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनंनाम पंचसप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः

وهكذا ينتهي، في «شري سكَندَ مهابورانا»—ضمن السamhitā ذات الواحد والثمانين ألف بيت، في الناگرا خَنْدَة السادسة—في مَاهاتمْيَا حقل هَاṭَكِيشْوَرَ المقدّس، الفصلُ الخامس والسبعون بعد المئة المعنون: «سردُ عظمةِ نشأةِ يَاجْنَفَلْكْيِيشْوَرَ».